Meest gestemde posts
#school
02Jul2019
In de jungle, het schoolplein
Spirituele Mommy Blog

Er komt een tijd voor elke ouder dat je kind naar school toe gaat. Zelf vergelijk ik het altijd met natuur reservaat waar een nieuw klein aapje in wordt gegooid. Hopend dat het zal worden geaccepteerd door de grotere apen om mee te mogen spelen. Je ziet de angst in die oogjes van je kind op het schoolplein. Gaan ze mij aardig vinden? Ga ik vriendinnetjes krijgen? Willen ze wel met mij spelen?Mijn dochter had dit niet, die vond het geweldig om naar school te gaan. Eindelijk meer leren! Mijn kleine vrolijke vlindertje vond het geweldig. Ze speelde gelijk met iedereen tot ze een meisje zag die werd gepest...Ik had altijd mijn dochter geleerd om gewoon met iedereen te spelen, lief te zijn en iedereen gelijk te behandelen. Ze trok het meisje dus met haar mee. Beschermde haar, in haar ogen. Toch veranderde iets aan haar. Ze werd gemeen... Een kind van 4 jaar die ineens heel gemeen werd.Ze begon de hond te pesten. Brutaal gedrag te vertonen. Te schoppen en slaan tegen alles en in huis was het een dagelijkse strijd. Ik was uitgeput na een woensdagmiddag samen met haar.Ik herkende mijn lieve meisje daar totaal niet in... Ik schrok, hoe kon dit?!Ik trok mijn kleine meid op schoot en praatte met haar. Ik vroeg naar haar dag. Zei dat ik van haar hield. Dat ze mama altijd alles kon vertellen. Er kwam niks... Wel veranderde haar gedrag. Ze kwam meer tot rust leek het.Elke dag herhaalde ik dit, tot ze na een paar dagen brak. Ze zei; ik doe zo gemeen tegen jou, omdat andere gemeen doen tegen mij!Ik was eerder die week al gaan praten met de juf, die zei dat het een soort fase was. Nee, er werd niet gepest op school! Dat kon niet... Er zitten maar 11 kindjes in de klas en de controle is groot.Mijn dochter werd dus geslagen door potige groep 2 kinderen van 6 en 7 jaar! Toen ik haar vroeg wat zij dan deed, zei ze; dan gil ik maar. Maar de juf zegt dan dat ik niet mag gillen en dan slaan ze mij.'Maar mama, slaan is niet lief hè? Dus ik sla niet terug. Zij slaan harder.'Ik zuchtte. Niemand wil zijn kind vertellen om 'terug te slaan', zeker ik niet. Ik heb een hekel aan geweld. Dus ik weer terug naar school gegaan en herhaald tegen de juf wat mijn dochter had gezegd, 'Ik doe gemeen tegen jou, omdat anderen gemeen doen tegen mij.'Gelukkig schrok de juf daar wel van, maar had geen idee wanneer zoiets gebeurde. Tot ik op een ochtend met mijn dochter bij het activiteitenbord stond. (Dat is zo'n bord waar ze zelf kunnen kiezen wat ze willen doen die dag, bouwen, schrijven of andere activiteiten) Mijn dochter vond het lastig, alles was al een soort van vol. Toen kwam er een 6 jarige bij staan die doodleuk zei; nou, misschien willen andere kindjes helemaal niet met jou spelen!Ze had alleen even mij niet zien staan... Van binnen kookte ik van woede, maar dat liet ik niet merken en zei (met mijn mama accepteert even geen bullshit stem) 'Nou, dat is niet aardig om te zeggen.'Dat meisje schrok en keek mij echt aan en zei gelijk; 'Maar ik zei toch, misschien!'Ik heb haar uitgelegd dat het woordje 'misschien' ergens bij plakken het nog niet aardig maakt. Dat als ik iets heel naars tegen haar zou zeggen en het woordje; misschien, ervoor zou plakken dat het ook heel vervelend en pijnlijk kan overkomen.  Ergens in haar hoofdje begon een lampje te branden en ineens was ze een stuk vriendelijker tegen mijn dochter.Zelf ben ik heel erg actief op school als overblijfmoeder en knutseljuf. Als iemand die vroeger heel erg gepest is, heb ik echt 0% tolerantie tegen pestkoppen.  Ik leer mijn dochter om naar de juf te gaan in geval van pesten en te spelen met kindjes die wel lief zijn tegen haar. En als een pestkop mee wil spelen dat deze alleen mee mag doen als die excuses maakt. Als ze wordt geslagen, eerst naar de juf. Doet die niks, dan sla je terug. Tot nu toe is het nog niet voorgekomen, maar in de jungle die school heet, horen niet de kleine aapjes de baas te zijn...Wordt jou kind gepest? Bagatelliseer dit niet, praat met je kind. Spreek liefde en begrip uit. Soms is het goed je kind op een vechtsport te doen of iets waarvan het zelfverzekerder wordt. Geef aan dat je wilt helpen en vraag wat nodig is om te helpen.

