Meest gestemde posts
#miskraam 11 weken
09May2019
Welkom Bij De Geheime Club
Tarita Rehm

Ik ben pas toegetreden tot een geheime club. Voorheen wist ik niet dat die er was, ook niet dat je er lid van kon worden. Toen ik werd ingewijd had ik geen idee hoe groot deze club was en dat ieder lid onvrijwillig tot deze club toetreedt.  Ik was bijna 3 maanden zwanger, het hartje hadden we al zien kloppen. Deze week zou ik de 12 weken echo krijgen en hopelijk een duidelijke foto van de baby zien, zodat we onze vrienden en familie op de hoogte konden stellen van het blijde nieuws.  Ik had niet zoveel over miskramen gelezen. Dat wilde ik niet, plus had ik een goed gevoel over de zwangerschap. Zo ver ik wist, had niemand in mijn directe omgeving een miskraam gehad, dus waarom zou mij dit overkomen.  Maar toen het gebeurde, had ik geen idee wat er gaande was. En dat is waarom ik dit stuk schrijf. Ik zou het liever allemaal voor mijzelf houden Maar omdat je vaak pas hoort van mensen dat ze een miskraam hebben gehad als je er zelf over praat, wilde ik dit stuk schrijven voor de vrouwen die dit helaas ook nog zullen meemaken en de mensen in hun omgeving die niet weten wat een miskraam inhoudt.  Ik was al een beetje gewend geraakt aan de bandenpijn door het groeien van de baarmoeder. Nu voelde ik de pijn meer over de hele baarmoeder, een zeurende menstruatie pijn. Maar het was nu anders dan voorheen. Maar omdat je lichaam door dingen heen gaat die je nooit eerder hebt gevoelt, wuifde ik mijn slechte gevoelens weg. Soms kwamen die gedachten wel, van wat als het mis gaat. Maar die gedachten had iedereen, toch? Ik werd vroeg wakker, ging naar de toilet en ik bloedde een beetje. Nu had ik al van vriendinnen gehoord dat dit kon gebeuren, maar dat dit niet erg is.  Ik belde voor de zekerheid de verloskundige. Zij zei dat ik een maandverbandje in moest doen en kijken of het veel meer zou worden. Zij maakte zich nog geen zorgen want de hoeveelheid die eruit kwam mocht. Maar na een kwartier kreeg ik een enorme pijnscheut in mijn baarmoeder, er klapte iets open en ik bloedde alsof ik aan het plassen was.  De huisartsenpost gebeld, ik moest maar wachten en het zelf laten gebeuren. Als ik 2 maandverbanden vol had in een uur en koorts zou krijgen, dan kon ik weer bellen. “Maar ik bloed alsof ik plas”. “Nee, mevrouw ook dan.” Na een half uur vroeg ik mijn man de huisartsenpost weer te bellen. Ik dacht dat ik dood ging. Wat ik dus ook niet wist, is dat als je rond de 5 á 6 weken een miskraam krijgt dit kan voelen als een hele heftige menstruatie. En als je verder bent in je trimester je een soort ‘mini bevalling’ krijgt waarbij de vrucht en placenta eruit worden geduwd. Ik had enorme pijn scheuten om de 3 minuten. Het voelde alsof er leven uit mij ging en ik wist, dit is klaar. Uiteindelijk doorverwezen naar het ziekenhuis en bij de interne echo was er geen leven meer te zien. De gynaecoloog verwachte dat alles er vandaag of morgen wel uit zou komen, dus daarom geen zuigcurettage*.  Verslagen gingen we naar huis. En nu afwachten, maar waarop? De dokter had paracetamol geadviseerd tegen de pijn die tot laat in de middag nog aanhield. Ik had al foto’s op het internet gezocht, want ik realiseerde mij dat als de vrucht bijna 12 weken is, ik mij voor moest bereiden hoe onze kleine baby eruit zou kunnen zien. En daarna, waar moest ik met de vrucht naartoe? Achteraf vind ik het zo raar dat de verloskundige en gynaecoloog niet vertellen wat er nu gaat gebeuren of wat je moet/kan doen als de vrucht eruit is gekomen. Dit heb ik aan de hand van ervaringen van mensen gevonden. Als de vrucht al wat groter is gebruiken sommige mensen de water methode. Waarbij ze de kleine baby tijdelijk in water bewaren, zo kun je het gezichtje en de vormen van de baby goed kan zien. Mensen bewaren dit dan in de koelkast voor wat dagen om zo afscheid te nemen. Er zijn ook mensen die de vrucht door de wc spoelen. Begraven bij een graf van een geliefde, in de tuin of in een plantenbak. En planten daar dan bloemen of een boompje op. Ook waren er mensen die de vrucht cremeerden. Veel mensen noemen hun vrucht baby ster of vlinder. Wij hebben onze ster begraven, zodat we altijd een plek hebben om heen te gaan.  