Meest gestemde posts
#rouwperiode
27May2019
Ik kan het niet weg gooien...
Neance

<•>Neance |27-05-2019| Blogs<•>   Ken je dat? Dat je iets tegen komt en je het niet weg kunt gooien?  Ik heb nog bakjes met maaltijden in de vriezer liggen van m’n moeder.... Deze maaltijden heeft ze ingeslagen omdat ze niet meer de kracht had om voor zichzelf te koken..😕 Uiteindelijk heeft ze er niks mee kunnen doen, omdat ze niet echt meer kon eten... Na haar overlijden heb ik het meegenomen en in onze vriezer gedaan... Aangezien we met een heel gezin zijn en 1 portie dus niet genoeg is, is het helaas blijven liggen en zit er inmiddels ijs op, dus moet het weg...  Ik vind het gewoon moeilijk om weg te gooien😳  ik heb nu besloten 1 bakje te laten liggen...  Stom hè? Een bakje eten...en ik kan het niet weg doen😢   Lieve mama, ik mis je gewoon in alles!! Echt alles!😢   Lees ook: Een mama zonder mama... Lees meer Mama... Lees meer Een leeg huis...(emigreren) Lees meer Wat is er mis met mij Lees meer Kun je spreken van een ongepast rouwproces? Lees meer  

#rouwen
13Apr2019
De betekenis van altijd
Judith Evelien

Zelfs na ruim tien jaar vliegt de schrik en de realiteit me nog wel eens om het hart: ineens het besef dat ze er niet meer is. Dit kan nog keer op keer binnenkomen. Soms rijmt dit alles helemaal niet met het leven dat maar gewoon doorgaat. Hoe kan je leven nou doorgaan na zoiets ingrijpends en intens? Hoe kun je dat naast je neerleggen en weer gelukkig zijn? Hoe kun je je leven verder vormgeven nadat je zoiets ongrijpbaars mee hebt gemaakt? Kunnen verder gaan met je leven en gemis wel naast elkaar? Dat hoort toch eigenlijk onmogelijk te zijn?  Het is er altijd Ergens is dat het ook, want ik draag het bij alles wat ik doe, voel en meemaak met mij mee. Altijd is het er! Altijd! De afgelopen jaren leerde ik de betekenis van ‘Nooit meer’ en van ‘Definitief’ kennen. Maar de betekenis van ‘Altijd’ is ook niet mals. Want ik draag mijn moeder in de vorm en verpakking van ‘altijd’ met mij mee. Iedere verjaardag van mij, mijn lief, mijn broer, mijn vader of een van mijn kinderen, iedere mijlpaal, belangrijke dagen, belangrijke beslissingen, feestdagen, mooie natuurverschijnselen, wanneer de lente begint, bij de eerste sneeuwvlokjes of de eerste warme dag en zelfs wanneer ik ’s morgens op de fiets stap naar mijn werk, flitst mijn moeder wel even door mijn gedachten heen. Hoezo is zij er niet meer? Ze is er meer dan ooit! Voor altijd in mijn hartWanneer zij dan intrek neemt in mijn hoofd, is dit veelal omhuld in een soort van waas. Dat waasje zorgt ervoor dat ik niet iedere keer wanneer ik aan haar denk of aan haar wordt herinnerd, in een onbedaarlijk gehuil uitbarst. Dat waasje zorgt ervoor dat het schrijnende draagbaar wordt en dat er ook ruimte vrij komt voor de fijne en de mooie herinneringen. Heel af en toe heeft die waas een dagje vrij en dan voel ik opeens dat scherpe verdriet en die schrijnende pijn. Inmiddels ben ik zo ver dat ik daar op dergelijke momenten maar dankbaar gebruik van maak en mijn tranen flink laat stromen. Het lucht dan op en het doet eer aan wat er ooit was.  Dat betekent voor altijd in mijn hart. Het klinkt altijd zo liefdevol. Zo is dat ook bedoeld. Voor altijd in mijn hart is keihard werken en vaak net zo confronterend als dat het fijn is.   Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?  deze is verkrijgbaar op: www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.  Gerelateerde artikelen: Mijn moeder stapte uit het leven. Wat doet dat met mij? Lees meer KOPP-kind ben je voor altijd! Lees meer Ik ben een overlever Lees meer Kom maar bij mij? Lees meer Blijvend anders met Rob Droog Lees meer

