Meest gestemde posts
#kanker
23Sep2019
Top 20 dingen waar kankerpatiënten Blij van worden
Jessica Bek

Het is niet makkelijk om kanker te hebben. De behandelingen, onderzoeken en afspraken in het ziekenhuis kosten veel tijd. Het energieniveau van kankerpatiënten is vaak laag door chemo, bestraling, immunotherapie en medicijnen. Ook wordt deze regelmatig beïnvloed door emoties, zoals verdriet, boosheid of angst. Vaak kampen ze met lichamelijke beperkingen als gevolg van de ziekte en bijwerkingen van de behandelingen. De combinatie van het huishouden doen, voor de kinderen zorgen, blijven bewegen, de behandelingen, koken en (in sommige gevallen) werken kan dan een bijna onmogelijke opgave worden. Vaak vragen mensen met kanker geen hulp, maar dat betekent niet dat ze hier geen behoefte aan hebben. Vanwege het gebrek aan energie, al dan niet in combinatie met depressieve gevoelens, vinden veel kankerpatiënten het moeilijk om hun sociale netwerk te onderhouden of het initiatief te nemen om iets af te spreken. Op basis van de ervaringen van lotgenoten heb ik een top 30 lijst van dingen opgesteld waar mensen met kanker je dankbaar voor zullen zijn: Vind je het lastig wat je moet zeggen? Dat is begrijpelijk. Zeg dan liever "Ik vind het zo naar voor je, ik weet niet goed wat ik moet zeggen, maar ben er voor je" dan dat je iets in zegt uit de top 40 lijst van dingen, die je niet tegen een kankerpatiënt moet zeggen (zie vorige blog). Of erger nog: niks meer van je laat horen. Wil je toch graag iets "goeds" zeggen, Google dan voor inspiratie op "troostende woorden". Op Pinterest kun je via deze zoekterm ook veel mooie teksten en gedichten vinden. Wil je je hulp aanbieden? Fantastisch, maar maak het concreet. Zeg niet "als ik iets voor je kan doen, laat het me dan s.v.p. weten. Degene met kanker weet dan niet of je het echt meent of dat je iets sociaal wenselijks zegt. Daarnaast vinden de meeste kankerpatiënten het verdomde moeilijk om (een gedeelte van) hun zelfstandigheid kwijt te raken en hulp te vragen. Je kunt bijvoorbeeld zeggen: "Ik wil je graag helpen. Kan ik boodschappen voor je doen, koken of je in het huishouden helpen?"Ga mee naar afspraken in het ziekenhuis en/of kankerbehandelingen. Blijf delen wat jou bezig houdt. Mensen met kanker willen in meer of mindere mate praten over hun ziekte, maar willen ook deel blijven uitmaken van het normale leven. Als je niet praat over wat jij meemaakt, jou blij of verdrietig maakt etc., ontstaat er een niet gelijkwaardige relatie. Daarnaast werpt het een drempel op voor degene die ziek is om zich kwetsbaar op te stellen. Kwetsbaarheid nodigt kwetsbaarheid immers uit. Geef aan dat je voor je dierbare bidt, een kaarsje opsteekt, in gedachten bij hem bent of voor hem mediteert. Één van de dingen die mij heel erg gesterkt heeft is dat een vriend voor mijn hersenoperatie de volgende post op Facebook heeft gezet: Please pray for Jessica. Vanmorgen van circa 8.00-12.00 ondergaat Jessica een intensieve hersenoperatie. Er wordt een tumor uit haar hoofd verwijderd. Please denk aan haar, bid, spreek een intentie uit of brand een kaarsje. #dekracht van samen #faithprecedes the miracle. Naast alle mensen die al, op de één of andere manier bij mij in gedachten waren, reageerden 84 mensen, waaronder volstrekte vreemden. De operatie en het herstel daarna gingen wonderbaarlijk goed. Een uur na de operatie belde ik alweer met familie. Maandag werd ik geopereerd en woensdag mocht ik naar huis, zodat ik nog met mijn familie Sinterklaas kon vieren. Dankbaar