En als aandenken heb ik een miskraam juweel gekocht. Dit is voor mij een hangertje met een klein voetafdrukje erop. Ik merkte dat het belangrijk voor mij is dat het verlies wezenlijk wordt gemaakt. Dat mijn sterren kindje bestaansrecht krijgt, door mijzelf toestemming te geven het verlies er te laten zijn en daar uiting aan te geven. Soms hoort men dat de omgeving denkt, maar het was nog niets. Maar zodra je zwanger bent, ben je moeder. Hoe lang of hoe kort je het mocht dragen. De knop is om en deze is dan niet meer uit te zetten.  De vernietiging van je hele toekomst beeld, je lichaam die nog zwanger voelt, terwijl er geen baby meer is. De onmacht door geen enkele controle te hebben over deze situatie. Het verdriet om het kind wat je nooit zal vasthouden, nooit zal zien opgroeien, nooit mag leren kennen. En geen enkele nieuwe zwangerschap gaat dat stuk veranderen, want je wilde dit kind en deze zwangerschap ook. Het opnieuw beginnen om een zwanger te worden en het verlies van dit kindje, zijn twee aparte zaken.  Wat mij erg heeft gesteund is dat ik na de miskraam, lid ben geworden van een facebook groep voor vrouwen die een miskraam hebben gehad. Elke week komen er weer vrouwen bij. De gynaecoloog zei dat 8 van de 10 vrouwen die zij in het ziekenhuis krijgen een miskraam heeft gehad. Eigenlijk vind ik dat als zoveel mensen dit meemaken dit eigenlijk veel meer bespreekbaar zou moeten zijn. Voor mij was het belangrijk om dit te kunnen bespreken met mensen die kunnen zeggen, “ik ook”. En verhalen te lezen van anderen en te weten ik ben niet alleen. Ook al doet dit niet minder pijn, maar geeft wel steun. Maar ik begrijp de geheimhouding ook, want toen het gebeurd was wilde ik het liefst tegen niemand zeggen. Nog steeds niet. Ik had ooit gelezen dat vrouwen zich schamen na een miskraam. Toen dacht ik; waarom, daar kun je toch niets aan doen. Maar ik had het ook, ik voelde schaamte, ik weet nog steeds niet waarom. Maar ik wilde het liefst dat niemand het zou weten. Wat ik erg vond, was dat ik zo weinig begeleiding kreeg vanuit de zorg. Terwijl ik niet wist wat er gebeurde of hoe ik hierna verder moest. Dat niemand mij vertelde wat ik kon verwachten de komende dagen of wat te doen met de vrucht. En je misschien wel een piep klein baby’tje eruit ziet komen. Ik heb mij nog nooit zo verloren en hulpeloos gevoeld als toen. Zeker omdat het zoveel voorkomt, zou hier veel beter voorlichting over moeten zijn en in mijn geval een betere nazorg vanuit de verloskundige. Wat blijkt is dat je altijd een check up moet krijgen om te kijken of de baarmoeder helemaal schoon is, want als er weefsel achterblijft kan dit zorgen voor ontstekingen met alle gevolgen van dien. De verloskundige wilde geen na controle afspraak maken, want het moest er maar natuurlijk uitkomen bij de volgende menstruatie, wat 4 tot 6 weken kan duren en in sommige gevallen nog langer.  Uit de info van de miskraam support groep bleek dat alle vrouwen na een week of twee een na controle kregen, om te kijken of de baarmoeder echt leeg is en er geen curettage moet worden gedaan. Deze controle moet je altijd laten doen. Wat ik heb gekregen heet een spontane miskraam, waarbij de miskraam zelf opgang wordt gezet door het lichaam. Ook heb je missed abortion, dat is wanneer het hartje niet meer klopt, maar het lichaam heeft de vrucht nog niet zelf afgestoten. Dit kan op een natuurlijke manier opgang komen binnen 1 á 3 weken, of mensen kiezen voor een curettage of tabletten waarbij de miskraam opgang wordt gezet. Nog nooit heb ik geweten dat dit verborgen verdriet door zo veel vrouwen wordt