Meest gestemde posts
#verhalen
03Sep2019
De speeltuin van oom Frits en tante Coby (1)
Hans van Gemert

Het is maar een klein berichtje in de krant en ook nog eens op pagina zeven, maar grondig als oom Frits is, ontsnapt zelfs op die pagina niets aan zijn aandacht. Een kort momentje staart hij naar de letters, om net iets meer tijd te krijgen om de inhoud tot hem te laten doordringen, en wat meer is: wat de consequenties zullen zijn. Dan wordt de leeuw in hem brullend wakker. 'Coby!' Mocht tante Coby toevallig hebben geslapen op dit moment, dan is ze nu zeker enige twijfel wakker. Dat geldt overigens ook voor diverse buren. Het duurt dan ook niet lang voor een ietwat geschrokken tante Coby om het hoekje van de deur komt kijken. 'Is er brand?' Ongeduldig en veelbetekenend tikt oom Frits op de krant. 'Brand? Brand? Hoe kom je daar nu weer bij, het is veel erger!' Nieuwsgierig en ongerust vanwege hetgeen dat haar echtgenoot zo overduidelijk in vuur en vlam heeft gezet schuifelt tante Coby dichterbij en ze werpt een blik op het krantenartikel dat oom zo nadrukkelijk aanwijst. De kop van het artikeltje is veelzeggend: 'Nieuwbouwplannen speeltuin-terrein'. 'En de speeltuin dan?' prikt tante in de kern van het probleem. 'Precies! Dat bedoel ik maar!' Helemaal duidelijk is deze verklaring niet en tante beseft dat ze de informatie beter rechtstreeks tot zich kan nemen: ze leest het artikeltje dus maar zelf. Als ze klaar is kijkt ze, net als oom, een momentje wezenloos voor zich uit en ontsteekt vervolgens al evenzeer in grote opwinding: 'Dat mogen we niet laten gebeuren!' 'Nee, zeker niet!' De speeltuin weg, het is ondenkbaar. De plek waar oom en tante elkaar voor het eerst hebben ontmoet, waar ze hun eerste knallende ruzie hadden, maar ook de plek waar hun eerste zoen de vrede tekende. De speeltuin, het is een relikwie, een gekoesterde, levende herinnering aan hun jeugd. Toegegeven, de speeltoestellen hebben hun beste tijd al weer eventjes achter zich, maar er wordt door wat verdwaalde jeugd heus nog wel eens in gespeeld. Nog steeds is er, als de wandeling van oom en tante langs of door de speeltuin voert, weer even dat moment van herkenning, die lichte glimlach naar elkaar, de handen die elkaar wat steviger vasthouden, en als het even kan wordt soms zelfs de wip of de schommel nog eventjes genomen. En nu zou de een of andere onverlaat die speeltuin willen opdoeken? Dat nooit! (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze episode in het leven van oom Frits en tante Coby sluit mooi aan bij de schrijfuitdaging van september 2019.  Schrijfuitdaging september 2019 Read more Hoe gaat dit verder? De speeltuin van oom Frits en tante Coby (2) Read more

#oom frits
12Jun2019
Het stedentripje van oom Frits en tante Coby (2)
Hans van Gemert

Wat vooraf gaat Het stedentripje van oom Frits en tante Coby Deel 1 Lees meer Met enige trots kondigt oom Frits het aan: 'Lieverd, ik heb een leuke verrassing voor je!' Verbaasd, geroerd, verguld en met een heel klein tikkeltje wantrouwen kijkt tante Coby naar oom Frits. 'O? Wat dan?' 'We gaan op stedentrip, met het vliegtuig!' 'Met het vliegtuig? Dat is toch veel te duur?' Zoals bekend waakt tante Coby over de beschikbare financiële middelen, daar kan geen waakhond tegenop. 'Een aanbieding, het kost niet meer dan een kleinigheid. Het is ook niet heel ver, net iets minder dan anderhalf uur vliegen.' Anderhalf uur, dat lijkt inderdaad niet al te ver. Toch kunnen vliegtuigen in die tijd een flinke afstand afleggen. Over de bestemming doet oom Frits geheimzinnig. 'Het is een verrassing!' Meer wil oom er niet over zeggen, nou ja één ding nog: 'We vliegen over land, maar ook een stukje over zee.' (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze episode uit het leven van oom Frits en tante Coby past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge, deze maand gehost door Dewaputra: 140w juni zeemeermin Lees hier hoe je ook kunt meedoen! Lees meer Lees ook het volgende deel: Het stedentripje van oom Frits en tante Coby (3) Deel 3 Lees meer

