Meest gestemde posts
#perrongeluk
23Nov2018
Perrongeluk: Zwitserse kwaliteit
Steven van Beek

Het is stilletjes op station Breda. De vakantietijd is op haar hoogtepunt, wat elk jaar een hele rustige periode betekent. De stationshal is dan ook leeg en het nieuwe station lijkt dan ineens echt héél groot. Een vrouw van ongeveer 60 loopt vanuit de bussen richting de uitgang van het station. Ze wijkt af van haar pad, als ze ziet dat ik naar die leegte staar. “Tis stillekes hè kul?”, roept ze van een afstandje. Ze komt naar me toe. Ze heeft flink wat tassen bij zich, waaronder een enorme Spongebobtas en een aantal kleinere Disneytasjes. Ik zie een Donald Ducktas, een Mickey Mousetas en zelfs Govert Goudglans is van de partij. “Ik hoef niks hoor. Net ben ik bij Ikea geweest en heb ik een grôte fles drinken gekocht.” Ze zet een flesje jus d’orange demonstratief op de balie. “En eten hoef ik nu ook niet. Ik ga naar Ikea om een bietje rond te loeren. Fleske was maar een euro, hedde gewoon een halve liter in een glazen fles hè.” Ze haalt adem, neemt een slokje en glimlacht. “Vink altijd leuk, bietje rondsnuffelen bij Ikea. Daar ist ook rustig nu. Ik ging net gewôn lekker languit op een bed liggen in Ikea. Denk een kwartierke, geen mens gezien. Stond een boekenkast naast, dus ik pak een boekske, da’s toch lekker, bietje lezen zo. Maar is allemaal Zwitsers hè. Ik ken geen Zwitsers, dus daar hèk niks an. Paar dingen doorgeblaajerd, maar heb je niks aan als je het niet begrijpt. Ben ik maar weer opgestaan en bietje verder gekeken.” Ik geef ietwat bijdehand aan dat Ikea Zweeds is, maar die verbetering dringt niet tot haar door. Ze pakt een bloemenvaas uit haar Spongebobtas. “Oh, deze hèk nog wel gekocht. Skôn ding toch?” Het is op z’n zachtst gezegd niet helemaal mijn smaak, wat ze direct aan m’n reactie ziet. Natuurlijk complimenteer ik ‘r wel door het ‘heel apart’ te noemen. “Niet? Maar tis wel écht Zwitserse kwaliteit hè!”, verdedigt ze haar keuze. “Zweeds”, murmel ik zachtjes. “Ik zag ook nog zo’n Buddhadingeske, op caanvaas. Was paar tientjes, heb ik even foto’ke van gemaakt, kiek maar.” Ze laat een foto zien, maar m’n primaire reactie is ook niet al te enthousiast. Ze kijkt me aan met een treurige blik, er valt een wat ongemakkelijke stilte. “Meer heb ik niet. Ik ga naar huis! Dag kul, werk ze en was gezellig toch?” Ik glimlach liefjes. Wat rest is die grote, lege stationshal. Die heb ik gemist, de laatste vijf minuten. Lees hier ook de Perrongeluk van gisteren, met de welriekende naam 'Scheet' Perrongeluk: scheet Lees meer

#perrongeluk
21Nov2018
Perrongeluk: 'Wil jij ook wat, schat?'
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Zonder enige twijfel pakt de man -jaartje of 24- een blikje drinken en onderzoekt vervolgens de schappen voor wat lekkers. Zijn vriendin -iets jonger- blijft ongeïnteresseerd op een afstandje staan wachten. ,,Wat wil jij schat?”, vraagt hij, zonder zich om te draaien. ,,Ik hoef niks, pak jij maar waar je zin in hebt”, antwoordt ze. Hij: ,,Zeg nou wat je wil?” Zij: ,,Ik hoef echt niks.” De man geeft niet op: ,,Kitkat? Lion? Twix? Of misschien zo’n american cookie?” De vrouw kijkt kortstondig met interesse naar die koekjes, maar nee, ook hier schudt ze haar hoofd. De man wijst ditmaal het drankenschap aan: ,,Of misschien wil je wat drinken? Ze hebben water, cola, icetea; waar heb je zin in?” De vrouw pakt haar telefoon en begint nonchalant te appen en mompelt: ,,Ik hoef echt niks te hebben.” De man pakt een reep chocolade en ziet nu dat we ook warme dranken hebben. Hij wijst naar de prijslijst: ,,Of misschien een cappuccino’tje, thee. Chocolademelk is lekker. Wil je anders zoiets?” De vrouw is diep verzonken met haar telefoon bezig en reageert niet. ,,Schat, wil je iets?” De vrouw kijkt kortstondig op. ,,Hm? Oh, nee, pak jij maar wat je wil”, reageert ze afwezig, zonder hoorbare irritatie. De man legt zijn blikje drinken, reep chocolade én nu ook een american cookie op de toonbank. De vrouw stopt intussen haar telefoon terug in haar tas. ,,Zullen we nu gaan”, vraagt ze droogjes. ,,Ja wacht heel even”, reageert de jongen, terwijl hij nog eens naar de schappen kijkt. Uiteindelijk rekent hij af. Hij bergt zijn drinken op en neemt een hapje van zijn chocoladereep. Vervolgens geeft hij het koekje aan zijn vriendin, die zij enthousiast aanneemt. Al etend vervolgen zij hun weg.Lees ook Oordopjes, over een man die wat in de knoei raakt met zijn telefoon en draadjes.