gedragen. Ik schrijf hier niet over het verdriet van de vaders, omdat ik enkel mijn eigen ervaring kan beschrijven als vrouw. De uitdrukking dat ik bij een geheime club hoor heb ik van een vader die in een blog beschreef dat hij nu bij de geheime club hoorde, omdat je vaak pas hoort dat mensen een miskraam hebben gehad als je er zelf ook één hebt meegemaakt. Dan kom je er ineens achter hoeveel mensen dit meemaken. En je pas echt begrijpt wat het inhoudt als je het hebt ervaren. We zijn met meer dan je zou denken. Ik dacht vroeger bij een miskraam dat iemand alleen een bloeding zou krijgen en dat is het dan. Nog nooit heb ik meer respect voor vrouwen gekregen dan nu. En dat kinderen krijgen echt een wonder is en niet vanzelfsprekend.  *Zuigcurettage is het wegnemen van weefsel uit de baarmoeder door middel van een - meestal hardplastic - zuigbuisje verbonden aan een zuigslang. Dit wordt zowel gedaan bij een abortus en missed abortion(miskraam) waarbij weefsel is achter gebleven. Word lid en beloon de maker en jezelf! Registreren

#miskraam
27Aug2019
De lange weg van PCOS
Spirituele Mommy Blog

De lange weg naar zwangerschap. Door een ziekte genaamd; PCOS, kan ik moeilijk zwanger worden. De ziekte houdt in dat je geen eisprong hebt, zoals andere vrouwen. Vaak groeien er wel eitjes, maar het lichaam maakt onvoldoende LH aan om het eitje goed te laten springen. Bij vrouwen met PCOS die ovulatie testen doen, komt deze vaak vals positief uit. Er is wel LH aanwezig in het systeem, maar niet voldoende voor een eisprong. Gelukkig zijn we medisch verder dan vroeger en hebben wij onvruchtbare vrouwen een aantal opties gekregen. Zo zijn er medicijnen zoals Clomid en Letrozol, deze neem je oraal in. Deze medicatie heeft wel veel bijwerkingen. Zo kun je vocht vasthouden, moodswings krijgen, opvliegers en vermoeid worden. Daarnaast komen de meeste vrouwen door het gebruik van deze medicatie rond de 10 kilo gewicht aan. Je hebt ook nog medicijnen die je injecteert om een eitje te groeien en te laten springen. Meestal krijg je deze medicatie als je resistent bent geworden voor de orale middelen of als er een andere aandoening is, waardoor je die orale middelen niet mag nemen. En dan nog kan het zijn dat deze middelen niet werken! De medicatie is geen garantie op een goede eisprong en zwangerschap. Vrouwen met PCOS krijgen ook vaak IUI, dit wordt gedaan als er onverklaarbare onvruchtbaarheid is of een man met verminderde vruchtbaarheid. Hierbij wordt een eisprong opgewekt en wordt een slangetje via de vagina ingebracht om sperma direct in de baarmoeder te brengen. Hierdoor hoeft het sperma geen lange weg af te leggen, maar wordt direct in de baarmoeder gebracht bij het eitje. En dan is dit nog geen garantie voor een zwangerschap! En dan zijn er nog zwaardere wegen die bewandeld kunnen worden. Denk dan aan ivf of icsi. Deze dames moeten eitjes laten rijpen via injecties. De eitjes worden uit de baarmoeder gehaald en bevrucht. Daarna worden ze terug geplaatst in de baarmoeder. Ook dit is geen garantie voor een zwangerschap. En ook de miskraam kansen liggen hoger bij deze manieren van bevruchting. Het is echt een lange en moeilijke manier om een kind te krijgen en garanties zijn er niet. Vaak is het onbegrip van de omgeving ook heel erg zwaar. Vrouwen die na een tijd nog geen kind hebben krijgen vaak opmerkingen als; 'En wanneer beginnen jullie aan kinderen?' ' ach dan adopteer je toch.' 