Meest gestemde posts
#gedichten
14Sep2018
Gedicht- De taal van het luisteren
Maddys Atelier

De taal van het luisteren Een fluistering trilt zachtjes in mijn oor Lieflijke woorden worden tegen mij gezegd Ik weet heel goed wat ik hoor Dat behoeft geen uitleg   Het is de taal van het luisteren Die ik versta Die mij doet begrijpen waar ik sta En moet gaan, vandaag en morgen Mag ik gaan zonder zorgen Op weg naar het pad die mij verder brengt Naar het onbekende, maar o zo bekende De weg van het leven die mijn pad bepaald Mag ik uiteraard zelf kiezen welke weg ik ga Zal ik keer op keer proberen te luisteren naar die fluistering Die zachtjes in mijn oor zegt: “Ga, mijn liefste, je mag gaan.” “Je weet zelf welke weg je wilt gaan.” Foto en gedicht:  Madeleine Bosch Lees meer Eeuwige liefde "Je leeft"

#groeiboek
29Apr2019
Mijn boek is af!
peerke70

Zojuist heb ik de laatste versie van mijn groeiboek verstuurd. Precies een jaar geleden ben ik gestart met het schrijven ervan. een boek dat precies past in mijn visie. Heel graag wil ik met mijn kennis expertise, creativiteit op een laagdrempelige manier mensen verder helpen. Ik had gedacht dat, wanneer ik dit op een zeer goedkope manier zou doen, er veel animo zou zijn.  Dat is niet gelukt. Mijn boek heb ik geschreven voor precies twee klanten. Beide betaalden vijf euro voor een jaar lang wekelijks een nieuwe werkvorm. De problemen waar die werkvorm voor geschreven zou worden, mochten de klanten zelf aandragen. dat is in totaal 5 keer gebeurd. Zo heb ik dus een jaar lang gewerkt aan werkvormen om anderen te inspireren. Dat boek is nu klaar, niet een hoofdstuk dat ik afsluit maar een boek. Het vergt doorzettingsvermogen om tegemoet te komen aan je klanten, wanneer er maar twee zijn.Toch heb ik enorm verdient aan dit boek. Wekelijks moest ik nadenken over waar mensen persoonlijk of in hun werk tegen aan zouden kunnen lopen. Heel vaak waren dit zaken waar ik dus zelf tegenaan liep. de groei van het boek werd zo ook de groei van mij. Ik ben echt anders naar zaken gaan kijken. Nu en dan, in het aankomende jaar ga ik weer bladeren (digitaal) in mijn groeiboek en kijken of ik een werkvorm voor mijzelf in kan zetten.  Wat ik wil zeggen: Een uitdaging aangaan in de gedachte anderen te helpen, kan zomaar uitmonden in een enorme stap voor jezelf. Dat, kan ik iedereen aanbevelen!

