Meest gestemde posts
#kerst
22Dec2018
Fijne feestdagen
wakeupkitty

Kerstgedachte?Velen hebben nu de mond vol over klaar staan voor een ander en de kerstgedachte, maar hoeveel van ons geven echt om een ander en dan bedoel ik die vreemde, gewoon die zwerver op straat of iemand die in jouw straat woont en waarvan je weet dat er geen hond naar omkijkt. Waarom laten wij die links liggen met de feestdagen als wij toch voor 7 man staan te koken? Is dat omdat we voor deze persoon geen cadeautje in huis hebben gehaald, vinden we stiekem dat Kerst met het gezin gevierd hoort te worden of is een vreemde uitnodigen iets wat alleen in de film gedaan wordt? Ik kan goed begrijpen dat niet iedereen zin heeft in vreemd gezelschap in huis. Misschien wil iedereen wel net als ik gewoon lekker de pyjama aan houden en uitslapen en niets doen, hebben velen net als ik niet eens iets bijzonders te eten in huis en willen zij niet gedwongen worden uren in de keuken te staan kokkerellen of voor hoge uitgaven komen te staan? Vandaag ging ik mijn maandelijkse boodschappen doen, helaas had ik niet met de opkomst zijn de Kerstdagen rekening gehouden. Het was ontzettend druk in de winkel. Er werd massaal ingeslagen alsof de honger winter voor de deur staat. Buiten de winkel stond een gehandicapte jonge man kerstkaarten te verkopen. Van die kaarten die de meesten van ons nooit zouden versturen (met uitzondering van mijn oma), omdat zij niet echt de schoonheidsprijs winnen (een uitzondering daargelaten) . Deze jonge man kreeg keer op keer "nee" verkocht (inclusief een smerig blik) door mensen wiens boodschapenwagen uitpuilde van de meest exclusieve etenswaren. Dan moet ik toch even slikken en ja ik vind dat kwetsend. Stel je eens voor dat jij bezield bij de winkel zou staan om kaarten te verkopen en als een melaatse wordt behandeld... Waarom niet gewoon een euro geven en/of fijne Kerstdagen toewensen als die kaarten niets zijn? Waarom kan er geen vriendelijk woord vanaf en wel die snauw dat afwerende gebaar? Het viel mij een paar weken terug al op hoe inzamelaars (vrijwilligers Rode kruis?) van eten en drinken voor minder bedeelden worden gemeden als de pest. Zelf hou ik met deze inzamelactie elk jaar rekening en geef wel wat. Dit jaar chocolade kerstmannen, vorig jaar houdbare producten. Ook de man bij de benzinepomp die mij vrolijk helpt tanken en mijn vooruit wast krijgt altijd wat. Een krantenjongen heb ik niet, dus daaraan kan ik niets geven.  Gewoon een aardig woord in de wandelgangen doet trouwens ook wonderen. De eeuwig chagrijnige herder die ik hardnekkig blijf groeten kwam mij onlangs vragen of ik wat wijn voor hem wilde halen. Dat moet stiekem, want de boer wordt anders boos. Ja dat wilde ik wel doen, hij duwde mij het geld in de hand en om 14:30 uur zou ik het hem geven. Hij was precies op tijd en het was voor het eerst dat ik deze man zag stralen van blijdschap (ik heb nog een flesje wijn staan die ik hem zal geven als ik hem weer eens tegenkom. Rond de Kerst of als begin van het nieuwe jaar). Mijn Kerstcadeau voor jullie is dat ik zoveel mogelijk zal lezen, delen en reageren (denk maar zo die heeft toch niets zinnigs met haar leven te doen). Ik wens jullie allemaal fijne en stressvrije dagen toe.

#kerstgedachte
27Dec2018
Re: Mag ik heel even jullie aandacht?
Els Vergaerde

Judith Evelien leerde ik op Yoors kennen als schrijfster van het boek Koppzorgen, de verhalenreeks  Door dik en dun, Ik zie door de dromen het bos niet meer en Doodlopend begin. Haar manier van schrijven raakt me, net als dit blog die "ik in de sfeer van de kerstgedachte"  , zoals Judith het aankondigt, graag deel. Mag ik heel even jullie aandacht? Hoe kwam mijn boek Koppzorgen tot stand? Lees meer Door dik & dun? (1) Lees meer Ik zie door de dromen het bos niet meer (1) Lees meer Doodlopend begin (1) Lees meer Reageren of mee bloggen? Dat kan!  Log hier in en word lid. Inloggen

