Meest gestemde posts
#verhalen
30Aug2019
Die deprimerende blik van je verpest m'n feeststemming
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:"Het liefst een parachute" (Hans van Gemert) Agent Storm verlaat het toilet en stapt het keukentje binnen. Daar zit collega Polleman met een glas whisky in z’n hand z’n broek droog te föhnen.“Zo Polleman, ik dacht dat de stewardess je apart had gezet.”“Zoals je ziet heeft ze dat ook, Storm. Kom er gezellig bij en neem ook wat te drinken. En kijk alsjeblieft wat vrolijker want die deprimerende blik van je verpest m’n feeststemming.” Agent Storm schenkt zichzelf een beker cognac in en neemt een flinke teug.“Er staat ook wat te eten.”“Kouwe kip met rijst… Daar loopt het water me nou niet echt van in de mond.”“Dat vond ik ook. Heeft de commissaris z’n stenen al terug?”“Ehh… nee, nog niet.” “Pas maar op dan. Die sigarenrokende vriend van Sheila met z’n grijpgrage vingers heeft net een poging gedaan me te fouilleren.”© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com Lees verder: "Between a rock and a hard place" Bovenstaandende episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van augustus van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'waterfeest' (al dan niet in delen) is verwerkt. Intussen bij de overige hoofdrolspelers:"Niet bepaald een feestmaaltijd" - bij agent Polleman in het keukentje van het vliegtuig"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar"Dat is verdacht" - bij Gerrit en Lou, elders in de Eurostar"Maar nee, zo'n hotel zijn we niet" - bij Sheila en John (Hans van Gemert)

#verhalen
07Sep2019
Er is trouwens nog wel een probleempje
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:"Zou daar soms iets in zitten?" (Hans van Gemert) “Er is trouwens wel een probleempje waar nog helemaal niemand aan gedacht heeft.” “Hoe bedoel je, Storm?” “Nou, stel dat we die stenen straks weer te pakken krijgen, wat moeten we er dan eigenlijk mee? Die stenen zullen best wel belangrijk zijn, maar als we niet weten waar ze voor dienen, dan kunnen we er niets mee.” “Verdorie, Storm heeft gelijk. Dat we daar niet eerder aan gedacht hebben.” “Weet die vent dan wel waar ze voor dienen?” “Sheila zal het ongetwijfeld weten, anders had ze hem niet achter die stenen aangestuurd. En Gerrit en Lou, die weten het natuurlijk ook.” “Fraai is dat. Wat nu?” “We moeten erachter zien te komen waarom die stenen zo belangrijk zijn.” Op de hielen van ome John en met opgezette kragen verlaten onze drie politievrienden het vliegveld om het onstuimige herfstweer te trotseren.© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com   Lees verder: "Ik denk dat we beter nuchter kunnen blijven" Normaalgesproken zou bovenstaande episode van het vervolgverhaal in de 140w schrijfuitdaging van de lopende maand (september 2019) passen, maar helaas is er voor deze maand geen officieële 140w schrijfuitdaging uitgevaardigd. Vandaar dat deze episode geschreven is in het kader van de 140w schrijfuitdaging van september 2018, toen het verplichte woord 'herfststorm' was. Intussen bij de overige hoofdrolspelers:"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar"Dat is verdacht" - bij Gerrit en Lou, elders in de Eurostar"Nou, dat water wordt niet warm hoor" - bij Mike en Sheila in een Frans hotelletje

