Meest gestemde posts
#vrijheid
06Aug2019
Begraven liefde
Paola

Zonder jou Geen mij Samen is Wij zijn vrij Wij zijn is hoog gegrepen We hebben wel begrepen Er is meer in het leven Dan elkaar liefde geven Zonder jou Geen mij Wij zijn Gewoon zij Zij die altijd stralen Levende verhalen Boog gespannen door Kan niet heeft gehoor Zonder jou Geen mij Beide zijn Is vrij Bewuste opgave De liefde te begraven Niet willen zijn nabij Samen zij aan zij ♡Paola ☆Kwestie van gevoel ☆ ©Paola Lisman-Huyg

#poezie
22Aug2019
Eigen held
M.J. Waal

Dwarrelende bladeren meegenomen door de wind. Van luchtstroom op luchtstroom. Op dezelfde manier drijven mijn gedachten voort. De logica zit in het loslaten. Weerstand is slechts verspilde energie in het licht van bewustzijn. Zoals het bloed stroomt door mijn vaten. Verlaten verkrijgt zijn macht door angst. Stromende patronen beperkt door hun eigen kracht. Zonder te verzanden neem ik het stuur weer in eigen handen. De spiegel toont de weg naar bevrijden. Ogen die verwijden en nu pas besef ik wat er altijd al was.

#filosofie
18Sep2019
Sterrenkind
M.J. Waal

Spreek met me in de taal voor de geboorte van woorden. Voor het ontstaan van zintuiglijke waarnemingen. Laat ons filosoferen met onze ogen, terwijl logica en gevoel samensmelten. Levenskwesties bespreken in een oneindige nacht tot het einde. Omgeven door sprankelende sterren en een oneindige kosmos. De rivieren als onze wijn en de bergen als ons brood. Onlosmakelijk verbonden buiten het bereik van tijd. Beloftes lang voor de geboorte gemaakt in het licht van onsterfelijkheid.

#poezie
20May2019
Gesmoord met nootmuskaat
Carmen Verduyn

Wij zijn wat hij noemt een "near miss" en soms, in een waas van whiskey en zorgeloosheid, dan noemt hij ons, een onmogelijke vondst.Hij had geen verblijf. Wij hadden veelal geen thuis bij keuze. Parijs. Lissabon. Hongkong. Turijn. Melbourne. Krakouw. Praag. Moskou. Berlijn. Londen. Kaapstad. Wij liepen elkaar 21 jaar mis, zoekende, hoe een thuis te vinden in het nomaden bestaan.Mijn vriend is een echte bloemkool. Niet een gewone bloemkool, maar een echte bloemkool. Je weet wel, zo'n Hollander bij uitstek. Hij is stug en nors maar heeft een hart van goud gevuld van warmte en liefde. Maakt nauwelijks iemand een compliment en als hij het doet, dan complimenteert hij je bij anderen, en hoor je via via, dat je het goed deed. Waarom rechtstreeks, als het ook met een omweg kan? Hij roddelt graag, maar loopt er nooit mee te koop, je mag niet roddelen, dus roddelt hij nooit, tot hij wel roddelt. Semi gereserveerd. En als wij een vakantie boeken vanuit de luie plek in het bed, dan roept hij uit "kijk hier dan, 80 procent korting, tach-tiggg Carmen, dat doen we, dat doen we, kijk dan met bad, met een bad voor taaach-tig tach-Tig procent korting, we gaan alleen nog maar buiten het seizoen op vakantie, we doen het, we doen het, we kijken niet meer verder, kom op zeg nou, zijn wij Hollanders of niet?" Een bloemkool zonder twijfel. Hij gooit nooit eten weg, behapt zelf alle "seundjes" want ook dat is zonde weg te gooien. Hij klaagt niet graag maar als hij de griep heeft, dan is het raak. Mijn vriend is wat je noemt een bloemkool, je ziet het alleen, zo van buiten, niet.Soms neem ik hem mee, wij gaan op een "excursie" zogezegd. Naar het dorp, de stad uit. Hij praat Brabants, maar dialect is tien werelden verder weg. Ook al verstaat de man niets, hij glimlacht lief, probeert de kern van de