#niemand
02May2019
(N)iemand
Judith Evelien

Vandaag werd ik bruut overvallen door een liedje wat ik in geen tijden meer had gehoord. Ik kreeg het ooit eens cadeau van mijn moeder. Een liedje die destijds zo treffend bij mij paste. Alsof het over mij ging. Tot op de dag van vandaag kan ik het nog steeds niet zonder tranen luisteren. De woorden treffen me keer op keer als een dolk recht in mijn hart. Ooit leek het tot op de letter over mij te gaan, vandaag de dag herken ik er niets meer van mezelf in en de noodkreet die dit liedje luidt. Ik moest eerst hard zijn voordat ik zacht kon zijn Ooit zat ik zo op slot en wist ik van gekheid niet welke kant ik met mezelf en mijn gevoel op moest. In die periode had ik mijn gevoel en welzijn op een goede tweede, derde, vierde….of misschien wel tiende plek neergezet. Alles en iedereen ging voor op mijn eigen welzijn. Geen idee had ik wat voor mij belangrijk was en hoe ik hier invulling aan moest geven. Ik stond op het punt dat te gaan ontdekken en leren. Dat ging net zo bruut als dat dit liedje vandaag bij mij binnenkwam. Dat proces ging hard, fel, weergaloos en onbeholpen. Om zacht te kunnen zijn, moest ik eerst keihard zijn. Om mezelf te voelen, moest ik mezelf eerst jaren negeren. Dat is precies wat zo bij mij aan komt in dat liedje. Het laat me weer even ineenkrimpen en me terugvoeren naar die harde tante. Een proces wat ik zo graag anders had willen doorlopen, omdat ik verafschuw om wie ik toen was. Al kon ik het niet anders, dat weet ik. Toch vind ik het in- en intriest dat het zo hard moest. Het was een harde weg Ergens hoop ik dat mijn moeder dit gevecht van mij wist. Of kende, of herkende. Want ik heb nooit de kans gekregen om het eindresultaat van mijn ontwikkeling aan mijn moeder te laten zien. Zij zag slechts de aanzetten hiervan. Ik hoop dat dat de reden was dat ze mij dat liedje gaf. Ik hoop dat zij het me gaf omdat ze  ‘iemand’ wilde zijn voor mij en niet ‘niemand’. Ik hoop dat ze door die hardheid heen kon kijken en nog steeds die ‘iemand’ wilde zijn. Op dat punt was ik nog niet zo ver en had ik nog een flinke weg te gaan. Een weg die ik alleen af moest leggen, want zij besloot dat haar weg daar zou stoppen. Het kostte me heel wat en het duurde even, maar ik kon wel door haar ziekte en onmacht heen kijken. Ik heb altijd geweten dat zij meer wilde, dan ze kon geven. Ik zag het en ik wist het. Ik kon er alleen niet mee dealen dat ze tien vingers wilde, in plaats van de drie of vier vingers die ik haar aan kon rijken. Zag zij mij ook? Wij zagen elkaar, maar konden niet bij elkaar. We bleven beiden verstrengeld in onze eigen worsteling. Dat verwijderde ons mijlen ver van waar we daadwerkelijk naartoe wilden.  Marco Borsato - Niemand Volg mij ook opFacebook:  Koppzorgenen/ of op:Judith-it Mijn boek lezen?deze is verkrijgbaar op: www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.  Gerelateerde artikelen: Kom maar bij mij? Lees meer KOPP-kind ben je voor altijd! Lees meer Ik ben een overlever Lees meer

#yesim candan
03May2019
Kun je spreken van een ongepast rouwproces?
Neance

<•>Neance| 03-05-2019 | Blogs<•>   Quote Bij de Nederlandse begrafenissen is de dienst mooi, met toespraken over de dode, maar tijdens de borrel of koffie met cake worden vaak alweer grapjes gemaakt. Ik merk dat ik dit ongepast vind, al is het rouwproces natuurlijk anders bij iedere cultuur of religie. Yesim Candan - Rtlnieuws Dat er een grapje wordt gemaakt aan de koffietafel, laat alleen maar zien dat het leven niet stil staat. Je kunt je gedachten niet uitzetten... Je geliefde herdenken, betekend ook dat je de mooie, leuke en grappige dingen herinnerd en met elkaar deelt.Die herinneringen verdwijnen niet opeens als iemand overlijdt... Een moment van grapjes neemt niet weg dat je ook intens verdriet en pijn kunt hebben om het verlies van je dierbare! Daarbij, heeft iedereen zijn/haar eigen manier om te rouwen! Daar hoor je niet aan te komen! Want, ongepast?  Dat is pas ongepast! Ook wel eens gehoord van, emotioneel verdoofd zijn?Zoek dat maar eens op! Je kunt niet bepalen voor een ander wat wel of niet gepast is. Net zo goed als dat je niet van te voren kunt bedenken hoe je zult reageren/rouwen bij het overlijden van een dierbare. Lees hier de column van Yesim Cadan   Over rouwproces en emotioneel verdoofd zijn, gesproken... Wat is er mis met mij Lees meer  

#liefde
08Sep2019
Rouw gaat over liefde.
Gertiena

Ik las vanmorgen een heel mooi stuk over hoe wij omgaan met de dood. Ik vond dit zo'n mooi geschreven stuk dat ik het hier wil delen met jullie. Zelf ben ik niet bang voor de dood, zo als ik er nu tegen aan kijk dan, want als mijn tijd daar is ben ik misschien wel bang om te gaan. Ook vind ik de dood niet eng, mijn beide ouders zijn al op jonge leeftijd gestorven, mijn moeder toen ze 44 jaar was en  mijn vader op 49e jaar. De titel: Rouw gaat over liefde  Is van Manu Keirse en ik wil deze met jullie delen omdat ik dit een duidelijk verhaal vind en het met jullie wil delen. Rouw gaat over liefde De foto van Manu Keirse heb ik van het internet. Bron:Winterwijkse weekkrant

#rouw
09Dec2018
ROUW ...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

ROUW..  echt, behoeft het nog verdere uitleg ?

#rouw
27Mar2019
AL VEEL VERLOREN ...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

AL VEEL VERLOREN. En zo schrijf ik van mij af, met hart en ziel mijn hart de ruimte gevend. Gevoelens ervarend en belevend, om te helen, dankbaar te zijn voor alle mooie herinneringen, processen en lesssen. Met dan wederom aan het mogen gebruiken van deze parchtige foto van 'onze' Christel.  Die kan wel een blog gaan maken met alle gebruikte fotos van haar. tip lieverd ?  Je mag er trots op zijn, het zijn plaatjes ! Dank je wel Christel/Encaustichris Mary-José

#afscheid nemen
24Jun2019
Onverwacht afscheid
Paola

Mis je Lees meer Verloren verdriet Lees meer