#school
23Oct2018
E.D.I.T. school......
marijke

School Kijk mij Daar zit ik Ze moesten eens weten Wat er in mij omging Ik had een bloedhekel aan school Kleuterschool een week tis nog te merken Mams zei: blijf jij maar lekker bij mij Ik vind het wel gezellig met mijn jongste deretje Na twee jaar ULO hield ik het echt voor gezien!!  

#school
15Jul2019
Onverwachtse struikelblokken(2)
FrutselenindeMarge

Soms kom je ergens in je werk dingen tegen waar je mee worstelt of de ouder van een kind dat er komt. Omdat ik deze ouder graag een manier gun om verhaal te delen,zal ik in overleg wat struikelblokken delen,en ben ik benieuwd wat jullie zouden doen of adviseren SCHOENEN Het kind heeft kromme tenen met lichte vergroeiing nu al zichtbaar. Met een stel nieuwe schoenen kopen bleken voeten zelfs al doorgezakt,wat op jonge leeftijd meestal niet zo snel voorkomt. De hoge,stevige schoenen vinden de juffen in zomer niet goed,volgens hen kan het kind best ook sandalen aan.

#school
15Jul2019
Onverwachtse struikelblokken (1)
FrutselenindeMarge

Soms kom je ergens in je werk dingen tegen waar je mee worstelt of de ouder van een kind dat er komt. Omdat ik deze ouder graag een manier gun om verhaal te delen,zal ik in overleg wat struikelblokken delen,en ben ik benieuwd wat jullie zouden doen of adviseren KLEDING Het kind heeft een allergische aanleg,eczeem en zeer schilferige huid. Zelf een pleister geeft al uitslag.Helaas was het kind ook al slachtoffer van de eikenprocessierups. Vanwege een autistische beperking,klaagt het zelf niet over pijn. Dus om ellende voorkomen heeft het kind een lange broek aan en blouse of dunne trui met lange mouwen. Dit is tevens uit angst stukvallen van knie. Thuis kan er bij  minder felle zon wel gewoon gespeeld worden in korte broek en t-shirt. De juffen zijn bezorgd om oververhitting door de kleding en kijken minder goed naar opties waar het kind wel lekker kan spelen op het plein in de schaduw.

#school
16Jul2019
Onverwachtse struikelblokken(3)
FrutselenindeMarge

Soms kom je ergens in je werk dingen tegen waar je mee worstelt of de ouder van een kind dat er komt. Omdat ik deze ouder graag een manier gun om verhaal te delen,zal ik in overleg wat struikelblokken delen,en ben ik benieuwd wat jullie zouden doen of adviseren ZINDELIJKHEID Zoals meer kinderen op de school van het kind, moet het kind ook gehint worden op tijdig gaan plassen en dan ook goed uitplassen,dus niet snel er af halen maar even wachten. Er zijn zelfs een stel kinderen bij die incontinentiemateriaal dragen omdat zij helemaal de prikkel niet ervaren. Vanwege de warmte had het kind 2 flessen mee en kreeg nog extra op school.Onderweg naar de opvang bleek dat het kind dus niet goed (of te snel )geplast heeft. De broek was "zeik"nat en zelfs de tas op fiets zat een deel van de plas in. Gelukkig had ouder zelf schone kleding mee maar zo zichtbaar nat aankomen is denk ik geen fijn gevoel. Had de juf dit kunnen voorkomen? De ouder denkt van wel Lees meer Onverwachtse struikelblokken (1) Onverwachtse struikelblokken(2) Ik heb nu 3 delen (deze meegeteld)getikt met daar in verkort de euvels waar ouders tegen aan kunnen lopen in contact/communicatie met school. Helaas geldt voor sommige ouders ook nog dat er maar een  school  geschikt is voor hun kind.(in deze regio) Wat zou de ouder kunnen doen om de communicatie te verbeteren?Wat zijn de taken voor school daarin? Zou jij klagen bij directie over dit soort dingen?(zonnebrand,schoenen,plasbegeleiding)