'Ik ken iemand die het losliet en die was zo zwanger' 'Je moet gewoon seks hebben'  Zo heb ik in mijn traject ook nog wel eens de opmerking gekregen; ach, als je zoveel moeite moet doen, is het wellicht beter dat je geen kinderen krijgt. Zoiets breekt je hart als vrouw zijnde. Het is gemeen zo'n opmerking, want het is alles dat je nog kan denken. Zeker als je constant medicatie moet slikken of spuiten. Je elke keer voor echo's moet naar het ziekenhuis. Pijnlijke onderzoeken moet krijgen om te kijken of je eierstokken niet geblokkeerd zitten. Het is een lange en pijnlijke weg. Helaas zijn er in Nederland weinig alternatieven. Adoptie is heel erg duur en er zitten dus veel haken en ogen aan. Leeftijd, gezondheid en financiële omstandigheden. Alles wordt open gelegd om adoptie te mogen doen. Een draagmoeder is er niet, tenzij je ook een grote zak geld hebt of iemand bereid vind om dit te doen voor je. En toch lijkt dit mij heel lastig. Ik zou geen kind af kunnen staan die ik heb gedragen. Dus ik zou het ook een ander niet durven vragen. Ik wist dat ik deze aandoening had sinds ik 12 jaar oud was. Mijn menstruatie kwam moeilijk om gang en als ik dan eens mijn menstruatie kreeg, deed dit heel erg veel pijn. Ik vloeide soms dan een maand of meer. De huisarts heeft mij toen op 13 jarige leeftijd gezet op de pil. Dit hielp redelijk, maar zoals ik later merkte had ik veel last van moodswings. Toen ik stopte met de pil op mijn 16e werd ik een totaal ander mens. Ik was minder nerveus, minder depressies en ook minder last van zenuwen. Op mijn 18e ontmoette ik mijn huidige partner. Ik ben altijd eerlijk geweest en toen ik 22 jaar was, begonnen we aan hormoon therapieën in het ziekenhuis. Het duurde uiteindelijk meer dan 3 jaar voordat ik zwanger was. Op de eerste echo's waren 2 bevruchtte embryo's te zien. We waren dolgelukkig, maar helaas bleek een van de twee niet levensvatbaar te zijn. Ze vreesde dat de andere baby ook niet zou overleven. Tijdens mijn zwangerschap ging het niet zo goed met de baby. Een van de drie navelstrengen werkte niet optimaal en tegen de 37 weken hield deze helemaal op. Onze dochter woog bij geboorte 1768 gram en heeft echt moeten vechten. Op dit moment is zij een lieve en geweldige meid. Gezond en vol leven.  Toen mijn dochter 3 jaar oud was wilde we graag nog een kindje. We hebben nooit voorbehoedsmiddelen gebruikt en wisten dus dat we wederom zonder medicatie geen zwangerschap zouden hebben. Echter de eerste keer dat we de medicatie gebruikte raakte ik zwanger. Het was voor ons een wonder.  Ik was voorzichtig positief tot we het hartje zouden zien. Met 10 weken zagen we een hartje kloppen. We waren helemaal in de wolken en met 11 weken hadden we het mensen gezegd dat we zwanger waren. Volgens de arts betekende een hartje dat het grootste gevaar was geweken. Echter begon ik met 11,5 week ineens te vloeien tijdens een dagje dierentuin. De gynaecoloog zei ons te komen en dat het waarschijnlijk gewoon een geraakt adertje was. Helaas was het hartje gestopt met kloppen.  Het kindje was dood. Het was een nachtmerrie die uit kwam. We waren heel erg verdrietig door dit nieuws. We hadden een fotoshoot geregeld voor onszelf en onze dochter. Als leuk aandenken. Uiteindelijk hebben we de fotoshoot door laten gaan als herinnering aan onszelf. Als gezin met 3 personen.Pas na 3 maanden toen mijn menstruatie niet zelf op gang kwam mochten we weer verder via het ziekenhuis. Inmiddels zijn we 5 maanden verder en hebben we nog geen geluk gehad om zwanger te raken. We hopen dat het snel komt, maar tot die tijd genieten we vol op van onze lieve meid. De vakantie zit er bijna weer op en dan gaat ze weer naar school toe. Het liefst had ik haar nog een paar weken thuis gehad ;) 

#miskraam
16Apr2019
Dag lief sterretje
LiefBlog

Ik begin mijn (nieuwe)  blog avontuur met een gedicht over het sterretje dat aan de hemel is verlicht. 2 jaar geleden geschreven, nu online.  Inspire, learn , process and read it with your heart <3 Dag lief kindje, Als vlindertje fladderde je in mijn buik en in mijn leven, Als duifje vloog je bij mij weg naar het hemelse licht, Als beschermengeltje ben jij nu voor altijd bij mij, Mijn sterretje aan de hemel die alle mensen verlicht! Weetje, Ik heb elke dag - beetje bij beetje - jouw boek dichtgedaan iets verder dichtgedaan op zwarte bladen gaan staan op laten gaan in witte. Zo is er grijs ontstaan. 

