Meest gestemde posts
#reageren
16Dec2018
Rustig reageren
Freedom

Het is een kunst op rustig te reageren op wat iemand tegen je zegt of wat iemand als reactie op jou geschreven blog bv schrijft. Dat zit in je, maar komt vaak ook door de levens ervaringen. Waar ik tijdens een moeilijke periode mezelf  totaal kwijt was, reageerde ik vaak kort door de bocht. Dat kwam omdat ik vanuit mijn onmacht niet meer wist hoe ik moest reageren. Daar waar ik mezelf weer helemaal gevonden heb, reageer ik nu rustig en denk na voor ik iets opschrijf of zeg.  Deze gave heb ik inmiddels kunnen waarmaken. Het werkt ook zoveel fijner. Het is soms makkelijk om hetzelfde te reageren als de ander, als deze een wat minder prettige reactie geeft. Maar ik heb nu de wijsheid mij nooit te verlagen naar een niveau van een ander. Ik ben ik en ik ben mezelf.  Ik lees soms als ik een reactie niet fijn vind, een paar keer. Soms sluit ik hem af om hem later nog eens te lezen. Dan reageer ik positief en rustig. Je weet niet waarom iemand zo reageert, er kan een verhaal of verleden achter zitten. Iedereen is anders, dat respecteer ik. Ik lees er altijd wel iets goeds in. Niet iedereen is handig met woorden. Soms komt het dan bij de ander niet lekker binnen. Maar lees het nogmaals en lees er uit wat er bedoeld wordt.  Zomaar een soort van wijze les.

#voorjezelfopkomen
21Aug2019
Mijn keuzes!!
Dutch Mermaid

Ik heb er in het verleden wel vaker te maken mee gehad. Mensen die me zo proberen te beïnvloeden in mijn keuze dat ik doe wat zij willen en niet wat ik wil! Nu is dat voor mij een proces geweest waarin ik me ben gaan realiseren dat dat niet de goede weg is en dat het oke is om Nee te zeggen en mijn eigen keuze te maken. Ruim 18 jaar geleden moest ik een keuze maken voor een opleiding, ik wou eigenlijk iets anders maar door groepsdruk en "Maar het is geen probleem dat je niet tegen bloed kunt, daar wen je vanzelf aan!" ging ik uiteindelijk mee met de groep tegen mijn wil. Ik durfde toen nog geen nee te zeggen en zat 2 jaar later met een diploma waar ik niets mee kon. Want zeg nu wat is een doktersassistente die geen spuiten kan zetten en bij het assisteren bij medische technische handelingen bijna van haar stokje gaat! Oke maar goed dat heb ik gedaan en iets van geleerd en dan ga je verder met je leven! Vooral dat ik eerlijk bij mezelf te rade moet gaan en mijn eigen keuzes moet maken en me niet door andere moet laten ompraten! Ik weet wie en wat ik ben en inmiddels met mijn lijst van chronische aandoeningen is het wat kan ik soms moeilijk te begrenzen en aan te geven want dat verschilt van dag tot dag! Nu sta ik weer voor zo een kruispunt en als alles goed is ga ik een intensieve begeleiding door een arbeidsdeskundige krijgen naar ander werk. Ik ben er heel blij mee dat we samen kunnen kijken naar wat kan en wat beschikbaar is aan vacatures en dat ik begeleiding krijg in het hele proces. Maar ook hierin weet ik dat ik mijn eigen keuzes goed moet overdenken en hoewel ik naar ieders mening graag luister toch daarvan moet laten vallen waar ik niets mee kan en iets moet doen met de tips die me wel aanspreken. Ik ga dit aan zal geen beslissingen laten forceren en overal goed over nadenken. Ik denk dat ik heel veel ga schrijven want dat helpt me mijn gevoelens op een rijtje te zetten! En het is mijn lijf en mijn ziel en uiteindelijk ook mijn beslissing.  Bij elke beslissing weer of het nu een grote ingrijpende is of een kleine met weinig gevolgen. Ik maak mijn keuze! Dat nog niet iedereen gewend is aan het feit dat ik steeds meer mijn eigen weg ga en me niet door andere in hun straatje meer laat dwingen valt steeds meer mensen op. Ze proberen door eerder gemaakte afspraken om te zetten (ook nog per app, nemen zich niet eens de moeite dit persoonlijk met me te bespreken) en me dit mede te delen door te zeggen "O ja de vorige plannen heb ik veranderd we doen het nu zo." me in hun keuze mee te sleuren en bijna te dwingen dat te doen wat ik niet wil. Mijn reactie dat ik me aan de eerder gemaakte afspraken ga houden omdat de laatste afspraak niet met mij besproken is en ik er niet mee akkoord ga wordt vol verontwaardiging ontvangen en met een beetje boosheid en frustratie wordt ik nu net niet genegeerd en trekken ze gewoon hun eigen plan en ga ik daar niet in mee en trek het mijne! Ze heus koelen wel weer af hoor. Maar ik moet stiekem lachen niet met deze meid! En ik voel me opeens oersterk! Tekst en afbeeldingen © Sonja