#peuter
22May2019
Scholenjacht
els3001

Scholenjacht Over een paar maanden wordt ons meisje alweer vier jaar. Vier jaar!!! Dan is ze geen peuter meer, maar een heuse kleuter. Mijn kleine meisje een kleuter… Ik vind het wel wat hoor. Ik vind het spannend, enorm spannend. Want als je kleuter bent, dan mag je naar school. Laat ze daar nu al maanden over praten. Als ik jarig ben, dan ben ik vier, dan mag ik naar school. Mama, waar is mijn school? Oei meisje, dat weten we nog niet. Zijn we laat? Ja, best wel… heel erg eigenlijk. Niet dat ze geen plek heeft, maar ik ben helemaal niet blij geworden van die plek na een rondleiding te hebben gehad. Het was zo groot, zo massaal, zo chaotisch in mijn ogen. Hoog ziekteverzuim, geen eigen directeur en adjunct directeur. School staat heel erg goed aangeschreven, maar als de oudste groepers al heel sarcastisch zeggen dat het zo fijn is dat ze altijd dezelfde leraar hebben en dat er nooit iemand anders voor de klas staat, is dat voor mij wel een teken aan de wand. Ik kwam met een heel naar, opgejaagd gevoel thuis. Ik kon het ook niet zo goed uitleggen aan Alex (hij kon helaas niet mee), want hoe leg je een gevoel nu uit. Hij zag wel aan me dat ik me niet fijn voelde. Even een nacht laten bezinken, wakker van gelegen… De volgende dag op zoek gegaan naar meerdere scholen die ook nog een beetje in de buurt zitten. Twee gevonden en beide aangeschreven voor de mogelijkheid tot een rondleiding. De tweede school gaf me een heel fijn gevoel. Aangezien het niet wenselijk was om je kind mee te nemen, bleef Alex deze keer bij Mireia thuis. Helaas geen oppas voor haar. De binnenkomst op deze school was al heel fijn. Eén van de kleuterjuffen vertelde hoe het er aan toe gaat in de kleuterklassen, de directeur hield een algemeen verhaal over de school, de methodes en de toekomstplannen. Het leukste vond ik, dat we een rondleiding kregen die gedaan werd door de leerlingen van groep acht. Heel erg leuk. Ze zijn nog redelijk onbevangen, vertellen de dingen zoals ze zijn. Ze laten je dingen zien, waar een juf of meester waarschijnlijk aan voorbij zou gaan. Al met al een hele fijne ervaring. Toen kwam het puntje ‘is er nog plek’ ter sprake… Hmmmm, er is een wachtlijst. Mireia is nummer zeven in de rij van wachtenden. Best een risico natuurlijk. Maar omdat niet geschoten, altijd mis is, hebben we Mireia toch maar ingeschreven. Je weet immers maar nooit. Voor de derde bezichtiging moesten we nog even wachten, die was pas 17 mei. En waar ik heel blij mee was, is dat Alex mee kon. Mireia kon gezellig naar de opvang. Wat een leuke school is dit! Op een fantastische plek (achter de winkelstraat). Kleinschalig, maar wel met alle voorzieningen. Ruime klassen, een geweldige gymzaal, een groot speelplein met veel leuke toestellen, blije kinderen. Maar ook een anti-pest beleid, welke ze gelukkig bijna niet hoeven gebruiken. Weinig gepest op school, waar ik alleen maar super blij om ben. De rondleiding duurde iets langer dan gepland en dat terwijl we maar met drie ouderparen waren hahaha. Veel vragen, veel gezien. We mochten in alle klassen even kijken, erg leuk. Waar wij ook blij van worden, is dat er al vanaf de kleuterschool Engels gegeven wordt. Na de rondleiding nog heel even de stad in geweest. Ondertussen alles laten bezinken en het er samen over te hebben. We waren (en zijn) beide erg enthousiast. Het voelde fijn, rustig, schoon, opgeruimd, welkom, ruimtelijk etc. Een plek waar we ons meisje wel rond zien lopen. In het weekend direct maar het aanmeldformulier ingevuld en verstuurd. Jaaa, dat betekent inderdaad dat er nog een plekje voor Mireia is. Nu juich ik niet eerder dan dat we daar de bevestiging van hebben hoor, maar een beetje blij zijn, mag best wel. Zodra we de bevestiging hebben ontvangen, kan ik de andere twee scholen annuleren. Vind ik het spannend? Ja enorm. M’n kleine meisje wordt ineens zo groot. Onze baby wordt in oktober alweer vier jaar. VIER jaar… Mama handelt dat nog niet zo goed… maar dat gaat echt wel komen hoor.