voor alle liefde! Stuur regelmatig een kaartje, e-mail of Appje. Neem zelf vaker dan anders het initiatief om wat af te spreken en wees niet boos of teleurgesteld, als degene met kanker niet altijd direct op je bericht of uitnodiging reageert. Organiseer een verrassingslunch of -diner met de "besties" (beste vrienden en/of vriendinnen) van je vriend(in).Verwen iemand met een dagje wellness. Gezellig, ontspannen, maar ook nog eens goed om afvalstoffen af te voeren! Zorg voor de kinderen, bijvoorbeeld als degene die ziek is naar het ziekenhuis moet voor afspraken of behandelingen. Luister zonder de situatie te bagatelliseren of met oplossingen te komen. Vaak wil iemand graag gewoon even zijn ei kwijt, gehoord worden, praten over zijn emoties en uitdagingen. Heb het er voor over om, zelfs als je vriend(in) of familielid ver weg woont, naar hem of haar toe te komen. Vooral als je zoveel moeite doet om samen quality time door te brengen met je dierbare, zal dat enorm gewaardeerd worden. Ga samen naar een cabaretvoorstelling. Lachen helpt om het immuunsysteem te versterken en ontspant. Maak samen een wandeling, bij voorkeur in de natuur. Beweging is goed voor het herstellen van operaties, chemo en bestralingen. Voor de meeste kankerpatiënten is wandelen haalbaar en minder intensief dan bijvoorbeeld hardlopen. Houd hierbij rekening met het energieniveau en tempo van de patiënt. Stuur, als het om een dierbare gaat, af en toe iets leuks, bijvoorbeeld een bos bloemen, verwenproducten of een voucher voor een uitje. Stel voor om samen koffie te drinken, te lunchen of 's avonds een hapje te gaan eten. Loop, fiets of ren voor een goed doel dat aan kanker gerelateerd is. Zelf was ik bijvoorbeeld erg ontroerd door het feit dat een vriend maar liefst zes keer de Alpe d'Huez beklommen had met de fiets, waarvan één keer voor mij. Daarnaast had met zijn team een groot bedrag opgehaald voor Alpe d'Huzes. Ga samen winkelen, bijvoorbeeld om een pruik of kleding te kopen, als degene in kwestie afgevallen of juist aangekomen is. Stel voor om een Support Groep via What's App of via daarvoor bedoelde Apps op te richten, waarbij degene die ziek is hulp kan vragen, als dat nodig is. Deel hoopgevende verhalen over "kanker overlevers" en relevante, nieuwe behandelmethodes, onderzoeksresultaten en trials. Hierbij is het goed om je te realiseren dat elke soort kanker en daarnaast specifieke mutaties anders zijn. Het heeft dus bijvoorbeeld geen zin om heel enthousiast te zijn over nieuwe behandelmethodes voor longkanker, terwijl jouw vriend(in) uitzaaiingen van darmkanker in de longen heeft. In mijn vorige blog beschreef ik de dingen die je beter niet kunt zeggen tegen een kankerpatiënt. Dingen die onbedoeld kwetsend kunnen zijn. In deze blog heb je kunnen lezen hoeveel liefde je ook kunt ervaren van mensen om je heen, als je ernstig ziek bent. Gek genoeg is mijn leven, ondanks momenten van verdriet, beperkingen en uitdagingen, rijker dan ooit. Naast mijn gezin heb ik veel vrienden, familieleden en kennissen aan mijn zijde. Hulp komt vaak uit onverwachte hoek. Er zijn prachtige, nieuwe vriendschappen ontstaan, onder meer met lotgenoten. Bestaande vriendschappen hebben zich verdiept. Mijn dochter is enorm zorgzaam en wijs voor haar leeftijd. Voor al deze liefde ben ik enorm dankbaar! Link naar de vorige blog "40 dingen die je niet tegen een kankerpatiënt moet zeggen": https://yoo.rs/jessica_bek/blog/kanker-top-40-dingen-die-je-niet-tegen-kankerpatinten-moet-zeggen-1568973961.html?Ysid=80018