#verhalen
13Aug2019
Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:"Gaat-ie onder het water door?" “Hoe lang zijn we nou al onderweg?”“[Ik kijk op mijn horloge] Iets meer dan een half uur tante Sjaan. De trein zal zo wel de kanaaltunnel induiken.”“En dan gaat-ie onder het water door toch?”“Inderdaad.” “Ik vind het maar eng hoor. Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we.”“Maakt u zich maar geen zorgen hoor tante Sjaan. De tunnel ligt op meer dan 40 meter onder de zeebodem, dus daar is weinig kans op.”“Toch zal ik me een stuk feestelijker voelen als we er weer uit zijn.”“De tunnel is zo’n 50 km lang, dus met een half uurtje zijn we er doorheen. En dan nog een uurtje over land voor we in Parijs zijn.” “Waren we er maar alvast. Dan trekken we een paar lekkere flessen Franse wijn open om het te vieren.”© Dewaputra | afbeelding: nu.nl Lees verder: "Neem een slokje water tante Sjaan" Bovenstaandende episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van augustus van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'waterfeest' (al dan niet in delen) is verwerkt. Intussen bij de overige hoofdrolspelers:"Dat is verdacht" - bij Gerrit en Lou, elders in de Eurostar"Dat is toch wel een risico" - bij onze drie politievrienden en ome John op Gatwick Airport (Hans van Gemert)"Ik wil het niet weten" - bij Sheila en Mike in de autotrein (Hans van Gemert)

#verhalen
28Jul2019
Die dame zit natuurlijk ook in het complot
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:Maar waarom dan niet? | Hans van Gemert Terwijl Gerrit peinzend naar de gesloten kamerdeur van de ober kijkt, gaat deze plotseling een klein stukje open. Het hoofd van de ober popt om het hoekje van de deur heen en gluurt even de gang op en af. Als de ober ziet dat de gang rustig en verlaten is, glipt hij naar buiten en rent dan op z’n tenen naar de kamerdeur van de dame die zojuist de stenen had opgeraapt en meegenomen, haar kamer in. Eenmaal bij de deur bukt de ober zich en schuift een briefje onder de deur door de kamer in. Gerrit realiseert zich ineens waarom de ober het niet erg vindt dat hij de stenen is kwijtgeraakt. Die dame zit natuurlijk ook in het complot. Waarschijnlijk is het z’n liefje. En ze slapen waarschijnlijk beide op aparte kamers om zich niet verdacht te maken.© Dewaputra | afbeelding: gcn.ie Bovenstaandende episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van juli van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'lappenpop' (al dan niet in delen) is verwerkt.

#verhalen
19Jul2019
Ome John ziet nog steeds helder
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf: Daar staat de ober Lees meer   De ogen van Gerrit en Lou volgen de vinger van ome John die naar de glazen spoelende ober wijst. Beide schudden hun hoofd. “Dat is hem niet. De ober die wij moeten hebben werkt hier niet.” “Zeg, houwen jullie me voor het lapje? Ik mag dan misschien wel een paar biertjes ophebben, maar ik denk en zie nog steeds helder hoor. As die ober van jullie hier niet werkt, dan zitten jullie in de verkeerde zaak.” Ome John schudt zijn hoofd om zoveel stupiditeit en graait nog eens in de bak met popcorn. Aan het tafeltje in de hoek gebeurt niet veel. Hij pakt z’n smartphone om wat rond te neuzen op het Internet. Even later gaat de keukendeur open. De kok komt aangelopen en zet een uitgebreide hap-plank voor ome John neer. “Alstublieft mijnheer. Met de complimenten van Elisabeth.” © Dewaputra | afbeelding: Elisabeth/lekkerereceptenvoor2 Waar op het Internet was ome John? Ik ben nieuw hier, wie ken me helpen? Lees meer lees verder: Kijk, dat is informatie waar ome John wat mee kan Lees meer   Intussen bij de overige hoofdrolspelers: Mike krijgt weer een idee bij Sheila en Mike in het Crowne Plaza London City Hotel Lees meer Hij is te laat! bij de manager van het Crowne Plaza City Hotel | Hans van Gemer Lees meer   Bovenstaandende  episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van juli van FrutselenindeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'lappenpop' (al dan niet in delen) is verwerkt. 140w juli lappenpop Lees meer