#snelweg
07Oct2019
Snelweg? Stilweg!
The S word

Maandagochtend, mijn favoriete moment van de week. De zonsopgang zien terwijl ik sta te wachten op de bus om half acht ’s ochtends. Het lekkere, Siberische briesje dat om je oren waait. En dan het wachten op de bus die soms drie minuten te vroeg komt, of drie minuten te laat. Vandaag ging ik een trein eerder want ik had mijn allereerste tentamen en dat betekende dus ook een bus eerder. Bij de halte stond een vrouw te wachten die net haar bus weg had zien rijden en daarom moest wachten op de volgende. Ik was zo blij dat ik mijn bus zag aankomen toen ze dat vertelde. Het zou je maar gebeuren dat je de bus mist op zo’n belangrijke dag..Normaal zit ik voorin aan de linkerkant van de bus. Het is een licht autistisch trekje van me. Ik vind het gewoon heerlijk om mee te kunnen kijken door de voorruit. Ik steek mijn hand heel overdreven uit zodat ik zeker wist dat de buschauffeur me had gezien. De deur gaat open en ik zie dat er een jongen op mijn plek zit. De plek daarachter is ook bezet, en zelfs op de derde stoel zit al iemand. De hele bus zat gewoon bomvol. Ik ga helemaal achterin de bus zitten en doe mijn oortjes in en kijk uit het raam. In mijn hoofd herhaalde ik steeds de termen van mijn tentamen. Conflict, omvang, ontwikkeli… Ineens voel ik de bus hard remmen. Ik kijk rond en zie een stroom aan auto’s voor de bus. ‘Ach ja, het is vast even een kleine file,’ denk ik nog. ‘Het komt vast goed.. Het komt echt wel goed..’ Vanbinnen voel ik mijn hart snel kloppen. ‘Wat als ik mijn tentamen mis? Ik ga hem sowieso missen op deze manier..’ Mijn handen zijn zweterig en mijn voeten tikken op de vloer. We staan nu stil. We staan gewoon stil op de snelweg. Nog tien minuten voor mijn trein vertrekt. De bus rijdt ineens de snelweg af. ‘Ik ben hier nog nooit geweest… Zouden we het redden?’ De bus scheurt langs de boerderijen en weilanden. ‘Misschien is dit wel een ontvoering.. Zou ik dan een extra herkansing krijgen?’ De bus manoeuvreert zich door de smalle straatjes en scherpe bochten. We zijn bijna weer in de ‘bewoonde’ wereld wanneer er een trekker voor ons de weg oprijdt. Niets zit mee op zo’n dag.. Mijn trein vertrekt om 08:02. Er is nog een optie die rond 08:10 zou vertrekken. Ik kijk op mijn mobiel. 08:03. ‘Oké die eerste is al weg, maar die tweede zou moeten lukken. Als niemand nu op die knop drukt dan…’ STOP! De rode letters verschijnen boven in beeld. ‘Rustig. Zo’n ongeluksdag zal het nou ook weer niet zijn.’ STOP! 08:05. ‘Kom op, kom op….’ Een jongen bedenkt zich dat hij toch nog de bus uit moet. De deuren zijn net dicht en gaan weer langzaam open. ‘Bedankt!’ roept hij nog. 08:07. Het station doemt langzaam op in de verte. Ik ga vast klaarstaan. Mijn OV kaart is klaar om uit te checken. De bus stopt! 08:08! Een volslanke man staat op van zijn stoel en schuifelt de bus langzaam uit! Tree voor tree. Het laatste stapje. Ja! Ik ren langs hem naar het station. Ik sla mijn OV kaart tegen de poortjes en zie de trein net aankomen. Buitenadem plof ik neer op een stoel. Wat… Een… Dag…