#140 woorden
26Dec2018
Nachtelijke gebeurtenissen bij oom en tante
Hans van Gemert

Wat gaat hieraan vooraf? Die piek blijft gewoon staan Lees meer Waar begint deze reeks? Zo kun jij het niet, hè! Lees meer   Het was diep in de nacht. Tante Coby had een hele tijd liggen woelen, maar het viel niet mee de slaap te vatten. Dat pakket spookte te nadrukkelijk in haar hoofd rond, wat zou er toch inzitten? Er zat maar één ding op, maar daarvoor moest oom Frits eerst in diepe slaap zijn. Ze luisterde naar het gebruikelijke gesnurk naast haar en spiekte of er geen wakkere bewegingen waren. Fijn, alles leek veilig. Dit was het moment om haar nieuwsgierigheid te bevredigen! Heel voorzichtig sloop ze de slaapkamer uit. Oom Frits had een persoonlijke mancave ingericht op de zolder, dus het was logisch daar als eerste een kijkje te gaan nemen. Op de deur die de zoldertrap verborg was voorzien van een opvallend verkeersbord met 'verboden toegang' er op. Ha! Dat gold vast niet voor echtgenotes en het middernachtelijk uur!   Ze probeerde de deur en werd meteen overspoeld door teleurstelling. Op slot! En nog erger: de sleutel ontbrak. Normaal stak deze in het slot, of hing ze aan een pinnetje op het kozijn. Maar, geen sleutel te bekennen! De volgende stap was het controleren van ooms broekzakken, maar ook daar geen sleutel te bekennen. Diep teleurgesteld kroop tante weer terug onder de deken. De vermoeidheid deed zijn werk, tante sliep deze keer snel.   Dit was het moment voor oom Frits, die tot op dat moment een uitstekende imitatie van een slapende echtgenoot had gespeeld. Het was hem niet meegevallen niet in lachen uit te barsten toen tante onverrichterzake terug in bed was gestapt en had grote moeite gehad niet een of andere passende opmerking te maken. Nu was het zijn beurt en hij stapte het bed uit.   Een tiental minuten later zien we oom terug in de woonkamer. Het is nogal donker en bijna raakt hij verstrikt in het waslijntje met kerstkaarten die als een vrolijk lint door de kamer is gespannen. De bewuste doos zet hij naast de kerstboomstandaard. Het lantaarntje bij het stalletje wordt aangeknipt. Heel voorzichtig snijdt hij de plakband die de doos dichthoudt door, de restjes gaan in de afvalemmer. Dan pakt hij de doos uit en zet wat spulletjes op tafel. Hij bekijkt het resultaat en knikt tevreden. Geweldig, dit nieuwe kerstservies. Dat was een goede tip geweest van mevrouwStip! Het zal ongetwijfeld een verrassing zijn voor tante! Hij moet niet vergeten de camera klaar te leggen om haar gezicht vast te leggen als ze straks beneden komt. (c)2018 Hans van GemertAfbeelding: Pixabay Het cursief geschreven stukje past precies in de 140-woorden uitdaging van FrutselenindeMarge 140w December PIEKFIJN Lees meer Het geheel bevat de tien steekwoorden van de schrijfuitdaging van december 2018 Schrijfuitdaging december 2018 Je kunt het hele jaar 2018 nog meedoen! Lees meer De blog van mevrouw Stip over kerstmokken Kerstmok... hot or not? Lees meer