#rouw
06Aug2019
Ik gooi mijn handdoek in de ring
Rabje

Ik ben klaar. Op. Ik wil niet meer. Ik trek het niet meer. Ik heb het geprobeerd. Alles aan gedaan om mij hoofd boven water te houden. En steeds maar weer liep ik op mijn tenen verder. Ik heb het aangegeven. Ik heb gezegd dat ik het moeilijk vond. Ik heb gezegd dat het heftig is in combinatie met mijn vroegere trauma's, trauma van pas geleden en rouw. Maar toch ben ik meegegaan, met het idee dat ik onmisbaar ben en hard nodig ben. Misschien stelde ik mij aan? Misschien kan ik dit wel? Kan ik hier doorheen? En wordt ik er wel sterker van! Maar het overheerste alles. Mijn slaap. Mijn dagelijks leven. Het betalen van de rekeningen werd teveel. Alle contacten bijhouden werd teveel. Een afspraak maken voor een apk werd teveel. Even naar de supermarkt lopen werd teveel. Even een afspraak inplannen met een vriendin werd teveel. Überhaupt ongelukkig voelen, en rouwen werd teveel. Ongelukkig voelen vanwege de heftigheid van mijn baan in combinatie met mijn geestelijke toestand momenteel was teveel. En mijn werk denkt ook gewoon te weten wat goed voor mij is. Het denkt mee wat goed voor mij zou zijn in deze situatie. Ze denken dat zij bij het goede eind hebben. Weten zij hoe het is, om je geliefde, samen bebloed en gewond, in je armen te hebben met zijn hartslag in je vingers, van zijn pols en deze voelt verdwijnen? Weten zij hoe het is, om alles op alles ingezet te hebben, om zijn leven te redden? En dat hij toch van deze aardbodem is weg genomen? Weten zij hoe boos ik ben hierom, op het leven? Weten zij hoe het is, om een lichaam zien te vinden in een land waar ze geen Engels spreken? En eindelijk na 2 en half uur hem aan te treffen in een mortuarium? Weten zij hoe het is, dat er allerlei andere trauma's van vroeger, dat ik elke dag uitgescholden, geslagen en vernederd werd, met alle emoties die erbij horen op dit moment ook opspelen? Weten zij hoe het is om rond te lopen met zoveel verdriet, schrik en ongeloof, maar geen troost kan vinden bij je eigen ouders? Weet überhaupt iemand, hoe dit allemaal is, en hoe dit voelt en hoe het is om je hoofd boven water te houden in deze vreselijk drukke, vol met verplichtingen - maatschappij? Nee...Dus daarom. Die verdomde personeelstekorten!! En geef ik nou aan dat dit teveel is, aan mijn werk, krijg ik letterlijk terug gekaatst: "Snap je wat dit teweegbrengt?" Daarom gooi ik de handdoek in de ring. Ik stop ermee. Ik stap er even uit, om tot rust te komen. Alles is mij teveel. Alles trekt teveel aan mij. Laat mij met rust...