gesprekken te bevatten maar sloeg de plank ver daarvoor al mis. Deed een nette broek aan en een polo, want een eerste indruk bij vrienden en familie... Had hij mij maar op het woord geloofd, een spijkerbroek, dat is al heel wat. Zo een op een het gaat nog wel, als ze maar jong zijn in het gezelschap. In de kroeg is het een ander verhaal, iedereen is stil, zij draaien hun hoofd naar hem, daar staat een Pool. Deze Pool is eigenlijk gewoon een Nederlandse Rus, of een Russische Nederlander, of wat ik dan noem, een bloemkool met een sausje, een echte Hollander met wat excentrieks. Maar dat is niet hoe het gaat. Er wordt me gevraagd, wat ik met een pool moet, mensen ruimen hun portemonnee die standaard op de hangtafel, de bar of half uit de jas stekende, veilig is, stante pe op. Er was ooit in de tijd dat mijn oma jong was, een dorpsneger, later werd het een kutmarrokaan en nu, jawel was er een tijd lang een dorpspool geweest, waar mijn vriend op leek, ze weten het zeker niet te vertrouwen.Mijn familie houdt van hem, maar zij begrijpen het niet, een Pool die zijn geld verdient al rondjes draaiende op zijn hoofd. Zij probeerde zich voor te bereiden op de ontmoeting, ondervroegen mij al weken vooraf, breakdance, blijven ze maar zeggen, ik probeer ze uit te leggen, het is een belediging, hij breakt dus hij is een b-boy, maar eigenlijk doet hij nu experimentele dans. De zucht aan de andere kant van de lijn is zo luid dat het de verbinding verstoord, ik dacht even dat ik had gehoord, daar gaan we weer. Het is spijtig maar waar, dat ik vanaf daar, dan ook vaak te horen krijg hoe de v, wel bij "ons" paste. Waaronder een snuivende labzwans met agressieve trekjes, maar he, wel geboren en getogen in en zijn neus. Aha, daar gaan we weer, hij was gewoon. Alle andere zijn altijd welkom, ik natuurlijk ook, maar ik moet wel vooraf laten weten of de Pool mee komt. Mijn vriendinnen hebben daar geen last van, hun hooligan stoeptegels uit de grond trekkende met voorbedachte raden veroordeeld voor openbare overlast de wereld kapotscheldende wederhelften zijn altijd welkom, ze komen uit d'n durp, dat is gewoon hoe het hoort.10 juni 1994.Zijn vader zegt hem "dat hij nu de man van het huis is," hij verteld zijn 14 jarige zoon "dat het tijd is," geeft hem 100 roebel in zijn hand voor in noodgevallen. Drukt het hem nog een stevig op het lijf met zijn knoesten van handen. Het leek heel even net alsof, papa, slikte. En kleine Androeska strief toen André het vliegtuig in stapte. Hij neemt zijn moeder en zusje mee. Waakt over ze de hele reis. Zij landen in het kikkerland.12 juli 1994.Mijn moeders vliezen breken. Zij wilde zojuist in de grote hitte een douche nemen. Mijn vader doet de tuin. Schoffelt wat. Het badkamer raam staat op een kiertje op kiep. Zij roept hem zachtjes. Onderweg naar Helmond belt de verloskundige, het is te vroeg, het is te vroeg, het is veel te vroeg, het kan niet. Zij belanden in Veldhoven, een paar straten verderop.14 juli 1994.André bevind zich in een iets minder kant en klaar "thuis" dan zij veronderstelde. Veldhoven is een grote kleine plek. Tijd ruimte, vormde een probleem, hoe ironisch ook voor een jonge man wandelende door de Kometenlaan. Hij vind de voordeur op de Sirius. Nummer 15. Het is er altijd druk, er is altijd nood, het is als Rusland was, een anarchie waar hij creatief doorheen, langs en naast beweegt. Maar als hij dwaalde door, dan bevond hij zich onder de sterren. Een stille