#verkouden
23Sep2019
Snotneus
The S word

SnotneusMaandag, de start van de schoolweek. De dag waarop je veel te weinig slaap hebt gehad omdat je zondag weer net te laat op bed bent gegaan. Maar goed, vandaag hoefde ik niet al te vroeg uit bed dus ik was tevreden. Mijn wekker ging en ik sloeg op de snooze knop. Nog even liggen.. Ineens voelde ik dat vreselijke gevoel; de snotneus. Op de tast probeer ik een zakdoek te zoeken, maar die zijn natuurlijk nergens te vinden. Ik twijfel of ik het aan mijn kussen moet smeren, maar dan heb ik daar later weer last van… Uiteindelijk stap ik uit bed en pak ik de zakdoeken van mijn bureau. Ik was er al bang voor want het heerst. De herfst is net begonnen en voor je het weet is iemand in de buurt wel verkouden. Bij mij begon het met een klasgenoot die al twee weken lang loopt te hoesten. Ik probeer wel uit de buurt te blijven, maar op een of andere manier moet hij net hoesten als ik naast hem sta. De hoest bacteriën heb ik dus al binnen. Terug in de trein hoor ik nog iemand hoesten. Deze persoon hoest zo hard dat het me niet zou verbazen als er een long door de coupé zou vliegen. Het is zo’n typische ‘glasscherf’ hoest, waarbij het voelt alsof je glas door je longen naar buiten moet hoesten. Het liefst zou ik meteen uitstappen bij het volgende station, maar voor mijn gevoel zijn bussen nog erger. De bus is net zo’n koekblik vol met bacteriën. Een iemand hoeft maar te hoesten en voor je het weet liggen alle reizigers met griep op bed. Zondag ging ik met een vriendin naar de sportschool. Ze kwam aanfietsen en meteen hoorde ik het: snotneus! Ze vertelde dat zij het ook uit het bacteriën blik had gekregen. Iemand achterin de bus zat te hoesten en die week had ze koorts en keelpijn. Ik geef de bus ook de schuld voor mijn verkoudheid. Ik was er eindelijk van af, na een hele zomer verkouden te zijn (typisch weer iets voor mij om in de zomer verkouden te zijn..), en nu voel ik alweer een verkoudheid opkomen. Vreselijk. Altijd dat niezen, hoesten, snuiten, kuchen, neus ophalen. Op straat houd ik altijd mijn adem in als ik mensen hoor niezen, maar met een treinreis van 40 minuten zou dat mijn dood betekenen. Waarom kunnen die Japanse mondkapjes hier niet in de mode komen. Waarom is het in Japan wel onbeleefd om je snotneus-bacteriën te delen, maar mag je hier gewoon je longen eruit hoesten als je nog bij 20 anderen in de coupé zit.. Maar wat maakt het nu nog uit, ik ben al verkouden. Nu is het mijn beurt om te niezen, te hoesten, te snuiten, te kuchen en mijn neus op te halen. Als wraak op al die mensen die mij hebben aangestoken. Zodat zij, wanneer ik eindelijk weer door mijn neus kan ademen, mij kunnen aansteken met hetzelfde virus.