#hulp
28Nov2018
Help mij!
Anne

Hoi! Om direct ter zake te komen wil ik jullie vragen om deze post zo vaak mogelijk te delen! Upvote, reageer, het maakt niet uit hoe, zolang zoveel mogelijk mensen het maar zien, want ik hoop dat we nog op tijd zijn! De afgelopen tijd zag ik op Facebook zoveel goede acties voorbij komen, zoals doneren voor het ongeluk in Oss, dat ik voelde dat ik ook wat moest doen. Maar op het moment dat je dat gevoel hebt komt vaak niet direct in je op wat je precies kunt doen. Ik heb toen gedoneerd op de pagina voor de nabestaanden van de kinderen uit Oss, maar voelde me niet voldaan. Nou was ik bezig met het schrijven van een artikel over leuke cadeau ideeën onder de 5 euro, maar toen bedacht ik me dat er sommige kinderen zijn die door sinterklaas worden 'vergeten'. Daarom ben ik opzoek gegaan naar initiatieven die hiervoor opgericht zijn, en ik kwam uit bij De Sinterklaasbank.  Deze stichting zet zich in voor kinderen waar sinterklaas niet komt omdat hij vaak niet weet dat ze het wat minder hebben, én laat ze hun eigen cadeau uitkiezen. Ook mogen de ontvangers anoniem blijven als ze dat willen, juist omdat het over verborgen armoede gaat.  Nou wil ik jullie vragen de site eens te bekijken, gewoon te bekijken. Je kunt naar eigen inzicht bepalen of je geld doneert of niet. Of misschien zit jij krap bij kas, en lukt het dit jaar niet om sinterklaas te vieren. Dan hoop ik dat je wat aan deze link hebt. Nogmaals wil ik jullie vragen om dit bericht zoveel mogelijk te delen, omdat de tijd bijna op is. Het is ook een mooi initiatief voor volgend jaar, maar ik wou het graag nu aankaarten. Tevens heb ik ook promotie materiaal gedownload, dus als je interesse hebt, laat het dan weten! Dankjewel voor het lezen van mijn post, en graag tot snel! Lieve groet, Mij PS. Hier een stukje over iemand die zijn ervaring heeft gedeeld, dit is ook direct het stuk dat me heeft overgehaald dit doel te promoten! ”…..Ik kreeg een brok in mijn keel. Ik ging weer 50 jaar terug in de tijd, toen mijn moeder ook iedere cent moest omdraaien voor een cadeautje. Wat was ik blij dat ik van Sint een timmerkist kreeg, waarvan later bleek dat deze was geschonken door een organisatie die dat via de sociale dienst deed. Ik heb de kist nog, omdat ik er geen afstand van wil doen. Het plezier wat je dus als kind wordt gedaan, kan voor altijd een goede herinnering zijn.”

#kinderen
17Jul2019
Save the Children
Irma

Mijn hart breekt bij het zien van de weerloze kinderen in de oorlogs gebieden. Waar rampen voltrokken zijn. Ik besloot om te gaan helpen en heb een gift gestort. Ik had graag kinderen willen hebben, maar ze nooit mogen krijgen. Mijn liefde kan ik ze niet geven, dan maar kijken of ze een beter leven door mijn gift kunnen krijgen. En misschien is het een druppel op een gloeiende plaat. Ik heb het gevoel dat ik er goed aan gedaan heb! Zeker nadat ik onderstaande kaart kreeg!

#hulpmiddelencentrum
12Feb2019
Ad de Jong
#doorbreken patronen
22Jun2018
Blijvend anders met Rob Droog
Judith Evelien