#verhalen
07Jul2019
De deur gaat open
Hans van Gemert

Wat gebeurt er hiervoor? Gerrit vlucht de toiletruimte in Dewaputra Lees meer 'Maar Polleman,' roept het dikke Engelse heertje, in wie wij natuurlijk al lang onze favoriete commissaris hebben herkend, 'wat een slappe actie was dat. Zoiets moet je toch veel sneller doen! Waar is hij gebleven?' Wat een poppenkast, denkt agent Polleman, als hij zijn als Engelse heertjes uitgedoste collega's ziet. Dan wijst hij op de deur van het eerste hokje in de toiletruimte. 'Volgens mij zit hij daar.' De deur van het bewuste hokje is inderdaad op slot. Meteen duikt Polleman naar de grond om onder het schot te kijken. Misschien kan hij zo de bewuste koker terugpikken. Het zou wel gerechtigheid zijn, op dezelfde manier is hij zelf eerder die dag immers al zijn tassen kwijtgeraakt. Net als hij onder het schot probeert door te kijken wordt er doorgetrokken. De deur gaat van het slot, de deur gaat open. (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze aflevering van het vervolgverhaal past in de 140-woorden-uitdaging, deze maand gehost door Dewaputra 140w juli lappenpop Kijk hier hoe je ook kunt meedoen: Lees meer Lees verder: Hij lijkt wel wat op Elton John Dewaputra Lees meer

#verhalen
16Apr2019
Wacht, er gebeurt wat!
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf of parallel: Kijk, hij gaat bellen Bij Gerrit, Lou en Mike Lees meer Ik had niet verwacht dat u een oud vrouwtje zou zijn bij Cornelis en Sjaan en de man met het litteken Lees meer   “Loopt ie naar de Koninklijke zaal? Daar stond die ouwe net met die verklede Interpol agenten te kletsen! Als ik het niet dacht. Het kan niet anders of die vent is de koerier.” […] “Nee, die staan nu bij de Koninklijke familie, en die Interpol agenten doen net of ze wassen beelden zijn. Die houden de boel vast in de gaten.” […] “Nee schat, beter van niet. Als jij je gezicht hier laat zien herkennen ze je direct.” […] “Wacht, er gebeurt wat! De vrouw van die ouwe stapt op een vent met een litteken op z’n kaak af.” […] “Ze wisselen alleen maar woorden uit. Nee wacht, die vent geeft iets aan dat ouwe mens. Het is een houten kistje! Nu lopen ze met z’n allen weg. Ik ga erachter aan, we mogen ze niet uit het oog verliezen.” © Dewaputra | afbeelding: unsplash.com Lees verder: Volgens mij hebben wij een afspraak bij Gerrit, Lou en de man met het litteken | Hans van Gemert Lees meer   Bovenstaande episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van april  van FrutselenindeMarge. 140w April WOORDENSCHAT Lees meer Hallo, welkom op Yoors! Meeschrijven of reageren? Log snel in! (het is gratis) Inloggen