#perrongeluk
06Nov2018
Perrongeluk: droomvrouw
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Met open mond kijkt de man naar de vrouw die zojuist wat bij me gekocht heeft. “Godskolere…”, zegt hij haast fluisterend tegen me, “dit is niet normaal meer, wát een lekker ding. Dat figuurtje, heerlijk!” De man heeft duidelijk flink wat alcohol achter de kiezen en kan z’n ogen niet van de vrouw afhouden. Net als hijzelf is de vrouw ongeveer 40 jaar. Ze draagt strakke spijkerkleding en heeft ‘r haren bordeauxrood geverfd. Ze heeft vooral aandacht voor haar dochtertje, die duidelijk niet genoeg heeft aan het zakje chips dat ze zojuist bij me gekocht heeft. “Wow, kijk hoe streng en dominant ze kijkt, lekker hoor. Zo mag ze vanavond in bed ook wel kijken”, kwijlt de man door. De vrouw besluit nog wat bij me te halen, waarop de man direct een paar stapjes opzij doet. Ze bestelt een gevulde koek en voelt ongetwijfeld de bewonderende ogen van de man. Hij weet zich duidelijk geen raad met deze situatie en staat er wat ongemakkelijk bij. Quote Wow, kijk hoe streng en dominant ze kijkt, lekker hoor. Zo mag ze vanavond in bed ook wel kijken kwijlende man Ze kijkt heel even opzij, maar rekent toch maar snel af en geeft de gevulde koek aan haar dochtertje. “We keken elkaar even recht aan. Zag je dat? Echt zo’n vonk! Godallemachtig, wat een vrouw. Zelden zo iets gezien, wat een uitstraling ook. Ik zag gewoon ook een fantastisch lief karakter in die ogen. Ik…”, maar de man stopt abrupt als hij ziet dat de vrouw en haar dochtertje richting de treinen lopen. Hij loopt heel even dezelfde richting op, maar besluit twee meter verder toch maar niet te gaan. “Daar gaat ze. Mijn droomvrouw”, sombert hij, “waarschijnlijk tot nooit meer.” Hij loopt teleurgesteld de andere kant uit en weg is hij. Ik zie hem pas de volgende dag weer. “Yoo, pff, mag ik een koffie, alsjeblieft”, vraagt hij wat dofjes. “Nog aan die prachtige droomvrouw van gisteren gedacht?”, vraag ik. Vertwijfeld en  verward kijkt hij me aan. “Welke?”Lees ook Perrongeluk - Een dramatisch afscheid

#perrongeluk
08Nov2018
Perrongeluk: onbekende vriend
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station “Jaaaaa jij bendèr… Vijn… Igbenaltdijd blij azzikje zie weedje… Jij bend gwoon mefavoried… Azjijerbend koop ik altijd wad… Janeeduurlijk, iggeboog liever een lekker wijv, ik ben ook nie van zdeen, maar assudan dog een kerel is, danmaarjij ja… hoeizzudmedje… Ja met mij ook man, doe mij een biertje, lekker man…” Man, rond de 45, nooit eerder gezien.Lees ook: Perrongeluk - de duif

#perrongeluk
19Nov2018
Perrongeluk: onhandige flirt
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Er wordt soms met me geflirt. Ja, nee, écht. Meestal houdt dat direct op als een nieuwe klant zich aandient. Hoewel de pogingen vaak al snel  stranden, lukt het sommige vrouwen ook vrij makkelijk de eigen ruiten in te gooien. Een wat afwezig meisje komt bij me. Ze bestelt iets en gaat weer weg. Even later komt ze terug. “Ja, ik moet het toch tegen je zeggen. Ik was wat afwezig en chagrijnig, maar je hebt me net heel vrolijk gemaakt, heerlijk”. Ze kijkt me indringend en flirtend aan en ze zet wat superlatieven in om haar interesse kracht bij te zetten en ineens lijkt het kwartje te vallen: “Oh! Weet je op wíe jij lijkt? Op die zanger van Talk Talk. Lelijke vent, maar ik vind ‘m gewéldig!”Lees ook het Perrongelukje van zaterdag, Vieze oude man. Gisteren zette ik een weekoverzichtje op Yoors.