Even wat geschiedenis Tweeëntwintig jaar, waren mijn ouders toen ik werd geboren. Op die leeftijd speelde ik nog praktisch met poppen en was ik met van alles bezig, maar nog niet met het krijgen van baby’s! Mijn ouders wel. Twee jaar later werd mijn broertje geboren, en na zijn geboorte, veranderde hun hele wereld. De bevalling van mijn broertje verliep traumatisch voor mij moeder. Dit bleek een trigger te zijn voor een heel arsenaal aan psychische problemen en ellende. Ga er maar aan staan als vierentwintigjarige. Ik geef het hen te doen! Tot ver in mijn twintiger jaren bleef mijn moeder hier mee tobben. En daarmee niet alleen mijn moeder, maar heel ons gezin leed hieronder. Uiteindelijk kwam ieder zijn grootste nachtmerrie uit; mijn moeder maakte de keuze om uit het leven te stappen. Daar ging natuurlijk heel erg veel aan vooraf. Mijn ouders waren inmiddels al de nodige jaren gescheiden, maar mijn vader bleef mijn moeder altijd steunen en een warm hart toe dragen. Al verdiende zij dit echt niet altijd! Contact onderhouden met haar was moeilijk en ingewikkeld, dat gold voor iedereen binnen ons gezin. Ik was nooit alleen al voelde dat wel zo Mijn vader heeft zich nog jaren schuldig gevoeld om de roerige jeugd die mijn broertje en ik moesten doorstaan en de schade die wij daardoor opliepen. Toch heeft dit onze band nooit schade berokkend. Uit de grond van mijn hart heb ik altijd gevoeld dat mijn vader er door dik- en dun voor mij was, hoe moeilijk, pijnlijk, verdrietig en confronterend dit vaak ook voor hem was. Alles was bespreekbaar, altijd. Ieder onderwerp, iedere vraag, ieder verdriet. Alles! Al deed het hem pijn tot diep in zijn ziel, nooit heeft hij mij afgewezen of dingen niet willen beantwoorden. Hoe afstandelijk en defensief ik ook was, hij liet altijd weten dat zijn deur open stond voor mij. Dat was misschien wel het belangrijkste wat ik  nodig had, om gezond door zoveel verwerkingsprocessen heen te komen; het gevoel dat ik niet alleen was en dat ik dit niet alleen hoefde. Al deed ik tot op zekere hoogte vrijwel alles alleen! Niet omdat ik dit zo graag wilde, maar omdat ik het niet anders kon. Ik zat te diep verstrikt in mijn overlevingsstand, al was deze al heel lang niet meer nodig en effectief. Mijn vader wist dit en die doorzag dit. Door los te laten, hield hij me toch vast. En daar was ‘Blijvend anders’! In de loop der jaren heeft hij een antenne ontwikkeld, die feilloos overlevingspatronen- en mechanismen weet te doorgronden. Hij heeft zich hier in vastgebeten en middels verschillende opleidingen en scholingen, in gespecialiseerd. Hij is nu zover dat hij  sinds een aantal  jaren, zijn eigen praktijk, ‘Blijvend anders’ runt, die zich hier op toespitst. Dit doet hij samen met zijn lieftallige vrouw; Rianne van Heck, die hem in alles wat hij doet steunt, en met Cristina Henderson. Hij verzorgt individuele begeleiding, maar er is ook een aanbod voor een kennisshop van Blijvend anders. Deze is toegankelijk voor zowel particulieren, als bedrijven en zijn er in verschillende varianten.  Ik wil mijn papa graag delen Je begrijpt vast wel hoe trots mij dit maakt! Zeker omdat de methode die hij in de loop der jaren ontwikkeld heeft, ook echt voor anderen mensen werkt. Het is hem gelukt te ontdekken hoe je je overlevingspatronen met liefde en respect kunt laten voor wat ze zijn en ze kunt begrijpen. Daardoor wordt het mogelijk om in harmonie, je valkuilen te herkennen en je niet steeds te bezeren aan dat oude zeer, wat je op alle lagen in je leven, keer op keer weer tegen blijft komen. Dat systeem heeft je in de moeilijkste en zwaarste perioden van je leven gedragen en je er doorheen gesleept, het is daarom helemaal niet vreemd dat je je daar aan bent gaan hechten en je er veilig bij voelt. Ook wanneer het helemaal niet meer nodig is en het niet meer effectief is. Zie dat maar eens te doorzien en te begrijpen, en om een andere manier te ontdekken waar je je veilig bij kunt voelen en  die goed voor je voelt. Daarvoor moet je eerst ‘verzuipen’. En wat doe je als je gaat verzuipen? Juist, dan treedt je oude overlevingsmechanisme weer in werking. Moeilijk dus! Kun en wil je daar wel wat hulp bij gebruiken? Neem dan (middels e-mail of telefonisch) eens vrijblijvend contact op met mijn held, en wie weet, kan hij ook iets heldhaftigs voor jou betekenen? Uiteindelijk ben jij de grootste held, want jij bent degene die je angst aan durft te gaan! Als de drempel nog iets te hoog is, kun je altijd op je gemak hun website eens doornemen. Benieuwd naar het cursusaanbod en de mensen achter Blijvend anders? Neem dan eens een kijkje op hun website, hun Yoors pagina of op de Facebookpagina: Snavelbiesstraat 125445 NV LandhorstWebsite: Blijvend andersOp Facebook:Blijvend andersop Yoors:Blijvend anders   Lage tarieven Het streven is, om de tarieven zo laag mogelijk te houden. Zo zijn de kennisshops en de individuele begeleiding toegankelijk voor iedereen. Een individuele sessie duurt 1,5 uur en kost 65 Euro. Inclusief een reader, waarin de behandelde kennis staat beschreven. Indien de kosten een probleem zijn, haak dan niet meteen af, maar neem even contact op. Alles is bespreekbaar! Gerelateerde artikelen: Alles gebeurt met een reden! Lees meer Lijden in eenzaamheid, het zou verboden moeten worden! Lees meer Sprankels: van levensbelang! Lees meer Ode aan mijn vader Lees meer