troost, voor een zwijgend kind.15 juli 1994.Zij noemen haar "Carmen" naar de opera van Bizet. De dokter had nog zo tegen hem gezegd, "met alle respect meneer Verduyn, stuur geen geboorte kaartjes, geen mens wil in dezelfde week de rouwkaart erachteraan sturen, houdt uw dochter gewoon vast, zo lang u haar vader bent." Hij spendeerde uren langs de printer, Peter het konijn stond voorop. Aan de binnenkant een verzoek, om niet langs te komen, niet te bellen, om moeder en kind met rust te laten zolang zij in het ziekenhuis verkeerde. De man doet zijn best. De printer heeft het geweten. Een klap, twee klappen, de printer is niet langer hier. De zon scheen, maar het weer klopte niet.20 augustus 1994.André krijgt een kaart van zijn vader. Een ansicht. De voorkant zag er treurig uit. Bedroeft als een die je stuurt bij een condoleance, de binnenkant was nog triester. De man mag het land niet uit. Hij probeert het. Hij beloofd het. Haalde tot aan Düsseldorf, maar kwam niet verder dan daar. Hij was zo dichtbij, en faalde toch. Het gezin leeft nog in zijn hart, hij hoopt dat zijn zoon het zijn vrouw en dochter goed laat maken, dat hij sterk is, maar... Vergeef mij alsjeblieft Androuska, je vader, komt voorlopig, nooit meer.31 augustus 1994.Zij had al dagen geademd zonder hulp. Haar hart stond niet langer stil in haar slaap. Het gepiep en gebel en de eindeloze stroom aan draden, van en naar, waren verdwenen. Zij mocht naar huis. Kreeg van haar moeder een licht gele gebreide jurkje aan. De schuin tegenover buurvrouw had het met alle haast gemaakt. Er waren bij prenatal geen kleertjes voor een pasgeborene zo klein, dat ze eigenlijk dood had moeten zijn. Er moest met stel en sprong. Een mens denkt niet dat het voorbereid moet zijn op onvoorziene omstandigheden, daarom zijn zij dan ook onvoorzien. De kamer, nog ruikende naar de zojuist in kindervriendelijke geschilderde kleur, was zo goed onafgemaakt als mogelijk. Er werd een borreltje gedronken op haar levenslust, het was een vechter, daarom leefde ze nog. En twee straten van Sirius vandaan verlieten zij Veldhoven.Jaren verstreken.Zijn moeder nam ze mee op sleeptouw, naar hier, naar daar, naar overal, waar het even leek, alsof er geland zou kunnen worden. Alsof zij daar... Androeska ontmoet zijn vader in Italië. Voor het eerst in jaren. Hij lijkt desondanks niet op hem. De man is zeker zijn vader niet. Dit is een oude grijze dronk, met een uithaal. Een oorlogsveteraan, die het veld nooit verlaten heeft. Dit is een man met spijt in zijn ogen, en Androeska's vader, was zo zeker van zijn zaak. De man in huis besluit, moeder het is tijd, zij verlaten Italië, voor de eerste haven, terug.Op Schiphol daar, maakt mijn moeder voor ieder vertrek een foto en staat Olga haar permanent al op de achtergrond. Wij hadden elkaar overal kunnen vinden, maar vonden de ander pas toen wij beide ons neergelegd hadden bij de onmogelijkheid te kunnen vinden in een stroom van geforceerde verhuizingen, vluchten en achterlaten van, op zoek naar een plek waar, daar, het mens, eindelijk compleet wezen kan.14 augustus 2015.Ik ontmoet een nukkige Rus. Hij zegt al handenschuddend nog voor mijn naam de lippen passeerde dat hij deze toch niet onthouden gaat. Ik vind het pretentieus voor een man die drie namen nodig heeft om door het leven te kunnen passeren als zichzelf. Hij becomplimenteerd mijn stevige handgreep, ik wijs hem erop dat het een deugd is, bedoeld om een indruk