#kerstgedachte
11Dec2018
Het goede nieuws
Mona

Dit is een bladzijde uit mijn dagboek van 2010. Er zit een mooie Kerstgedachte in. Doe er je voordeel mee en 'zeg het nu'. Moederdag 9 mei 2010 Niet alleen moederdag, maar ook de derde editie van "neven en nichten-dag”. Dit keer georganiseerd door mijn jongere broer en zijn vrouw. We moeten om 07.00 uur op, want we worden om 10.00 uur verwacht in Giethoorn voor koffie met gebak. Geen ontbijt op bed dus deze keer. Van huis uit doen we er eigenlijk nooit veel aan. In elk geval ben ik er tegen om de commercie te belonen door voor de gelegenheid (idiote) cadeaus te kopen. Okay om 08.10 uur rijden we weg. Voor de heenweg kiezen we de route onderlangs het IJsselmeer en vanmiddag over de afsluitdijk terug. Rondje IJsselmeer dus. 09.55 uur komen we aan in Giethoorn. We hebben geen adres en geen naam van de uitspanning…. wel weten we dat het in het centrum moet zijn. De TomTom leidt ons naar het centrum en nu moeten we het verder maar uitzoeken. Dat blijkt minder eenvoudig dan gedacht. Hoe groot is dat Giethoorn nou eigenlijk en hoeveel uitspanningen zullen er in dit dorp zijn, nietwaar? Nou, dat blijkt dan weer meer dan gedacht. We komen vrij snel bij een uitspanning waar op het bord Centrum staat vermeld. Da’s mooi. Max en ik gaan eerst aldaar een sanitaire stop maken en daarna vragen we of ze onze groep verwachten. We zijn niet bij het goeie adres. Ernst-Jan dan maar gebeld. De organisator zal het toch wel weten? Dat blijkt niet helemaal zo te zijn. Ernst geeft wel de naam van de botenverhuur door waar we na de koffie heen gaan. De dame in het nep centrum restaurant weet waar dit is en wijst ons de weg. Daar wandelend aangekomen, staat de botenverhuurder bij de boten en weet dat wij komen. Kijk, daar heb je wat aan. We zijn dus „warm”, maar niet gloeiend heet. Een temperatuur die sowieso niet haalbaar is op deze grijze koude dag. De botenman heeft geen koffie met gebak en stuurt ons terug naar waar we vandaan komen. Hij weet wel dat de uitspanning aan de mmmh hhhn mmhn straat ligt en echt „Centrum” heet. Bij de vorige uitspanning aangekomen proberen we nogmaals of deze mensen weten waar het Centrum is. Hopende dat we misschien bij hem wat gaan gebruiken blijft de baas volhouden dat dit het centrum is. Wanneer hij echter in de gaten krijgt dat we niet van plan zijn om bij hem te blijven en er een groepsafspraak is, wijst hij eindelijk schuin voor zich uit dat „daar” het Centrum is. Gevonden. We lopen om 10.10 uur binnen en blijken de eerste. Hier weet men wel van onze komst en van koffie met gebak. Aangezien ik vermoed (gezien de tijd, het ontbreken van duidelijke bordjes en zelfs de naam van deze Brasserie) dat de anderen ook aan het zoeken zijn, loop ik terug naar de parkeerplaats om me daar zo opvallend mogelijk op te stellen. Tegelijk begin ik maar met een rondje bellen. Eerst Cassandra. Terwijl ik haar en Gabriël vertel waar ze heen moeten, is Peter aan het bellen met Gabriël. Ik beëindig het gesprek en bel achtereenvolgens Judith en Jeroen. He, he, het gezelschap is compleet. Het is uiteraard voor het eerst dat we elkaar weer zien (behalve Ernst, die is bij me op visite geweest) sinds iedereen geïnformeerd is over mijn, hoe zullen we het noemen…, kanker, mini kanker, aandoening. Ik wordt zo’n beetje door iedereen als eerste begroet en even extra geknuffeld. In ieders ogen ontmoet ik een andere blik dan anders. Oh jee, hoe moet ik reageren, he verdomme wat vind ik dit rot voor haar, is het waar- heeft zij kanker- je ziet er niets van, of „ah gut”. Hoe dan ook, ik ontvang echt medeleven, echte warmte, compassie en ook liefde. Was ik mijn leven lang een beetje de rebel, het enfant terrible, de donderstraal, de clown, nu niet. Ineens word ik anders bekeken en benaderd. Nog net niet als de zwakke en zieke die onder de oksel gesteund moet worden, maar wel met net iets meer bezorgdheid. Zit ik goed? Ben ik warm genoeg gekleed? Ben ik niet moe? Alles is prima met me hoor. Ik voel me nog