#teleurstellingen
17Jun2019
Omgaan met teleurstellingen.
Louter

Iedereen krijgt hier in zijn leven wel mee te maken. De één iets meer dan de ander.  Ik heb het hier over teleurstellingen.  Omgaan met teleurstellingen, hoe doe je dat nou eigenlijk?  Doelen stellen / bijstellen Teleurstellingen hoeven niet per definitie slecht te zijn. Al kan het op zo'n moment voelen alsof de grond onder je voeten verdwijnt. Door het hebben van teleurstellingen kan je worden aangespoord om je doelen na te jagen of (nog) meer focus op jouw doelen te krijgen. Het kan dus zomaar zijn dat een teleurstelling er voor zorgt dat je uiteindelijk die droombaan gaat krijgen.  Maar wat nou als je doelstelling je teleurstelling wordt? Hoe ga je daar nou mee om?  Stel dat je zo'n duidelijk doel voor ogen hebt. Je weet honderd procent zeker dat je een bepaalde richting op wil en bent ook hard op weg om deze richting te bewerkstelligen. Denk bijvoorbeeld aan bepaalde cursussen/opleidingen te volgen om te zorgen dat je een bepaald doel gaat halen. Wat nou als die droomfunctie voorbij komt die PRECIES in jouw plaatje past van jouw doelstelling en die zonder twijfel gaat bijdragen aan jouw (persoonlijke) groei.  Wat nou als je bijna de berg bereikt en dan te horen krijgt dat je het niet geworden bent.  Dan heb je bijna jouw doel bereikt, maar val je weer achterover van die hoge berg af. En dan? Dit was toch welke kant je graag op wilde? Hier heb jij jezelf de afgelopen 5 jaren toch in ontwikkeld?  Gefeliciteerd de volgende teleurstelling in het leven is een feit. Als troost krijg je een pleister geplakt op je wonden. Je mag wel iets extra's doen op het team waar je werkt, maar tegelijkertijd is het geen officiële functie waar je nota bene al 3 jaar om zeurt en iedereen die deze titel maar te pas en on te pas verkrijgt. Ja je wordt coach.  Bedankt voor het pleistertje. Wat nou als je teleurstelling je uiteindelijke doel is? Het doel waar je zo hard voor hebt gewerkt? Het doel waar je in het dagelijks leven nog steeds hard voor werkt. Waar je zelfs een opleiding voor volgt buiten werktijd om, zodat je jezelf nog beter kan ontwikkelen op het gebied van jouw doel. Wat gaat er nu gebeuren? Ga ik dezelfde functie nog een keer voorgeschoteld krijgen en wil ik die dan nog wel op dit team? Ga ik naar een ander team en maak ik ineens sprongen in de tijd en krijg ik kansen die ik ook verdien?  Wat nu eerst?  Teleurstellingen heb ik al genoeg gehad in mijn leven. De ene is wat erger dan de ander. Deze valt onder de categorie erg. Echt erg. Het doet mij pijn en het voelt alsof ik 5 jaar lang voor niets bezig ben geweest met mijn eigen ontwikkeling en de weg naar mijn (droom)bestemming. Eerst nu wijn. Een groot glas rosé.  Alcohol gaat mij niet helpen, maar toch is het fijn om tijdens die stromende tranen over mijn wangen een alcoholische versnapering weg te drinken.  Dan mijn hardloopschoenen aan en 3 kilometer in de brandende zon met wat alcohol in mijn bloed weggerend. Heerlijk. Hardlopen ging sinds tijden niet zo goed. Dan weer thuis met iets meer gemoedsrust. Nog maar een wijntje, gewoon omdat het kan.  Gezond eten heb ik maar even van mijn lijstje geschrapt. Iets lekkers via thuisbezorgd komt wel aardig in de buurt voor nu. Dan lekker op de bank met een slechte film. Verstand op nul en op tijd naar bed, want morgen gaat het leven gewoon weer verder met een vroege dienst.  Wat nu morgen?  Positief gaan we er gewoon weer voor. We gaan verder waar we gebleven waren. Energie wil ik nog steeds halen uit coachen en begeleiden. Stug gaan we gewoon door en natuurlijk zet ik mijn beste beentje voor. We beginnen weer aan die klim. Die grote berg, waarvan we de eerste top bijna bereikt hadden. Een berg met nog vele toppen te gaan. Nu blijf ik niet hangen bij de top, maar zorg ik er voor dat ik een sprintje trek en mezelf erover heen knal.  Dat beloof ik. Morgen... vol frisse moed. 

#persoonlijke ontwikkeling
17Mar2019
Winterslaap
Chantal De Vrieze

Voel jij het ook? De lente komt er aan. Langzaam ontwaakt de natuur. Ik merk het ook aan mijn eigen innerlijke natuur. Ik word weer wakker uit een lange winterslaap. Voor mijn gevoel heb ik een jaar lang onder een steen gelegen.  Sommigen begrijpen dat niet, anderen noemen het een sabbatical, weer andere mensen noemen het “spiritual awakening”. De mensen die het niet begrijpen projecteren hun behoeften, visie, belemmerende gedachten op mij en zorgen er bijna voor dat ik weer ga wankelen. Net op het moment dat ik weer aan het opkrabbelen ben uit die ‘winterslaap’.Wat is er toch gebeurd waardoor ik even figuurlijk “offline” was?De mensen die mij kennen weten dat ik 5 jaar geleden een flinke burnout te pakken heb gehad. Die was heftig. Een jaar van mijn leven ben ik kwijt. Ik kan me ook niet veel meer herinneren uit die tijd. Toch heb ik mijzelf in die periode een belofte gedaan: “Dit overkomt mij nooit meer!”. Ik had 13 jaar voor de klas gestaan en ik wist heel sterk dat ik dat niet meer wilde. Maar wat ik wel wilde kon ik ook niet bedenken. Ik vond tenslotte alles leuk en interessant. Hoe moest ik uit al die leuke dingen een keuze maken voor de rest van mijn ‘loopbaan’? Ik had tenslotte ook nooit nagedacht over een andere carrière, want ik stond tenslotte voor de klas. Ik had een vaste aanstelling, baanzekerheid en een goed pensioen in het vooruitzicht. Waarom zou je dan een risico lopen en van baan veranderen? En ja, toch heb ik (met een flinke duw in mijn rug) de stap gezet om al die zekerheden op te geven en het diepe in te springen. Dat is super eng, maar tot op de dag van vandaag heb ik daar geen spijt van gehad. De afgelopen 5 jaar zijn een rollercoaster aan emoties geweest. Ik heb hele hoge pieken gehad, maar ook hele diepe dalen. Ik ben een persoonlijk ontwikkelingstraject aangegaan.Op het moment dat je de keuze maakt om met je eigen persoonlijke ontwikkeling bezig te gaan is er geen weg meer terug. Want je leert dingen over jezelf, over de wereld, over de systemen waar je van kinds af aan al ingeduwd wordt. Je leert mogelijkheden en kansen te zien en je ervaart vrijheid. Eenieder die dat traject aangaat kan simpelweg niet meer terug naar die oude patronen die je “ziek” en “ongelukkig” gemaakt hebben. Dus tja, als er geen weg meer terug is, dan moet je wel vooruit. En op die weg komen hele grote beren op je pad die je elke keer opnieuw moet verslaan. Soms gaat dat goed, maar soms ben je ook even moe van dat vechten tegen je oude patronen, angsten en beperkte overtuigingen. En daarom ging ik in een winterslaap. Even bijkomen van die enorme wereldreis die ik op blote voeten aan het lopen ben. Een tussenstop om te evalueren en te reflecteren of ik nog wel op het goede pad zit. Of ik misschien beter een afslag kan nemen, of terug kan lopen. Zo was ik op mijn reis ook mensen tegengekomen die ook op reis zijn. Soms kun je een stukje meewandelen. Wel zo gezellig! En leerzaam, omdat iedereen zo voor zijn/haar eigen uitdagingen staat. Maar soms pakt iemand een andere afslag dan jij en loop je weer een stukje alleen. Het is niet gezegd dat je elkaar niet meer tegenkomt. De wereld is klein…. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Dus wellicht kruisen je paden weer en loop je weer een stuk verder, allebei met nieuwe ervaringen in de rugzak. Dat is niet erg. Ik vind het alleen maar mooi als je het lef hebt om te kiezen voor een andere route. Op dit moment wandel ik weer met iemand mee. Ik geloof echt dat op het moment dat je iemand tegenkomt, dat dat een bepaalde reden heeft. Je kunt iets van elkaar leren. Ben je uitgeleerd, of heb je elkaar niet meer nodig, dan ga je ieder weer je eigen weg. Sommige mensen blijven bij je, de rest van je leven. Ik voel dat ik weer een richting oploop waar ik energie van krijg en ik ben enorm benieuwd naar het vervolg van mijn reis…… wordt vervolgd!