achter te laten. Of je mij vergeten zal, dat weet ik niet, maar dat je me herinneren gaat, staat vast. Wij zijn gelijkwaardig geïrriteerd. Er ontstaat een debat, zonder voor's en tegen's, eigenlijk gewoon een gesprek.15 juli 2018.Zijn zoontje zit in tranen. Het lukt hem niet. De andere voetballen niet zoals hij wil. Het is lastig. Ik zit op een trapje, staar voor mij uit. Denk aan wat er ontbrekende is aan. Het gemis. Het kind komt naast mij zitten legt zijn handje op mijn gezicht, kijk mij een goed aan en vraagt me, of hij mij troosten moet, zie je ik ken zijn vader toch, wij hebben dezelfde ogen, hij is zijn vader kwijt, hij zat zojuist nog aan tafel, of hij dan niet even bij mij mag, omdat ik op hem lijk. Hij kruipt mijn schoot op, legt zijn hoofd tegen mijn schouder. Wij zitten zo daar. Ik zeg hem "nostalgisch" zo noem ik de ogen, maar ik ben bang kleine, dat het een heimwee naar een verloren zelf is. Ik aai zijn snoet, zijn bolletje en zijn rug. Wij zoeken een gekleurde stoepkrijt samen. De kinderhand laat los. Hij voetbalt. En ik kijk. Zijn vader kijkt ook. En soms op dagenlange durende nachten drinken wat, spreken over spijt en troost, over de maan, pen vrienden, verscheurd zijn, het gemis, het genot en over muurtjes.20 oktober 2018.Mijn opa vraagt me, "komt hij hier iets zoeken, of hoe zit dat?" "Ja. Ja. Precies zoals de grootouders van oma, precies zoals je zus in Australië, precies zoals mijn ouders altijd zochten, naar elke kans op een betere toekomst. "of hij ook iets komt brengen hier?" Het was een goed bedoelde vraag, die helaas toch raak was, en zeker niet subtiel. Hij is een mens. Hij komt hier mens wezen. "Hij hoeft niets te brengen, hij is hemzelf al." Het blijft aan de andere kant van de lijn akelig stil. "Een pool dus, lust hij wel citroen brandewijn of moet ik nu sterker aanschaffen of hoe zit da?"Wij spreken, schrijven en lezen samen om en nabij 14 talen. Kunnen ons altijd verstaanbaar maken maar het verlangen om gehoord te worden overweegt het altijd. Hebben af en aan en om de beurt in 27 landen en tellende gewoond, gezworven, gewerkt. Veelal spreken wij in onze moedertaal, toch is er zulk gemis, aan de vadertaal, die immer meer onuitgesproken blijft. Dat ik al mensen mens, als deze al bestaan, verlang naar een godsgruwelendige verdomde ruzie, waarbij ik verstaanbaar ben in het temperament waarmee ik opgroeide. Dat pollepels die op de grond slaan en mannen die bij ieder punt dat ze maken opstaan, en dat de vuist op tafel en de afstandsbediening tegen je hoofd, er duidelijk, maar nooit de echte daad, van het woord zijn. Geen van ons spreekt ABN, wij zijn wel Nederlanders, maar niet in taal, wij delen een eigenste. Waar "dito" over liefde spreekt en "die dinges, dat dinges, of de dinges onder die dinges van dat dingetjes" instructies wezen, een taal waar wij "jubberen" gebruiken voor ieder nog nader te defineren werkwoord dat aan deze beperkte taal, ontbreekt. Wij hebben ons eigen taaltje, spreken over Nieuw Amsterdam, als bepaling van tijd, beargumenteren met "Zwitserland" hoe het gedrag  of de eigenschappen van de ander als veilig, gehecht, warm, een haven ervaren wordt. Wij spreken enkel in de taal van hoop, van wensen, van verlangen, van mogelijkheden, van hopen hoop die de hoop doen leven. Wij spreken de taal van de van liefde, van de ogen die onmiskenbaar, spreken vanuit het hart. Wij spreken zowaar iedere taal, behalve het dialect of echt Helmonds plat...