precies hetzelfde als voor 26 april, de dag waarop ik mijn Rijbewijs liet vernieuwen (die ga ik nog jaren gebruiken). De dag waarop de Internist bevestigde wat ik al wist. Darmkanker. Ja hoor, ik zit prima, ik heb het warm genoeg en ik ben niet moe. Wat ik zo bijzonder vind en waar ik eigenlijk heel heel blij mee ben is om voor het eerst van mijn leven te ervaren dat zo’n beetje iedereen in mijn directe omgeving en al mijn naaste familie van me houd. Heel heel blij is zwak uitgedrukt. Het is een openbaring voor me. Tuurlijk weet ik verstandelijk wel dat het zo is, maar ik weet ook wel dat ik niet de makkelijkste ben. „Een product van mijn opvoeding” zeg ik altijd gekscherend. Bij tijd en wijle heb ik ook wel geweten en gevoeld dat ik niet bij iedereen de meest geliefde persoon ben. En wat ze gelijk hebben. Een lastig wijf. Dat ben ik. Ad-rem, weet het ook altijd beter en heeft een eigen mening die beslist niet onder stoelen of banken wordt geschoven. Een grote mond en een klein hartje. Dat dan weer wel. Als je kanker hebt wordt alles je bij voorbaat vergeven. Ik merk dat men milder oordeelt, terwijl ik volgens mij helemaal niet ben veranderd. Ik ben datzelfde nuchtere en onromantisch praktische mens. Met nog steeds een sterke eigen mening die gevraagd en ongevraagd wordt gedeeld met wie het maar horen wil. Ik vind het mooi om mee te maken. Fijn om die warmte en liefde te mogen ontvangen. Dat zou me toch anders nooit zijn overkomen? Toen mijn vader een paar jaar geleden allerlei vervelende lichamelijke zaken aan de hand had en onze tijdelijkheid daardoor enorm tot me doordrong, heb ik hem een brief geschreven waarin ik hem vertel hoeveel hij voor me betekent. Hoe trots ik altijd op hem ben geweest en hoeveel ik van hem houd. Ik heb dat gedaan omdat ik wou dat hij dat wist terwijl hij nog leeft, zodat hij bij leven kan genieten van die wetenschap. Nu geniet ik van de wetenschap dat ik toch beter „in de groep” lig dan ik ooit had gedacht. Dat is toch mooi? Eigenlijk gun ik iedereen deze ervaring. Niet een ziekte of gebrek natuurlijk, maar de ervaring dat zoveel mensen om je geven. Jullie moeten dan ook allemaal weten dat jullie bij mij ook een warm plekje in mijn hart hebben. Niet sinds 26 april 2010 hoor, maar sinds ik jullie ken zijn jullie me lief. Jullie maken allemaal deel uit van mijn leven. Mijn leven is prachtig. Hobbels en kuilen horen erbij. Als er nooit herfst of winter is, kun je het voorjaar en de zomer niet op waarde schatten. Daarom betreur ik niets van de voorbije jaren. Alles is zoals het is en ik geniet ervan. Dit zijn geen woorden van iemand die van plan is er binnenkort tussenuit te knijpen, want ik wordt 101 à 102. Jullie zijn voorlopig nog niet van me af. Het is misschien moeilijk te begrijpen, maar ik voel me ten opzichte van jullie in de bevoorrechte positie. Ik moet er niet aan denken dat iemand van jullie een kwaadaardige kanker zou hebben. Ik hoef alle onderzoeken en behandelingen alleen maar te ondergaan. Wat dat betreft ben ik veel beter in lijden dan het van een ander te moeten aanzien! Vreselijk. Dus, wat jullie nu voor me doen, alles wat ik aan jullie heb gezien, over de mail terug krijg of aan de telefoon hoor, doet me ongelofelijk goed. Het is een ontbrekend stukje waar ik zowaar een completer mens van word. Bedankt daarvoor. Waardevoller dan een nieuw stoomstrijkijzer of zalfjes voor de ouder wordende huid, hoop dat ik dit eruit meeneem voor de resterende 52 à 53 jaar: de kunst van het bij voorbaat vergeven en een milder oordeel over mijn omgeving. How is that voor een moederdagcadeau?! Mis geen artikel of moestuintip van Mona en meld je aan als lid. Het kost niets maar levert je wel wat op. Een fijne groep mensen die je waarderen om wie en wat je bent. Mooie verhalen, foto's, ervaringen op allerlei gebied. Welkom. Bij Yoors wordt geen handel gedreven met jouw gegevens, zoals bij Facebook. Alles wat je maakt is van jou en van niemand anders. Inloggen Verzameling van waargebeurde verhalen. Lees meer