#hulp
29Nov2018
Waarom helpen?
Anne

Hoi! Gisteren heb ik een artikel gepost over de Sinterklaasbank. Nu ik jullie gisteren kort vertelde wat het inhoudt, en vooral vroeg om de site te bekijken en eventueel een bijdrage te leveren aan hun stichting, wil ik verder ingaan op de stichting, en de drijfveer om juist die stichting te ‘promoten’.Ik heb een post geschreven omdat ik me realiseerde, zo uit het niets, dat er kinderen zijn die geen Sinterklaas kunnen vieren omdat de financiën het niet toelaten. Als moeder raakt me dat diep, ook omdat ik kind ben geweest en wél die dingen heb gekregen. Ik realiseerde me hoe blij ik ben geweest met die cadeaus als het Sinterklaas was, of kerst, of zomaar. En het besef dat anderen dat niet hebben kwam zo hard aan, dat ik in 1 adem dat artikel heb geschreven en gepost. Quote Vorig jaar zijn er 4476 verlanglijstjes, 81 losse cadeaus en +-300 chocoladeletters weggegeven! De Sinterklaasbank De Sinterklaasbank geeft kinderen de volledige ervaring. Eerst mogen ze een lijstje maken met wat ze graag zouden willen voor sinterklaas. Dat mag alles zijn, want het wordt nieuw gekocht (!). Dat is het eerste punt wat ik erg aantrekkelijk vind. Hoe was dat bij jou? Verheugde jij je ook altijd op het maken van het lijstje? Ik wel. Dat maakt de stichting ook zo bijzonder. Ze geven naast hele verlanglijstjes ook losse cadeaus en chocoladeletters weg. De kinderen krijgen dus écht waar ze om gevraagd hebben! Vorig jaar zijn er 4476 verlanglijstjes, 81 losse cadeaus en +-300 chocoladeletters weggegeven! Dat is toch geweldig Naast cadeaus laten ze ook wensen in vervulling gaan. Op de site van de Sinterklaasbank zijn een aantal filmpjes te vinden over de kinderen die hun cadeau ontvangen (dit staat onder beeldmateriaal)! Zo ook het verhaal van Megan, die graag wou dansen. Ze mocht een proefles doen bij 2 verschillende dansscholen, en toen ze de leukste uit had gekozen, mocht ze daar één heel jaar iedere week een keer dansles volgen. En dit is dus waarom ik deze stichting graag wil steunen. De hierboven genoemde getallen kunnen nog veel hoger, en daarom nogmaals de vraag om gewoon een kijkje te nemen op hun site. Die spreekt voor zich!Bedankt voor het lezen en tot heel snel!Liefs,Mij