#herseninfarct
18Nov2019
EEN STEM VAN GEDACHTEN

“HOUDT HET DAN NOOIT OP” Ik ben 46 jaar getrouwd en we hebben, net zoals andere mensen al heel veel meegemaakt. Maar dit, wat ik nu met u ga delen heeft mij echt tot op het bot geraakt. 46 jaar huwelijk! We deelden lief, leed en ook absoluut heel veel pret, maar dit, ja dit heeft werkelijk waar ons hele leven op zijn kop gezet! Ik wil eerst even terug naar 2012, ik overdrijf niets, ik had namelijk kunnen stikken! Waarom zijn we toch altijd zo braaf? Waarom lijken we in eerste instantie toch altijd zoveel te pikken… Na het weghalen van vele poliepen, bleek er met mij toch nog iets meer aan de hand en nogmaals dit alles is echt niet overdreven. In het jaar 2013 raakte ik maar liefst 15 kilo lichaamsgewicht kwijt en ik ging inmiddels broodmager door het leven. Eindelijk, eindelijk werd ik doorgestuurd naar België en gelukkig binnen een week werd ik geopereerd. Ja, eindelijk werd ik verlost van een cyste in mijn keel, maar…HET GING ECHT WEL BIJNA VERKEERD! Mijn moeder overleed na een kort ziekbed in 2014 en door een weloverwogen handeling van administratieve aard liet onze dochter niets meer van zich horen. Ik was mijn moeder kwijt, maar door het verlies van mijn dochter raakte ik zelf volledig verloren. Het verdriet wat ik toen heb moeten ervaren zal ik meedragen voor de rest van mijn levensjaren. Ik kon het niet begrijpen, ik kon het niet verklaren, maar uiteindelijk bleek een soort van ‘sleutel’ zich te openbaren. Mijn dochter blijkt te leven met een persoonlijkheidsstoornis en dit is door mijn handen of liefde niet te keren. Ondertussen ben ik naar een psycholoog gegaan om mijzelf tegen de gevoelens van verdriet te weren. 2015 kwam in beeld en mijn rug liet mij volledig in de steek, ik kon amper nog lopen. Het was weer een dolksteek in mijn leven, maar uiteindelijk kon ik de pijn in 2016 met 4 schroeven ‘afkopen’. Ja, een jaar later en weer in België…wéér een jaar verloren, maar goed, ik wil niet klagen want als ik luister naar mijn lichaam dan functioneer ik weer redelijk naar behoren. Na enige moeite van acceptatie kwam ik toch weer dankbaar uit de strijd, maar wat denk je…? Juist, ik raakte ook nog eens mijn baan kwijt! Gelukkig ben ik niet bij de pakken neer gaan zitten, ik ging solliciteren en helpen op de Hoge wal in Ten Anker op Tholen om tijdens het ontbijt wat ondersteuning te geven. Ik kan u verzekeren dat ik deze ervaring plaats in het rijtje van vreugde in mijn leven. Het was voor mij een lichtpuntje in een moeilijke tijd, het solliciteren was natuurlijk één grote illusie, met mijn rug kon ik werken wel vergeten. En inderdaad, na een volledige keuring kreeg ik de stempel: VOOR 100% VERSLETEN! OK, daar gaan we weer, WEER de schouders eronder, WEER positief terug proberen te komen op een nieuwe en hopelijk deze keer een zorgeloze weg. Jaaaa, lekker wandelen met mijn vriendin, winkelen met buuf, koffieleuten met Ka en genieten van onze nieuwe tuinaanleg. Wim heeft twee prachtige mooie bloembakken gemaakt, ik heb ze ingericht en samen hebben we daar heerlijk van genoten. Ja, ik had eindelijk mijn leven wel weer een beetje terug, maar nu…nu voel ik mij WEER helemaal verstoten. Ik begon mijn verhaal met de woorden dat ik tot op het bot ben geraakt. Ik begon mijn verhaal met wat ervaringen die mijn vreugde in het leven behoorlijk hadden kapot gemaakt. Ja ik begon mijn verhaal en nu ik het zo terug lees rollen de tranen over mijn gezicht, maar weet je lieve mensen het lijkt helemaal ‘niets’ vergeleken met dat wat nu in mijn leven wordt aangericht. 