#kerst
21Dec2018
MyLife: Hoe strik jij iemand (voor de kerstdagen)?
wakeupkitty

"Ik zeg het maar vast, maar ik ben nu niet aardig", zeg ik tegen mijn zoon nadat wij elkaar goede morgen gewenst hebben. "O, jé", zegt hij lachend, "ik schrik er van. Wat is er gebeurd?" Een aardig mens ben ik op het moment beslist niet en dat kan mij ook geen barst schelen. Ik hoor al lang niet meer tot de mensen die de schijn ophouden in het kader van de Kerst of de kerstgedachte, laat staan de lieve vrede bewaren terwijl ik er onder lijd. Na een jaar of zes,zeven (ja hoor het is elk jaar weer raak voor de kerstdagen) heeft er weer eens iemand contact met mij opgenomen. Ik heb hem ooit tijdens mijn verblijf in Afrika leren kennen. Zelf neem ik nooit het initiatief om mensen te leren kennen, ik word gewoon aangesproken of achtervolgd (door mens, dier en taxi). Dat volgen deed hij dus ook, gewoon een stukje mee oplopen, dit wel tot grote ergernis van mijn kinderen die dat niet echt prettig vinden. Tenslotte wil je als kind de aandacht van je ouder tijdens de vakantie en niet dat deze steeds met iemand anders aan het kleppen is of jou als kind meesleurt om van opdringerige types af te komen. Aldaar zijn wij wel door genoemde "vriend" een beetje rondgeleid, maar daar is het verder dan ook bij gebleven. Persoonlijk val ik niet op kinderen en dat was deze jongen in mijn ogen in ieder geval wel. Overigens vertrok hij ook naar zijn eigen land en kort daarna hebben wij nog even contact gehad. Gisteren kreeg ik ineens een whatsapp waarin hij zich voorstelde als mijn vriend A. van destijds (goh heb ik dat telefoonnummer toch al zo lang?). Nou de betreffende vriend was aardig opgegroeid en veranderd in een grote, brede kerel aldus zijn foto's. Dat kan natuurlijk, want ook kleine kinderen worden groot (zoals die van mij bijvoorbeeld). Na het gesprek beëindigd te hebben en mijn wifi uitgezet te hebben, had hij nog wat plaatjes gestuurd. Van die plaatjes van blonde stelletjes die handje houden, een foto van hem met twee Nederlandse jongens (krijg nou wat, hij is weer veranderd in dat kleine, schriele jongetje dat ik kende!) en hij had ook gelijk de vraag gesteld of leeftijdsverschil echt zoveel uit maakt in een relatie. Hierop heb ik vanmorgen geantwoord. Allereerst mijn vraag: waarom deze plaatjes altijd van blanke, blonde mensen zijn (ik gruwel sowieso van dit soort afbeeldingen, dus wie mij wil paaien zit alvast op het verkeerde spoor met het sturen van kleffe poëzie albumplaatjes) en ook gezegd dat leeftijd wel degelijk uitmaakt, net als cultuur en opleiding (een aantal gemenedelers moeten er zijn in elke soort relatie). Nadat hij mij goedemorgen had gewenst en zei dat hij zijn huis aan het opruimen was (waarom krijg ik dat 2x meegedeeld?), zag ik dat hij ook zijn afbeelding had gewijzigd. Op mijn vraag waarom hij dat had gedaan kreeg ik als antwoord dat dit zijn foto was van zijn slagen. Uh, hallo, dat vroeg ik niet! Nog maar eens gevraagd... weer een nietszeggend antwoord en "ik ruim mijn huis op". Ik vraag mij steeds weer af waarom dat gelieg op internet? Helpt dat iemand te strikken/voor je te winnen? Waarom niet gewoon jezelf zijn. Vies eerlijk of van mijn part lekker aso. Dan weet een ander gelijk hoe jij bent, haakt deze niet af heb je beslist een klik, want wees eerlijk: vroeg of laat moet je je ware ik toch laten zien. Ik was zo netjes geweest om niet te vragen hoe hij ineens zo'n stuk kleiner en magerder geworden was en waarom hij de foto van iemand anders gebruikt en zich dus anders voordoet. (Vermoedelijk zijn grote voorbeeld. Hij heeft hetzelfde sikje, maar daarmee houdt elke gelijkenis op.) Aan hem ga ik geen woorden meer vuil maken. Zulke vrienden hoef ik niet en al helemaal geen jochies die een suikertante zoeken en denken dat zij wel te paaien is met slap gezwetst en een paar goedkope plaatjes. Het wordt hoog tijd dat ik ook weer eens flink ga opruimen. Zo, en nu ga ik eerst de beesten voeren, want anders veranderen zij straks ook in kleine, iele figuurtjes waar ik bij sta. #kerst #ikmisje #suikertante #afrika #trouwen #leeftijdsverschil