#140 woorden
18Feb2019
Het bowlingavontuur van tante Coby (deel 1)
Hans van Gemert

Je zou dit vooraf kunnen lezen: Wat is dat voor een beest? Deel 8  van het nachtelijke rat-avontuur van oom Frits Lees meer Een grens voor oom Frits en tante Coby Hier lees je hoe oom Frits en tante Coby over ratten denken Lees meer Oom Frits is de hele dag al een beetje snotterig. 'Moet je maar niet 's nachts in dat regenwater gaan liggen,' had tante Coby nog gezegd, een opmerking die bij oom Frits de nodige graten in zijn keel veroorzaakte. De verdere gesprekken die dag waren nogal kort en bleven bovendien meestal beperkt tot één of twee lettergrepen.   Tegen het eind van de middag begon dat te veranderen. Dat was maar goed ook, want die avond stond de jaarlijkse bowlingavond van de kaartclub op het programma en dat is met een gezellige oom en tante toch een stuk leuker. Op de meeste plaatsen hebben de ouderwetse bowlingzalen plaats gemaakt voor moderne en volautomatische varianten, compleet met harde, stampende muziek, reclames en vette lichteffecten. De bowlingbaan waar we oom Frits en tante Coby die avond aantreffen is geheel aan die modernisering ontsnapt.   Bowlen is niet de meest favoriete sport van tante Coby. Waar de andere leden van het gezelschap regelmatig de kegels in het rond doen vliegen wordt door de worpen van tante vooral het stof uit de gootjes geveegd. Enigszins verveeld nipt ze dan ook van haar wijntje. En van het volgende wijntje. Het is maar goed dat het bowlingzaaltje op loopafstand is, dan hoeft ze tenminste niet aan een of ander bronwatertje te zitten. Gelukkig is de catering meer dan uitstekend georganiseerd en worden de glazen in hoog tempo ververst, de avond wordt er alleen maar leuker en gezelliger van. Het ratelende geluid waarmee de ballen na de worp weer terug naar de spelers worden gebracht doet op de een of andere manier rustgevend aan. Het linkeroog van tante begint half dicht te vallen, al snel gevolgd door het rechteroog.  (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze twee episodes uit het leven van oom Frits en tante Coby passen ieder in: 140w Februari WATERRAT FrutselenindeMarge Lees meer Hoe gaat dit verder? Het bowlingavontuur van tante Coby (deel 2) Lees meer

#lentewandeling
03Mar2019
De lentewandeling van oom en tante
Hans van Gemert

Oom Frits is er heel gevoelig voor. Zodra de temperatuur na de koude winter weer de dubbele cijfers toucheert en bovendien het zonnetje zich vanuit een blauwe lucht laat zien begint het bij hem aan alle kanten bij kriebelen. 'Zit toch eens stil,' moppert tante Coby tegen beter weten in. 'Is het niet mooi, is het niet prachtig?' 'Het is anders nog best koud.' Dat is natuurlijk ook zo, maar oom Frits zou oom Frits niet zijn als hij zich van een dergelijke futiliteit iets zou aantrekken. 'Laten we een wandeling gaan maken, heerlijk!' Om tante verder over de streep te trekken voegt hij eraan toe: 'We kunnen onderweg altijd ergens aanleggen voor een kleine versnapering.' Dat doet 't hem, zoiets is niet te versmaden. Even later hijsen oom en tante zich in hun lentejasjes en stappen vrolijk naar buiten. (c)2019 Hans van GemertEigen afbeelding Deze episode uit het leven van oom Frits en tante Coby past in: 140w Maart LENTEKRIEBEL FrutselenindeMarge Lees meer Wordt dit nog vervolgd? Jazeker: De lentewandeling van oom en tante (2) Deel 2 Lees meer

#oom frits
20Jun2019
Het stedentripje van oom Frits en tante Coby (6)
Hans van Gemert