17 April, het is nu bijna een half jaar geleden, ik was even naar de tandarts en naar de orthopeed. Wim zou in tijd de tuin afmaken, ik zag uit naar het resultaat, maar mijn aanblik was totaal anders toen ik bij ons de straat in reed. Een ambulance stond voor de loods, Wim lag erin, ik schrok me kapot. Nee, nee….van binnen was ik aan het schreeuwen en mijn gedachten brachten mij in paniek al tot het noodlot. “Nee, niet waar, dit kan niet, dit is niet waar”, maar helaas zag ik Wim liggen en de waarheid kwam keihard tot mijn aangezicht. “Wim, mijn eigen lieve man, Wim wat is jou aangericht?” Haastig en met een bonkend hart observeerde ik zijn aanwezigheid. Het was gelijk duidelijk, hij was verward, hij was de weg helemaal kwijt. Hij had geen controle over zijn arm, zijn mond hing scheef en ook zijn been kon hij niet tillen. We scheurden met 160 km per uur richting Bravis en ik, ik zat hoofdschuddend naast hem helemaal te trillen. Zwaar verward komen we bij Bravis aan en op dat moment was er niemand om ons op te vangen, er was niemand om ons te steunen. Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld, er was echt niemand om even tegenaan te leunen. Tenminste…dat dacht ik, maar nee hoor, dat was helemaal niet waar. Mijn zoon Danny en onze schoondochter Marjella troffen wij aan op de eerste hulp…geweldig, wat een mooi gebaar. Na een snel contact plaatste ik mijn gevoelens opzij... Ik richtte mij tot de dokter, hij was inmiddels aan het spreken tegen mij. Zijn woorden gingen even langs me heen, maar toen het eenmaal tot me doordrong voelde het keihard en koud als een steen. "We kunnen twee dingen doen mevrouw, of we doen niets en dan wordt uw man zeker als een kasplant, we kunnen ook zware bloedverdunners geven, maar ook dan weten we niet waar hij belandt." We hadden geen keuze, niets doen was geen goed idee, maar ja, de zware bloedverdunners brachten ook heel veel risico's met zich mee. Zonder gevoel en koud op je dak, zo kwamen de woorden van deze dokter over mij heen. Zo zit je bij de tandarts en ben je blij dat het leven weer wat vorm krijgt en zo, ja zo zit je WEER moederziel alleen. Je pakt alles aan om beter te worden en nogmaals een keuze hadden we niet. Wim lag bijna een week in Bravis en wel met een schrikbarende revalidatie in het verschiet. Deze revalidatie kreeg haar uitvoering in Breda bij Revant. Wat een geweldige organisatie, ze doen daar echt schitterend werk, mijn Wim was in goede handen beland. Na acht weken kwam hij weer thuis. Ja, acht lange weken, maar eindelijk, eindelijk was hij weer in zijn eigen huis. Het was moeilijk, moet je je voorstellen...je stapt je huis lopend naar buiten en je gaat er met een rolstoel weer in. Het was absoluut een confronterende tijd en ja, het was WEER een nieuw begin. Ons oude leven is echt helemaal volledig voorbij. Het is een hele grote, pijnlijke domper en niet alleen voor mijn man, maar ook voor mij. Hij krijgt drie keer in de week revalidatie, gaat stukjes vooruit, niet snel en uiteraard met heel veel gezwoeg en nu blijkt er toch meer beschadigd dan wat we dachten, houdt het nou nooit eens op, is het nou nooit eens genoeg? Hij heeft moeite met woorden, het spellen lukt niet meer zo goed. Hij heeft moeite met onthouden, met de fijne motoriek en ik zie wat het allemaal met hem doet. Hij mag niet meer auto rijden en we vrezen zelfs dat het nooit meer kan. Hij kan zijn werk niet meer zo doen als voorheen en dit alles maakt hem tot een totaal andere man. Hij maakt zich zorgen om de toekomst, hoe moet het straks toch allemaal financieel? Hij was goed verzekerd, maar ja hij krijgt maar tot zijn 65ste een deel. Heel zijn leven heeft hij hard gewerkt en nu dreigt de bijstand boven ons hoofd. Jaren lang hebben we betaald en straks als het wel zover zou moeten komen, worden wij van ons eigen huis beroofd. Niet te geloven hoe op één dag, 17 april ons hele leven zich volledig heeft gekeerd. Nu hoor ik jouw woorden Wim: “Worden we gestraft, wat doen we verkeerd?” Zelf Kreta, waar je