#perrongeluk
15Nov2018
Perrongeluk: de man met het bord
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Een man van ongeveer 55 staat ongeveer tien meter voor mijn winkel. Hij houdt een bordje ter grootte van een a4’tje tegen zijn borst. Op het bordje staat een kleurrijk logo en daaronder staat een voor mij onleesbare naam in zwarte letters. De man is strak in het pak en voor hem staat een donkerbruin koffertje. Hij gaat precies op de kruising van looplijnen staan; hij valt op bij binnenkomende busreizigers en bij binnenkomende treinreizigers. Hij blijft geduldig wachten tot er iemand naar hem toe komt. Vele tientallen reizigers passeren de man, maar de persoon waar hij op wacht zit daar niet bij. Het duurt duidelijk langer dan hij had gehoopt. Al snel begint hij onrustig te ijsberen en te zuchten. Het bordje houdt hij nog altijd stevig tegen zich aan, maar z’n vermoedelijke afspraak komt duidelijk te laat. Na zeker een half uur hangt het bordje al wat lager en vrijwel elke minuut kijkt de man op z’n horloge en op zijn telefoon. De ergernis begint duidelijk de overhand te krijgen. Twee dertigers, net als de man strak in het pak, hebben de man ook gezien. Ze staan op een afstandje achter ‘m en zijn druk met elkaar in gesprek. Het is duidelijk dat het over de man gaat, want ze knikken en wijzen soms zijn richting op. Eén van hen loopt in een grote boog om de man heen en probeert ongezien richting de treinen te lopen. Nu lijkt het alsof hij van de perrons komt. Hij loopt met een ferme tred terug, richting de man met het bord. “Zo, goedemiddag, mijn excuses dat ik zo laat ben!”, en de goedgeklede dertiger steekt z’n hand uit. De man met het bord aarzelt, maar weifelend steekt hij ook z’n hand uit. De goedgeklede dertiger loopt echter rakelings langs de man en geeft z’n kompaan een ferme handdruk. Tevreden met deze geslaagde grap lopen ze naar de uitgang. De man met het bord kan er niet om lachen en neemt z’n positie met chagrijn weer in.Lees ook Perrongeluk - het scherm. Alle Perrongelukjes met korte samenvatting kun je hier vinden.

#perrongeluk
29Nov2018
Perrongeluk: het Chinese horrormeisje
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Het is een warme dag geweest en wat grove schoonmaakwerkzaamheden laten me dan ook flink peentjes zweten. Een meisje rent in volle snelheid mijn richting op, maar stopt resoluut op zo’n zes meter afstand. Ze kijkt me recht aan, met een vrolijke glimlach op haar gezicht. Ik denk dat ze van Chinese origine is en ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn. Ze heeft een schattig bloemenjurkje aan en houdt een kleurrijk aangeklede barbiepop stevig vast. Haar glimlach is dusdanig onschuldig en innemend, dat deze me ertoe verleidt vrolijk naar haar te zwaaien. Ik krijg echter nul respons. Ietwat ongemakkelijk wijkt mijn blik van ‘r af om verder te gaan met schoonmaken. Als ik luttele secondes later weer haar richting op kijk, staat ze er exact hetzelfde bij. Dezelfde vrolijke glimlach, dezelfde houding, onveranderd. Haar barbiepop heeft ze echter op de grond laten vallen, die ligt nu vlak voor ‘r plat op de grond. Die vrolijke, onbewogen glimlach heeft plots iets lugubers, maar toch zwaai ik wederom vrolijk naar ‘r in de hoop dat ze ditmaal wel reageert. Weer geen beweging. Andermaal ga ik verder met m’n werkzaamheden, maar die vrolijke, onschuldige glimlach blijft me aantrekken. Ik moet weer naar ‘r kijken. Nu staat ze plots een dikke meter dichterbij en heeft ze de pop weer stevig vast. Weer die vrolijke, gelukzalige glimlach. Ditmaal grijns ik naar ‘r, maar er zit simpelweg nul interactie tussen ons. Vreemd genoeg kijkt ze me toch echt strak aan, wat een siddering door m’n lichaam teweegbrengt. Ik draai een rondje om m’n as om een schaar te pakken. Het kan gewoon niet langer geduurd hebben dan een seconde, maar als ik weer kijk is ze weg. Ik scan de volledige stationshal, in geen velden of wegen te bekennen. Angstaanjagende horror. Lees ook het verhaal van gisteren: Perrongeluk: introductiekamp Lees meer

