Meest gestemde posts
#gedicht
30Jun2019
Sta jij wel eens stil?
Keimenna

Sta jij wel eens stil?Het leven gaat maar door, en gelukkig ook! Maar dit is niet voor ieder het geval..Sta jij wel eens stil bij het feit, dat het zomaar gebeurd kan zijn?Misschien wel als je iemand kent, die met dit gevoel te maken krijgt.De dagen vliegen, en de weken gaan snel, je wordt al snel ouder en denkt..Geniet ik wel?Sta eens stil bij wat je hebt, en denk eens na.. wat moet ik nog eens doen?Of denk je.. het zal ook allemaal wel.Soms moet je ook doorgaan met je leven.Voor je het weet is het voorbij.Sta daarom nog eens stil, maar ga ook door..Wat wil jij met jouw leven?Keimenna

#gedicht
30Jun2019
Verliefd zijn
Keimenna

Verliefd zijnIk weet nog wel die eerste keer,Dat spannende en fijne gevoel, dat je voor altijd wel wil houden.Tot..Het nieuwe al gauw gewoon werdEn je denkt..Is dit gewoon..ligt het aan mij.. of de ander?Soms voelt iets snel gewoon en je zoekt een nieuwe uitdagingMaar is dat altijd echt wat je wilt?Liefde is maar een gek iets..Liefde is een gevoel dat niet altijd kloptLiefhebben is wat belangrijk isEr voor diegene zijn en samen kunnen levenGelukkig zijn.Ook al voel je je niet altijd  meer zo verliefd. Voor altijd met elkaar kunnen leven, maakt mij weer verliefdKeimenna