Wat gebeurt er hiervoor in deze reeks? Het stedentripje van oom Frits en tante Coby Deel 5 Lees meer Het begin van deze reeks Het stedentripje van oom Frits en tante Coby Lees meer Het appeltaartje is niet geheel zoals thuis, maar dat mag de pret niet drukken. Na het inchecken in het hotel laten oom en tante zich deze lekkernij goed smaken. 'Zeg Frits, in zo'n koopstad zijn de winkels morgen toch zeker wel open?' 'Natuurlijk,' knikt oom Frits, 'tot een uur of vier, geloof ik.' Stilletjes denkt hij bij zichzelf dat de planning voor een stedentripje van vrijdag tot en met zondag min of meer perfect was. Dat beperkt de winkeltijd, maar geeft alle ruimte aan het terras. Een voldaan glimlachje glijdt over zijn lippen. 'Wat zullen we nu gaan doen?' 'We zouden samen een wandelingetje kunnen maken langs het water? Ik vraag me af of je de overkant van de zee zou kunnen zien hier. Dan zouden we daarna gezellig ergens kunnen gaan eten.' Tante Coby knikt. Dat klinkt allemaal prima. (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze episode uit het leven van oom Frits en tante Coby past in de 140-woorden-uitdaging van FrutselenindeMarge, deze maand gehost door Dewaputra 140w juni zeemeermin Kijk hier hoe je ook kunt meedoen Lees meer Lees ook de laatste aflevering van deze reeks: Het stedentripje van oom Frits en tante Coby (7, slot) Lees meer

#tante coby
22Feb2019
Het bowlingavontuur van tante Coby (deel 5)
Hans van Gemert

Wat gaat hieraan vooraf? Het bowlingavontuur van tante Coby (deel 4) Deel 4 van deze reeks Lees meer Het bowlingavontuur van tante Coby (deel 1) Het begin van deze reeks Lees meer De beide mannen lopen naar het uiteinde van de bowlingbaan. Ze kijken links, ze kijken rechts, dan halen ze gelijktijdig de schouders op. 'Niks te zien hoor!' De vraag 'weet u het écht zeker' wordt niet uitgesproken maar hangt bijna voelbaar in de ruimte. Gelukkig is daar de altijd hulpvaardige oom Frits. 'Ze zag die rat net toen we net een bal gegooid hadden. Misschien moeten we dat nu ook even doen. Dan jagen we hem misschien op!' Voorwaar, een goed idee. De beide bowlingheren knikken en springen snel van de baan af als oom Frits de zware, bruine bowlingbal op professionele wijze watervlug over de baan laat rollen. Het is een voortreffelijke worp, de kegels worden vol geraakt en vliegen alle kanten op. Ingespannen tuurt tante of de rat zich nu ook weer laat zien. 'Ja, daar gaat hij!'   Tante wijst opnieuw. Inderdaad, er beweegt achter in de zaal wat. Maar als tante had verwacht dat de beide bowlingmannen nu de jacht op de rat zouden voortzetten dan kwam ze van een waterkoude kermis thuis. In plaats daarvan klonk er gelach. Een hard en onmiskenbaar gelach. Enigszins verstoord wees tante Coby nog maar eens. 'Kijk dan, daar gaat hij!' Alle ogen in de bowlingzaal volgden de bruine beweging, die zich merkwaardig genoeg beperkt tot een mooie boog en een rechte lijn, om dan plotseling te verdwijnen. 'Nou zijn jullie te laat,' meende tante boos. 'Wacht maar,' grinnikt een van de mannen, 'we hebben 'm opgejaagd. Hij komt zo weer tevoorschijn.' Nou, dat lijkt tante sterk. 'Nog drie, twee, één,' gaat de man verder. En inderdaad. Precies op dat moment komt de bruine bowlingbal weer teruggerold naar de spelers. (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: pixabay Dit verhaal is, écht waar, gebaseerd op een waargebeurde belevenis... Deze twee episodes uit het leven van oom Frits en tante Coby passen allebei in: 140w Februari WATERRAT FrutselenindeMarge Lees meer