#lente
27Apr2019
Leve de Lente
Yvonne Coppens

  Bij het streven naar kennis Wordt elke dag iets toegevoegd Bij het uitoefenen van de Tao, Wordt elke dag iets weggelaten. Steeds minder zul je moeten,Tot je uiteindelijk het niet-doen bereikt.Als er niets is gedaan,Blijft niets ongedaan.Het ware meesterschap kun je verkrijgenDoor de dingen hun eigen weg te laten gaan.Het kan niet door inmenging verkregen worden Ontwikkeling Meer en meer ontdek ik dat het leven gewoon zijn gang gaat en dat ik mag meebewegen met de stroom. Zoals bij zaadjes die je in de grond stopt als vanzelf de wortels naar beneden gaan groeien en de  stengel naar boven naar de zon. Natuurlijk moet het door de beschermende laag van de buitenkant breken, en bij een walnoot is die laag dikker dan bij een papaverzaadje. Maar het gebeurt, en dan zie je plotseling allemaal groene puntjes tevoorschijn komen.  Wonderbaarlijk, dat zo een klein zaadje, schijnbaar als vanzelf, de weg door die donkere aarde heeft gevonden. En nog wonderbaarlijker is het als je soms ziet dat er een grassprietje is die zomaar door een dikke laag asfalt breekt en gewoon gaat groeien en bloeien.Elk nieuw bloemetje of blaadje heeft een beschermlaag waar het eerst doorheen gaat. Als dat is doorgebroken ontstaat er een prachtige bloem of blad. Vrij dansend in het licht en de ruimte.Het enige wat de bloem doet is naar het licht groeien, vanzelf.En zo zou je ook je eigen leven kunnen zien. Jouw hart is de wegwijzer naar je ziel, jouw zon, licht en vrij. Je denken is een beschermlaag, noodzakelijk. Zolang er een goede balans tussen denken en voelen is zal het leven als vanzelf zijn loop volgen, je bent dan in de flow, om het zo maar uit te drukken.                                                                 Leef vanuit je hart, met wijsheid.Tijdens een vipassana retraite (een 10 daagse stilte retraite) een aantal jaren geleden had ik een  moment van inzicht;Het leven wordt door mij heen geleefd.! Dat was een grote bevrijding. Jehoeft niets te doen, alleen maar te observeren wat er gebeurt en dan kan je meebewegen met stroom van het leven.Het licht scheen een beetje door de beschermende laag.Dat is natuurlijk prachtig zo’n inzicht maar als je later thuis bent krijg je weer je gewone leventje en je dagelijkse beslommeringen. Je ergert je aan de rondslingerende tassen en schoenen van je huisgenoot, vervelende collega’s of  verplichtingen.  Misschien raak je verdrietig omdat er iemand uit je naaste omgeving ernstig ziek wordt, of gedeprimeerd omdat je plannen niet doorgaan, er gebeurt van alles  waardoor we de rust en de ontspanning van ons bewust ‘zijn’ kwijtraken en gaan struggelen, worstelen, ploeteren. Het is dan zaak het onderscheid te maken of  de ‘weerstand’ een beschermende functie heeft of dat het je belemmert te groeien en te bloeien.Het pad van yoga leert je onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Het enige wat je hiervoor hoeft te doen is opmerkzaam zijn. Hoe reageert mijn lichaam op dat wat er gebeurt in mijn leven. Ontspant het zich of trekt het samen. Het is mijn passie jouw te begeleiden op je persoonlijke pad. Heb je interesse neem dat contact op om een afspraak te maken.