#kitty wu
18Sep2019
Uit het oog uit het hart?
wakeupkitty

Niet wat mij betreft, maar de boog kan niet altijd gespannen zijn en de koek is ook eens op. Inmiddels ben ik weer een jaartje ouder al is het niet wijzer. De wijsheid die ik in pacht heb kwam met de jaren gewoon vanzelf. Mijn geluk kan niet op. Het is nog zomer en ik kan mijn geluk niet op wat dat betreft. Het grootste gedeelte van de zomermaanden bracht ik in het ziekenhuis door. Hier en daar deelde ik wat van mijn hospital life dat niet van een leien dakje ging. Er werd prutswerk van een tandarts opgelost (einde van ca 42 jaar pijn) en een verstandskies verwijderd (geen centje pijn, ik heb hem meegenomen en ik mis mijn kies). Nadat er een virus uitbrak in het ziekenhuis en de zaal ontmet werd heb ik mijn ontslag aangevraagd. Dat werd niet gewaardeerd maar een kind een zomer alleen thuis daar kon ik niet mee leven. Ook kon ik er geen oog dicht doen. Zodra ik plat ging staken de niesbuien en snotneuzen de kop op. Dat kwam toch echt van het beddengoed. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. Tenminste, dat dacht ik. Een vreemde eend in de bijt. Ruim 6 weken ben ik hondsberoerd geweest van een of ander virus en vervolgens begonnen de niesbuien thuis, ook bij gaan zitten of liggen. Omdat mijn oorpijnen na afgelopen winter niet ophielden ook doorverwezen naar een kno arts. Een aardslui oud wijf dat hoognodig met pensioen moet. Zij heeft een hekel aan haar patiënten en was nog te beroerd om in mijn oor te kijken. De haat die zij uitstraalde, de hatelijke blikken die zij mij toewierp, viel zelfs zoonlief op. Ik werd bijna verschroeid en het zette hem tot denken. Als blikken konden doden... Eens en nooit weer (eens was drie keer). Met koorts en "buikgriep" ben ik de jongste telgen gaan ophalen (kind en hond) beide waren op de logeertoer. Stap voor stap, stukje rijden en pauzeren (lees: voor dood in de auto liggen) ben ik er gekomen. Daar twee dagen op sterven na dood en weer in het koektrommeltje gekropen. Ik weet nog steeds niet hoe ik het gered heb. Dit is voorlopig niet voor herhaling vatbaar. De scholen zijn weer begonnen. Dat had weer veel voeten in de aarde. Zoonlief had een busabonnement nodig, zijn bus vertrekt om 5:55 uur en ik moet hem naar de halte brengen. Om 4 uur uit bed is nu vaste prik. Op woensdag begint de jongste om 7 uur. Voorbereiding op toetsen. Het taxibedrijf werkt weer op volle toeren. Als het even gaat dan gaat de jongste op de fiets. Dit scheelt mij een paar ritten. Het moet maar, elke minuut telt en ook elke cent is er een. Nijpend.De kosten voor energie zijn met 50 euro per maand gestegen. Ik voel mij door de Nuon flink genaaid. De vaste prijs voor 1 jaar is erg variabel. De onderwijskosten en reiskosten van zoonlief zijn nu extra (hoog). Schoolboeken dit jaar nog gratis en voor niets, schooleten vervalt. Het is geen verantwoorde, smakelijke hap en wordt geserveerd na schooltijd. Snoep verstandig eet een appel? De gezondheid opkrikkende zijn wij meer fruit gaan eten. Dat is nu drastisch verminderd. De keuze is niet zo reuze en... ons gewicht nam toe! Echt waar. De jongste en ik zijn op dieet. Ik herkende mijn kind niet meer toen ik het ophaalde na de logeerpartij. Samen sta je niet alleen dus we gaan er voor. Inmiddels doe ik 7 maanden zonder prednison en ben ik 0 gram afgevallen. Ra ra? Ik heb de actifit app op mijn telefoon. Die telt je stappen. De jongste draagt een pedometer (die telt meer stappen) en de weegschaal wordt weer dagelijks gebruikt en hoeft niet meer uit pure verveling spoken te wegen. Wij zijn nu 5 weken bezig en veel activer, eten minder en nog gezonder maar het resultaat is bedroevend. De jongste viel alleen de eerste week af. Open en bloot. Net als vanouds heb ik weer een been open en bloot liggen en dik onstoken. Een klein plastic gietertje is de dader. Dit zorgt voor pijnlijke nachten en weer even in de lan'gzaam aan' stand, zo breekt het lijntje niet. De rust is wedergekeerd. Nadat de buurman eruit is getrapt komt de buurvrouw nu met haar ex die mag verbouwen. De pedofiele buurman is er nog. Even was zij met hem bevriend (hij micht haar gras maaien toen zij er niet was) maar ook dat is over en uit. Einde verhaal zal het niet zijn want gras groeit. Lekker sociaal. De motivatie om te schrijven is op een laag pitje komen te staan en ook mijn inspiratie was spoorslags verdwenen (het kan zo verkeren). Slecht werkende sites en een belabberde internet verbinding maken het er niet makkelijker op. Gelukkig is er WordPress (ook handig om mee te editen/post op te maken). Een fijne woensdag allemaal 💕 #kittywu #wakeupkitty #@wakeupkitty #freewriter #life #forthechildren