#verhalen
01Sep2019
Een meesterzet?
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:"Kan agent Storm nog iets doen?" (Hans van Gemert) Z’n wanhoopsdaad om zich op ome John te laten vallen lijkt een meesterzet te zijn geweest, want zo te voelen heeft hij geluk gehad. Ome John is begrijpelijk een stuk minder blij. Hij duwt agent Storm van zich af.“Kijk toch uit wat je doet kerel, ga van me af.”Agent Storm krabbelt overeind en laat de inhoud van zijn hand ongemerkt in een broekzak verdwijnen. Intussen put hij zich uit in verontschuldigingen.“Sorry, ik kon er niets aan doen. Ik verloor mijn evenwicht. Het is herfst, en dan zijn er veel luchtzakken buiten.”“Ja, en binnen lopen er dan ongelofelijke windbuilen rond.”Agent Polleman schiet in de lach om die opmerking en gaat weer op zijn stoel naast ome John zitten. Agent Storm haalt zijn schouders op en loopt snel door naar voren, naar zijn eigen stoel, voor ome John achterdochtig wordt. Daar wordt hij begroet door een ongeduldige commissaris.“Zo Storm, kom je weer eens kijken? Waar heb je al die tijd gezeten man?”“Ik heb me op het toilet opgeknapt, commissaris.”“[Sniff…sniff] Ik ruik alcohol Storm…. Er hangt een walm van alcohol om je heen. Heb je stiekem zitten drinken op het toilet?”“Natuurlijk niet, commissaris. U ruikt waarschijnlijk mijn herfstbosdeodorant, die is op alcoholbasis.”De commissaris kijkt agent Storm van onder zijn wenkbrauwen bedenkelijk aan, maar besluit hem het voordeel van de twijfel te geven. “En nu wil ik graag eerst de stenen terug. Vooruit.”De commissaris houdt z’n hand op voor de neus van agent Storm.“Natuurlijk commissaris, onmiddellijk.” Agent Storm grijpt in zijn zak, maar zijn gezicht trekt wit weg als hij ziet wat hij op de uitgestoken hand van de commissaris heeft gelegd.”© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com Normaalgesproken zou bovenstaande dubbele episode van het vervolgverhaal in de 140w schrijfuitdaging van de lopende maand (september 2019) passen, maar helaas is er voor deze maand geen officieële 140w schrijfuitdaging uitgevaardigd. Vandaar dat deze episode geschreven is in het kader van de 140w schrijfuitdaging van september 2018, toen het verplichte woord 'herfststorm' was.Saillant detail is dat het huidige vervolgverhaal, dat Hans van Gemert en ik samen schrijven, vandaag precies 1 jaar geleden is begonnen. Tevens zag in die maand agent Storm als karakter het levenslicht. Intussen bij de overige hoofdrolspelers:"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar"Dat is verdacht" - bij Gerrit en Lou, elders in de Eurostar"Maar nee, zo'n hotel zijn we niet" - bij Sheila en John (Hans van Gemert)

#verhalen
08Sep2019
Chez Jean-Pierre
Dewaputra

In de keuken van een gezellig klein bistrootje in het Parijse Montmartre legt chef-kok Jean-Pierre de laatste hand aan een herfsteikeltjessalade die door een van zijn meest voorname gasten is besteld. Vanaf een afstandje bekijkt hij eerst nog even goedkeurend de opmaak van dit bijzonder exclusieve gerecht, alvorens hij met een servet over de mouw van zijn smetteloze kokskostuum de keuken verlaat om persoonlijk de salade aan het tafeltje van Freule de Laeielier te gaan serveren. Freule de Laeielier is een excentrieke oude dame die graag dunne sigaartjes rookt. Naast haar wijnglas liggen twee gespikkelde keitjes uit St. Tropez, een herinnering aan haar overleden echtgenoot die ze daar voor het eerst had ontmoet. “Kijkt u eens freule, uw salade.” “Dank je, Jean-Pierre.” Dan gaat de deur van de bistro open. De stormachtige wind blaast ritselend enkele dorre bladeren naar binnen.© Dewaputra | afbeelding: unsplash.com (bewerkt) Lees verder: "Zoals u wenst, meneer" (Hans van Gemert) Normaalgesproken zou bovenstaande episode van het vervolgverhaal in de 140w schrijfuitdaging van de lopende maand (september 2019) passen, maar helaas is er voor deze maand geen officieële 140w schrijfuitdaging uitgevaardigd. Vandaar dat deze episode geschreven is in het kader van de 140w schrijfuitdaging van september 2018, toen het verplichte woord 'herfststorm' was. Intussen bij onze hoofdrolspelers:"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar"Ik krijg er de kriebels van" - bij Gerrit en Lou op Gare du Nord (Hans van Gemert)"Nou, dat water wordt niet warm hoor" - bij Mike en Sheila in een Frans hotelletje"Er is trouwens nog wel een probleempje"- bij onze drie politievrienden en ome John op vliegveld Orly