#facebook
24Feb2019
Er zullen altijd mensen zijn, die echt zielig zijn...
peterdenharder

Echt, soms erger ik mij kapot. Je kunt er de klok bijna op gelijk zetten, maar soms weet ik precies wie er gaat reageren en hoe deze mensen gaan reageren. Sommige mensen zijn echt voorspelbaar, elke keer weer, krijg je een reactie in de trant van ‘ik ben zielig’… Valt het jouw ook niet op dat er sommige mensen zijn die altijd voorspelbaar reageren? Die altijd net datgene mee hebben gemaakt, wat jij hebt meegemaakt en die ook altijd precies weten wat jij zou moeten (of kunnen) doen? Ik weet er zo een paar aan te wijzen en ik erger mij daaraan! Ik zet op mijn FaceBook als status (voor de grap, baldadigheid, zo je het wilt noemen), de volgende status: Zeg, nog iemand in mijn vrienden- vage kennissen- vijandenlijst die tijd over heeft vandaag of morgen? De vloeren moeten gezogen en gedweild worden. Natuurlijk weet ik ook wel, dat die vrienden- vage kennissen- vijanden geen tijd hebben. De agenda voor de korte termijn is immers al zo vol met allerlei nutteloze bezigheden, dat we geen tijd hebben om op korte termijn even een handje bij te springen. En dat hoeft ook niet, als het echt nodig is, zal ik geen bericht op FB plaatsen met een hulp vraag, daar heb ik de ‘echte vrienden’ voor! Maar altijd is daar wel een persoon die met allerhande excuses van  ‘zwakte’ reageert. In de trant van: ‘sorry geen geld voor benzine’, altijd een gebrek aan geld om iemand ‘in nood’ te komen helpen. Nou, als ik je echt nodig heb, dan vergoed ik die benzine wel hoor, wees maar niet bang!  Maar dan die andere, die echte zieligert… Elke reactie bestaat uit ZWAKHEID! Ik heb last van mijn beentjes, ik ben reuma patiënt. Nee, sorry, je weet toch: mijn ‘o zo zere en armlastige rug’. Weet u, ik vraag niet wat u heeft, wat u mankeert. Ik stelde de eenvoudige vraag: Zeg, nog iemand in mijn vrienden- vage kennissen- vijandenlijst die tijd over heeft vandaag of morgen? De vloeren moeten gezogen en gedweild worden. Je hebt dus geen tijd, zeg dat dan gewoon! Je hoeft niet telkens en in den treuren te vertellen dat jij ‘o zo zielig bent’, dat weten we nu wel een keer! Van die mensen die je van die goede adviezen geven.  Heel vervelend natuurlijk een griepje en het lijkt ineens te heersen, als jij in een bui van ‘ik ben zielig’ op jouw FB schrijft dat de hoofdpijn niet te harden is, de neusgaten leegstromen met wat vocht dat net even dikker is als anders en je maag zich net voor de toiletpot omkeerde in plaats van in de toiletpot. Meid, neem een paracetamolletje, ga lekker onder de dekens… Ja, of die meid dat zelf niet bedacht heeft om dat te doen! Potverdrie zeg, ze lag de hele dag al te snotteren en te snuiteren op de bank onder een vierdubbel, dwars opgevouwen dekbed! Gewoon een eenvoudig: sterkte, kunnen we misschien ergens mee helpen, is er niet meer bij. Nee, moeders de zieke, mag zelf de kinderen uit school halen en eten koken met een druipneus boven de pan…   Tja, zover is onze nutteloze FB-maatschappij gezakt. In de shit, zo ziek als maar zijn kan! En ach, die vloer dweilen… Gisteren heb ik nog even een bezem gepakt en geveegd. Dat lukt nog wel met mijn ‘o zo zielige handicap’, het dweilen komt wel weer. Tis maar even dat u het weet! Have a nice day.