#oom frits
08Apr2019
Een beschuitje voor oom Frits
Hans van Gemert

Het is nog vroeg als oom Frits aanschuift aan de ontbijttafel van het hotel. Keurend kijkt hij langs de etenswaren die op grote draaischijven zijn uitgestald, pakt een bordje en begint de meest bekoorlijke lekkernijen op zijn bord te laden. De vorige keer dat hij voor zijn werk naar een weekend vol vergaderingen was gestuurd was hij te traag geweest, en waren de beschuiten al weggegeten voor hij had kunnen toegrijpen. Dat moet deze keer uiteraard tot elke prijs worden voorkomen. Achtereenvolgens kiest hij een lekker croissantje, een hard broodje, krentenbolletje en natuurlijk uit de beschuitbus ook een beschuitje. Op een tweede bordje legt hij de belegsoorten waarmee hij dat alles wenst aan te kleden, bij elkaar een aardige berg. De baas betaalt, dat scheelt. Een boomlange ober loopt met een schaal met eieren naar het buffet en werpt een wat misprijzende blik op ooms etensplannen, twijfelt even, maar besluit toch om er heel klantvriendelijk niets van te zeggen. Vergenoegd valt oom Frits op zijn bordjes aan. Heerlijk om zo ongestoord te genieten. Geen tante Coby die hinderlijke thema's als dieet, lichaamsbeweging, calorieën en dergelijke ter tafel kon brengen, al weet hij best dat ze daarmee allemaal de spijker op de kop zou slaan. Voor één keertje, dat moet toch kunnen? Collega Jansen komt aanlopen, gewapend met een krant en een zwarte stift. 'Goedemorgen Frits!' 'Goedemorgen Jansen,' klinkt ooms antwoord vriendelijker dan hij is. Waarom kan die vent hem ook niet gewoon met rust laten tijdens het eten! 'Ik probeer het kruiswoordraadsel uit de krant op te lossen,' gaat Jansen verder, 'maar ik weet er eentje niet.' Vlieg omhoog met je kruiswoordraadsel, denkt oom Frits, laat mij eten… De collegialiteit en de goede sfeer op de werkvloer vraagt helaas echter om een ietwat aangepaste reactie. 'Vertel.' 'Een slaapplaats, zeven letters.' 'Even kijken…. Hoogslaper. O nee. Dat zijn er negen.' 'Ja, en stapelbed heeft er acht. Dat is ook teveel.' Oom fronst zijn voorhoofd. Typisch die Jansen met zijn problemen, nou zit oom Frits er ook mee. 'Twijfelaar. Nee. Ledikant. Ook niet.' Het is even stil. Dan lichten de ogen van oom Frits op. Natuurlijk, dat moet het zijn: 'Hangmat.' Met een grijns van opluchting zet Jansen zich op een stoel aan ooms tafeltje en noteert de ontbrekende letters in de hokjes. 'Pas op, de bloemetjes,' wijst oom, als de krant te nadrukkelijk in de richting van het vaasje op tafel wordt geschoven. Een wat treurig vaasje waar wat plukjes groen uitsteken met in het midden een geel bloemetje. Jansen lacht, maar trekt de krant niet terug. Integendeel. Terwijl hij zoekt naar de volgende beschrijving schuift de krant een stukje verder en het vaasje kukelt omver. Water en de stukjes groen kieperen over het beschuitje. 'Kijk toch uit, die bloemetjes!' 'Ze zijn dus echt?' reageert Jansen met een rood wordend gezicht. 'Ja, dat zei ik je toch!' Met een afgekoeld humeur stapt oom Frits naar het buffet om zich een nieuw beschuitje te halen. Maar helaas. De beschuitbus is leeg. (c)2019 Hans van Gemert Eigen afbeelding Dit verhaal past in twee schrijfuitdagingen: Schrijfuitdaging: dialoog (2) Marie Vd Lees meer Schrijfuitdaging april 2019 Doe ook mee! Lees meer Enkele van mijn bijdragen aan de schrijfuitdaging van april 2019: Janus de pottenbakker Lees meer Saai en langdradig Lees meer