jaren vol plezier en zeer geliefd van hebt genoten, zijn bij ons laatste bezoek bij jou in het verkeerde keelgat geschoten. Iedere dag was je verdrietig en iedere dag heb jij met tranen in je ogen afscheid van je mooie herinneringen genomen. Alles was deze keer zo anders en je bent bang dat je er nooit meer kan komen. Mijn hardwerkende man, die zijn werk altijd als hobby heeft genoten zit nu stil en voelt zich terneergeslagen en opgesloten. Het valt me zwaar om jou zo te zien lijden, je bent mijn grote liefde, hoe graag ik het ook zou willen ik kan jou niet uit deze situatie bevrijden. Volgend jaar hopen wij jouw 65ste verjaardag te mogen vieren en mijn allergrootste wens is dat het leven ondanks al deze veranderingen ons dan toch kan plezieren. Dat er ondanks al deze veranderingen toch nog licht in het duister mag zijn. Ik verlang naar weer wat vreugde, al is het maar heel klein. Het is een lange weg die we moeten gaan, maar één ding weet ik zeker Wim, ik wil blijven staan! Ik wil leren loslaten en accepteren dat dingen nu totaal anders zijn en weet je Wim, als we hier echt voor gaan strijden, dan wordt het weer fijn. We vinden wel een weg, dat is ons altijd nog gelukt. We moeten wel flink buigen, maar weet je…we blijven niet gebukt. Ik weet dat het moeilijk voor je is en voor mij is dat echt, echt niet anders, maar je bent mijn allerliefste, je bent mijn man. Ik wil voor ons blijven vechten en ik weet zeker dat jij dat ook kan… Laten we ervoor gaan, we pakken alles aan, ja…kom op, laat ons alles geven. Onze liefde zal overwinnen, ook al is dit de grootse uitdaging van ons leven. Veel sterkte Losien, dikke kus xxx Ik noem mijzelf “EEN STEM VAN GEDACHTEN” en een groot verlangen vervult, soms zelfs tegen beter weten in, mijn hart. Laat mij een stem van gedachten zijn, een stem voor een ander zijn smart. Dit levensverhaal heeft mij echt, echt heel erg diep in mijn hart geraakt. Ik wens dat u even aandacht heeft voor dit gedicht, ik heb het speciaal voor haar, maar juist ook voor anderen gemaakt. Niet om te choqueren en ook niet om met leed wat punten te scoren… Nee, ik wil graag blijven omzien naar het hart en naar gevoelens anders raakt het ‘verloren’. “Waarom dan Angelien, waarom hecht jij zoveel waarde aan een ander zijn leed, geniet toch van de tijd die jou zelf nog is gegeven!” Ja, ergens klopt dat wel, maar ik kan het niet voorkomen, ik ben een schrijver en delen is mijn streven. Onderling begrip vind ik soms zo ver weg te zoeken…dus tja, als het in de praktijk ‘niet’ kan dan maar in de boeken ;) Graag deel ik met u een gedicht uit de serie PERSOONLIJKE LEVENSVERHALEN: “HOUDT HET DAN NOOIT OP” Een ingrijpend verhaal over een herseninfarct en ik dank Losien en Wim voor het openhartig delen en wellicht kan het anderen bemoedigen en/of tot steun zijn… #herseninfarct #levensverhaal #poezie #strijden

#poezie
04Mar2019
Babel had er niets op.
Carmen Verduyn

"Ja. Ja. Ja.En het belang van vertalen.Het omsmeden van woorden.Het begrijpen van kreten en gezichtsuitdrukkingen.De zoektocht naar universaliteit in al onze verschillen.Zij zal er niet minder om worden.Opdat liefde van vorm wisselt.Wetende context is immer meer veranderlijk.Dat de wereld al nog zo klein te breed is voor één alomvattende definitie.Er is geen hetzelfde.Nog minder verschil.Er is enkel wie jij bent voor mij.Maar dan voor een ander.Of twee.Ja. Ja. Dat moet het zijn.En het belang van vertalen.Inleven in, leren van.Toenadering zoeken en uitpluizen wie?De zoektocht naar het wat, het waarom zal er niet minder door worden.En toch, hoeveel talen ook vloeiend.Er is er maar één universeler dan de mens.De taal die ons sterfelijk zijn benadrukt door het onsterfelijke van...Ja. Ja. Ja.. "Meer lezen? Check www.carmenverduyn.com

#roosje
02Dec2018
Minne van A. 👄