#perrongeluk
12Nov2018
Perrongeluk: de kraskaart
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Vijf zeventigers komen mijn richting op. ,,Ik geloof dat ik deze hier kan inleveren, toch?” Een man laat me een bonnetje zien: warme drank en een gevulde koek voor €2,50, inderdaad bij ons. Hij kiest gewoon koffie en betaalt gepast. We geven momenteel bij elke warme drank een kraskaart mee, waar diverse prijzen mee te winnen zijn, zoals gratis koffie. Nu is een vrouw aan de beurt. Ze heeft al zo’n kraskaartje en blijkt daarmee een gratis cappuccino te hebben gewonnen. ,,Leuk spelletje hoor, mag ik dan nog zo’n kaartje?”, vraagt ze brutaal. De volgende twee dames bestellen gewoon twee cappuccino. ,,We hebben nog helemaal niet van die leuke bonnetjes, dus dan maar het volle tarief”, klinkt het. Ik overhandig hen uiteraard ook twee kraskaarten, wellicht hebben ze geluk. De vijfde vrouw blijft op een afstandje staan. ,,Jij geen koffie, Cathy?”, roept een van de dames verwonderd. ,,Nee… ik heb geen cash meer”, klinkt het teleurgesteld. Ze telt nogmaals haar muntgeld, maar het is echt niet genoeg. ,,Hoera, ik heb cappuccino voor één euro gewonnen”, roept een van de dames enthousiast uit, na het open krassen. Quote Oeh, nou, zeg, Riet, zou ik dan misschien… hoopvolle Cathy ,,Haha, ik mag er straks nog eentje gratis halen, is dat een gelukje?”, roept de tweede enthousiast. ,,Oeh, nou, zeg, Riet, zou ik dan misschien…”, begint Cathy hoopvol, maar ze wordt direct overstemd. ,,Die ga ik later vandaag nog gewoon lekker gebruiken.” Zomaar gratis koffie weggeven gaat me wat ver, maar ik schuif Cathy in het geniep een kraskaartje toe, in de hoop dat ze wat geluk heeft. Dat heeft ze wonderwel: gratis cappuccino. Met zichtbare opluchting maakt ze er gebruik van. ,,So, heb jij even geluk Keet!”, roept Riet vrolijk, terwijl ze haar eigen kraskaartje opbergt.Lees ook Perrongeluk - Onbekende vriend

#perrongeluk
26Nov2018
Perrongeluk: de wandelaar (twee delen)
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Eén van mijn favoriete stationsbezoekers is een zeer fanatieke wandelaar, die mij haast wekelijks vertelt over z’n wandeltochten door Brabant en België. Hij zal ergens tussen de 65 en 80 zijn -veel preciezer lukt het mij ook niet. Hij draagt altijd een Adidas-trainingspak, waar iedere keer dat ik 'm zie nieuwe  vlekken op zijn  verschenen: de man heeft nogal moeite zijn speeksel binnenboord te houden. Vrijwel continue zuigt hij het naar binnen, wat een viezig gorgelend geluid teweeg brengt. In eerste instantie schrik je ook van de expressie op zijn gezicht. Hij heeft iets engs, iets gevaarlijks haast. De mensen kijken vaak afkeurend en met walging naar ‘m. Toch is het een held, die ronduit verslaafd is aan wandelen en wandeltochten. Hij houdt het aantal kilometers die hij aflegt bij in een boekje, waar hij al zeker honderd exemplaren van heeft volgeschreven. De man brabbelt vaak onverstaanbaar, maar met een portie geduld is ie goed te volgen. Vandaag heeft hij de 85.000 km grens bereikt, reden voor zijn wandelvereniging ‘De Blaar’ om hem een medaille te geven. Trots als een pauw. Deel II Mijn favoriete wandelaar is al weken niet voorbij gekomen. Gisteren was ie er weer. Hij zag er slecht uit: zijn tanden opvallend meer verrot dan voorheen, zijn haren langer en onverzorgd en hij bleek nog lastiger te verstaan. “Ik ben ziek geweest. Had een trombose, waardoor ik maanden niet kon lopen”, zegt ie. Bikkelhard, de bijzonder fanatieke wandelaar die niet meer kan lopen. “Maar vandaag heb ik weer gelopen en ik heb geen pijn gevoeld” en hij pakt z’n karakteristieke wandelaarsboekje weer uit z’n binnenzak. ‘Nummer 129’ staat op de voorkant, in keurig sierlijke symbolen. Hij bladert naar de wandeltocht van vandaag, bijna achterin het boekje. “Bijna boekje 130, de andere 128 liggen in m’n kast thuis”, lacht hij, “kijk, vandaag was ik in Valkenswaard, 15 kilometer gelopen bij wandelvereniging ‘Voetje voor Voetje’. Het is goed gegaan, geen pijn. ” De man kwijlt over het logo van ‘Voetje voor Voetje’. Ik dep het weg met een doekje, terwijl hij keihard z’n speeksel opslurpt. Onderaan de pagina staat z’n totaal aantal kilometers, inderdaad iets meer dan 85.000, wat hij enkele maanden geleden dus al had bereikt. “Ik ga de komende weken weer flink lopen”, belooft hij. ,,De tocht vandaag hadden ze beter ‘Zeer voetje voor zeer Voetje kunnen noemen!” Hij proest het uit -ja, met heel wat spetters tot gevolg- en zwaaiend gaat ie weer weg, naar z’n bus. Lees ook het Perrongelukje van zaterdag én het weekoverzicht van gisteren: Perrongeluk: onhandigheden week 47 Lees meer Perrongeluk: onhandige koffiedeksel Lees meer