#wakeupkitty
10Nov2019
Once upon... A Life Tale - The Giant
wakeupkitty

"What if there is no more, this is all I ever get?"The giant whined and felt incredibly sad. Over were those days life was so good and as time past by, he lost his nice mood and... so did she. She just talked about the enjoyable old days,the once upon a time, there was no longer "we".By now only the time existed shehad lived ages ago with her mom and dad.How could she so easily forget?All those years, the shredded tears,the love they shared and the fun they had?Who was that strange person he woke up next toand day after day ended up with in bed? "Oh gosh, she said, have you seen that?My great, very strong so beloved dad...He caught a bear on his way!Back home he will be soon, I really hope he's okay." She laughed for joy as she finally saw her beloved father appear.He never saw what she painted. How could she see?Her eyes were more dead as alive and her vision always unclear. He frowned as he finally noticed she raised the question again. "Who are you and what are you doing in my den!" That damned woman of him how could her brain forgetall those days of their lives and the children she had? The one who married the dwarf and gave birth to the creepy child,it impressed her at that time and she nearly went wildas she discovered the secret of the newborn onea heartless creature arrived into the world long before dawn. "Have you seen my crocodile sir," she liked to know.She didn't dare to look the stranger into his eyes and kept her head low,as if she searched for the pet she once had.It was so hard to remember how long it had been,she had seen, her favorite friend present. "No my dear, I am so sorry to hearyou lost something so precious to you.You know what we can do?We make a drawing, please come over here and sit,once we're finished you own a great picture of it.What do you think about this idea?My love, let us finish first our tea." "Sorry, sir I but I cannot stay.I need to be back home in time. You should know it's a long way.Downhill first, next following the riversideall the way to its end but you mightkeep me company if I do the laundry?Dad will be home before I knowhe always does if the tide is getting low." "It is my pleasure, you can do your laundry first.I keep you company but please drink your tea. It helps against the thirst." She nodded and thought"How friendly he is. What a pity he is sooo old. I hope and wish once I am older, 16 or more,a younger version of him will knock on my door. She smiled at him just for a second but he sawthe young girl he once met, loved and adored above all. Till eternity...It is a long time to spendwith a person that left you and wentback into history,someone who lost the present,the feeling of "we". "It only gets worse and she will hate.Hate you soon!At that time you are too late!" a voice from outside shouted and warned him. He didn't feel the need to invite its owner in.Why did they not leave them alone?A window broke as a stonewrapped in some paper hit his headhe was familiar with what the message said. "You fool. Act at least once in your life wise. Get rid of that madwoman, what makes you think twice!" He realized the nightmare stood at his front door.After all these years he was needed again. Like usually it was mainly forwiping footsteps and traces, reducing the shame.The immense disgrace that was brought by and cameover the giants and their households as his wife went insane. What made him think twice being so lame?Was it because he was the one to blamefor all the misery that camefrom the moment he gave Merry away? The dwarf and his family they were different for sure.The mixed marriage occurred a curse to both species and meant at that Time not moreas a way to keep the peace and harmony.But the chaos and bitterness was the only aspect he could see.The daughter hated him and his sons all died.It happened long ago in a pointless fight.And the tyrants? They celebrated their victory. "How can you live and stay alive," he asked his crazy wife.She didn't answer was lost againin time and space and he never knew when she would show herself.It was on rare occasions he met his better mate, it felt like an unsure date. The fight would go on that was a fact and clear.None of his children would show up ever hereto give him a hand or take care of their mom. "Thanks for taking me home," she said. "Where are you from?" "A country far, far away.It was not easy to leave but I did anyway.I once loved to travel and see a bit more of the world around me.It was someone special I stayed here for... Can you keep a secret?" "Of course!" "I rose from the sea riding my white, majestic horse.Nonentity knows, I actually,belong under sea-level... except you and me." She looked at him, was surprised to hearhe came from a land that was very nearwhere she lived. "This is for you," he said with a smile, "please accept my small gift." Out of his pocket, he took the tiny thing.Once, a long time ago, he gave it to her instead of a ring.Her eyes shone and that alone made him decide he was right, it was high tide.A good moment to leave this life,with or without his precious wife. "Wow, it is really a long time ago.I had no idea you saved this year after year.Do you mind if I try it and wearit with the dress you asked me back then?No matter what happens to us or this world,there is something you should knowI am proud of you and happy you are my man." She smiled the smile of centuries ago.A time so dear to him. She was his heartbeat and made him grow.Proud he felt and lucky above all.He had found his dream wife, knew he could never fallin love with someone better as she.She had recognized him and spoke about "we". Slowly she drank her next cup of tea. And as the golden hour was goneall that needed to be said was said and what had to be done was done.They waited hand in hand tillthe night was near and the huge, grey horse would appear.It was not as young as ages ago but still tough and that was enough.It carried both giants back overland to the place where this tale finds a happy end. The giant and his wife are safe.They live their lives thanks to a precious memory which gave both a new destiny. Without hate and anger or the help of a good fairy.And the daughter and grandchild? They are both history.You can take my word for it, their life is peaceful and good in the land under the level of the sea it is where they can truly be. #wakeupkitty #kittywu #lifetale #tales #story #life #giant #nanowrimo National Novel Writing Month Schrijf 50.000 woorden in November. Ik deed #MarchMadness en doe weer mee. Idd op mobiel. Na 7 dagen heb ik 15.000 woorden.