#liefde
14Oct2019
Een brief speciaal voor jou
LiefBlog

Lieve kleine ster,  Je groeide op in mama haar buik, toen ik nog bij mijn papa en mama  woonde. Jouw vader was neergeslagen toen we van jouw bestaan te weten kwamen.  Toen ik van jouw bestaan afwist ging jouw vader aan de slaapmedicatie en het bier. Dat is helaas geen goede combinatie. Jouw vader en ik wisten niet hoe we voor jou zouden gaan zorgen, maar toen jij drie maanden in mijn buik zat... wilde ik jou alle liefde geven die ik zelf bezat.  Jouw vader en ik hebben gepraat, gelachen, ruzie gemaakt en tranen laten vallen op mijn buik. Waar moest jij gaan wonen? Wie zal er voor jou gaan zorgen? Kon ik de verantwoordelijkheid aan om voor jou te zorgen?  Bij mijn papa en mama zal je niet kunnen opgroeien, en bij jouw vader was het ook geen optie. Dit bezorgde mij stress, wat mij elke dag nog spijt lieve, kleine schat. Ik kreeg een bloeding...  Helaas wist mama niet dat deze bloeding abnormaal was. Ondanks dat ik al mijn liefde aan jou wilde geven, gebeurden er in mijn leven ook veel andere dingen. Ik ben blij dat jij deze dingen niet onder ogen hebt moeten komen.  Uiteindelijk had mama geen keuze. Mama kon namelijk niet meer thuis wonen en was pas 17 jaar. Jouw vader was 20 jaar. Nu wij stukken ouder zijn, had ik natuurlijk een andere keuze gemaakt. Mama was toen zij 17 jaar was nog heel beïnvloedbaar.  Er werd besloten dat niemand in mijn omgeving jou stabiel kon laten opgroeien. Dat betekende dat ik eindigde, hand in hand met jouw vader, op stoelen in een abortuskliniek. Hier heeft mama op de dag van vandaag nog spijt van.  Papa en mama hadden een vragenlijst ingevuld, en werden een kamer ingeroepen. We gingen nog een keertje naar jou kijken, maar jij was niet meer te zien. Moeder natuur had gekozen. Wat mij uiteindelijk na heel veel tranen meer rust heeft gegeven en een klein, klein, klein beetje minder schuldgevoel. Moeder natuur heeft jou een ander leven gegund in een andere buik. Waar jij warm en veilig zal kunnen opgroeien.  Ik wilde nog heel graag bij jouw vader blijven, maar toen wij de abortuskliniek uitliepen kon jouw vader het niet meer aan. Hij kon mama haar emoties niet aan. Hij vond ze te heftig en hij vond mama te emotioneel.  Dit is de reden dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn.  Ik wil dat je een ding nooit, maar dan ook nooit vergeet aan de hemel. Dat is dat mama nog maar een kind was, en jou alle liefde zal bieden. Ook vanuit de bank naar de hemel toe.  Je blijft voor mij ster #1 , en voor altijd in mijn hart. Ook 5 jaar later, je hebt een plek die niemand over kan nemen.  Mama <3