#perrongeluk
27Nov2018
Perrongeluk: West-sigaretten
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Een man komt woedend naar me toe. “Ja hoi. Ik kocht net dit pakje West sigaretten bij je, weet je nog? Ik opende ‘m net en hij is helemaal leeg! Godver, ik wil een nieuwe en zorg dat hij vol zit!”Hij gooit het lege pakje op de balie. Dreigend staat hij nu voor me, zijn kwaadheid lijkt alleen maar toe te nemen. Ik kijk 'm kort aan en blijf even stil, voordat ik deze hoogst moedige, gedurfde, haast geloofwaardige maar toch vooral kansloze poging toch echt abrupt moet beëindigen. Wij verkopen geen West sigaretten. Volg je me al op Facebook? ;-). Lees ook het verhaal van gisteren, over de wandelaar. Perrongeluk: de wandelaar (twee delen) Lees meer

#perrongeluk
14Nov2018
Perrongeluk: het scherm
Steven van Beek

Quote Perrongeluk Steven van Beek tekent verhalen op vanaf het station Een jonge vrouw van ongeveer 25 bestelt een koffie. Ze betaalt een tientje en als ik haar wisselgeld bij elkaar zoek, grinnikt ze zachtjes. Vragend kijk ik op en ik zie haar een gek hoofd trekken. Raar, maar een gevalletje ‘het zal wel’ en ik loop naar het koffiezetapparaat. Als ik de koffie pak, herhaalt dit tafereel zich. Ze trekt nu een heel vreemd hoofd en vervolgens lacht ze voluit. Ik heb er nu wat beter het zicht op en zie dat ze naar het tv’tje kijkt, waar live de camerabeelden uitgezonden worden. Met andere woorden: ze is helemaal alleen, trekt een gek hoofd zodat ze zichzelf op het scherm ziet en vindt dat blijkbaar heel erg vermakelijk. Een man achter haar ziet hetzelfde gebeuren en als hij aan de beurt is, doet ie hetzelfde. “Hmm, ik vind het eigenlijk helemaal niet grappig, ik word er eerder een beetje treurig van“, zegt ie met een fijn sarcastisch toontje en toch met gevoel voor dramatiek. Hij kijkt er gespeeld somber bij. Een gesprek tussen twee mannen volgt. Een gesprek waarin we eerst z’n treurigheid en onzekerheid  bespreken, een gesprek waarin we de redenen achterhalen waar deze onzekerheid vandaan komt en zo zakken we langzaamaan in de diepste krochten van z’n ziel. Eenmaal daar vinden we antwoorden die er uiteindelijk voor zouden kunnen gaan zorgen dat z’n onzekerheid opzij geschoven kan worden en de man z’n zelfvertrouwen herwint en z’n leven op een positieve wijze kan gaan voortzetten. Een emotioneel afscheid volgt en de man kijkt nogmaals naar het beeldscherm. Enkele secondes, hij glimlacht. Hij heeft vrede met zichzelf.Lees ook Perrongeluk - zenuwachtig. Of probeer American Cookies nog es :-)

MEER