#verhalen
20Jun2019
Liever namaak dan plat
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf: Ik mis wat Hans van Gemert Lees meer   Agent Storm hoort die laatste opmerking van ome John, ziet hem staren naar de plek waar de sinaasappelen zaten en krijgt dan een idee om van hem af te komen. Een zeer goed idee vindt agent Storm zelf. “M’n sinaasappels!” roept hij terwijl hij door de knieën gaat en beide wegrollende sinaasappels snel opraapt voor dat iemand anders dat doet. Dan, pal voor de neus van ome John, stopt hij ze weer terug op de juiste plek onder zijn jurk. “Zo, die zitten weer min of meer op hun plek. Liever namaak dan plat. Maar dat had zo’n vrouwenkenner als u vast allang gezien. Ja toch, ome John?” Met een ‘Proost!’ grijpt agent Storm zijn glas bier en neemt een ferme slok, terwijl hij vanuit een ooghoek in de gaten houdt hoe ome John op deze ontboezeming zal gaan reageren. © Dewaputra | afbeelding: sports.yahoo..com    episode van het vervolgverhaal past in de 140 woorden schrijfuitdaging van juni van FrutseleniBovenstaandendeMarge. In deze uitdaging dient een verhaal van precies 140 woorden te worden geschreven waarin het woord 'zeemeermin' (al dan niet in delen) is vewerkt 140w juni zeemeermin Lees meer

#verhalen
10Sep2019
Ik ben misschien wel oud, maar niet seniel
Dewaputra

Dit ging hieraan vooraf:"Zijn deze nog geldig?" (Hans van Gemert) Met een grijns op z’n gezicht verlaat ome John de bistro en maakt zich tussen de dwarrelende herfstbladeren uit de voeten, onze politievrienden verbouwereerd achterlatend. “Zag je dat? Verkocht hij nou gewoon de stenen aan die oude dame?”“Daar leek het wel op, goochemerd.”“Maar… maar waarom zou hij dat doen? Waarom zou hij zoveel moeite doen om eerst de stenen te pakken te krijgen, om dan van het vliegveld naar zo maar een restaurantje te lopen om ze daar aan de eerste de beste gast die hij ziet te verkopen? Dat slaat toch nergens op?”Er verschijnen diepe denkrimpels op het voorhoofd van de commissaris.“Daar zeg je wat, Storm. Als je erover nadenkt, dan ontbreekt bij die actie inderdaad alle logica. [Tegen de oude dame] Mevrouw, heeft u zojuist deze stenen gekocht van de man die net weg ging?”“Welnee, beste man. U denkt toch zeker niet dat ik geld ga uitgeven voor een paar gewone kiezelstenen? Waar ziet u me voor aan? Ik ben misschien wel oud, maar niet seniel. Deze stenen zijn al jaren in mijn bezit. Ze komen van het strand van St. Tropez en hebben een sentimentele waarde omdat ze een herinnering vormen aan mijn echtgenoot, die tijdens de verschrikkelijke herfststormen van 1981 is overleden.”“Maar ik zag toch dat u hem geld gaf?”“Die Euro’s waren niet van mij maar van die mijnheer. Hij gaf ze slechts tijdelijk aan mij omdat hij wilde weten of ze nog wel geldig waren. In de tussentijd bekeek hij mijn stenen omdat hij ze mooi vond.” “Wel verdorie, we zijn in de maling genomen. Als de wiedeweerga naar buiten, misschien zien we die schurk nog ergens lopen.”© Dewaputra | afbeelding: youtube.com Normaalgesproken zou bovenstaande dubbele episode van het vervolgverhaal in de 140w schrijfuitdaging van de lopende maand (september 2019) passen, maar helaas is er voor deze maand geen officieële 140w schrijfuitdaging uitgevaardigd. Vandaar dat deze episode geschreven is in het kader van de 140w schrijfuitdaging van september 2018, toen het verplichte woord 'herfststorm' was. Intussen bij onze hoofdrolspelers:"Stel je voor dat het gaat lekken, dan verzuipen we" - bij Cornelis, Sjaan en de ober in de Eurostar"Ik krijg er de kriebels van" - bij Gerrit en Lou op Gare du Nord (Hans van Gemert)"Nou, dat water wordt niet warm hoor" - bij Mike en Sheila in een Frans hotelletje

MEER