Meest gestemde posts
#schrijfuitdaging december 2018
06Dec2018
Het familiediner
1960-1980

Buiten was het donker, het regende en het licht van de lantaarnpalen weerkaatste in de plassen. Het terrein was verlaten. De fabrieken, waar overdag honderden mensen werkten, waren gesloten. In de verte kwam een oude Opel het terrein oprijden. Hij reed langzaam in een rechte lijn op de containers af. Die waren in het midden van het terrein bij elkaar gezet. Naast de containers stond een grote grijze afvalemmer. De auto stopte ernaast en er stapte een man uit, gekleed in een djellaba. Hij keek nerveus om zich heen. Het leek of hij op zijn hoede was. Hij trok zijn capuchon nog iets verder over zijn hoofd en liep naar de achterbak van zijn auto. Uit de achterbak haalde hij het lijk van zijn broer. Hij had er een deken omheen geslagen en daaromheen had hij een waslijn gewikkeld. Hij dumpte het lijk in de afvalemmer. Om het geheel te verzwaren zocht hij een paar grote keien. Daarna deed hij het deksel erop en plakte hem vast met breed zilverkleurige plakband, dat hij ‘s middags bij de bouwmarkt gekocht had. Hij duwde de emmer op zijn kant en rolde hem naar de kade. Vervolgens gaf hij de emmer een harde trap en met een plons verdween hij in de diepte. Hij bleef nog even staan kijken of de emmer goed zonk. Het deed hem niets dat zijn jongere broer, waar hij vroeger zo gek op was, nu naar de bodem zakte. Het was zijn verdiende loon. Hij had hem al vaker gewaarschuwd, iedere keer dat hij aan zijn vrouw had gezeten. Zogenaamd onschuldig en voor de lol, maar de manier waarop hij erbij lachte en hem aankeek irriteerde hem mateloos. Hij voelde zich door hem gekleineerd en uitgedaagd. Hij had hem duidelijk gezegd, dat als hij erachter zou komen dat hij haar verleid had, hij hem zou vermoorden. Zijn broer had hem in zijn gezicht uitgelachen en hij had niet geloofd dat hij tot zoiets in staat zou zijn. Dit keer was zijn broer te ver gegaan. Hij had ze samen betrapt, nota bene in zijn eigen bed. Het kwam niet als een verrassing, hij had er altijd rekening mee gehouden dat het kon gebeuren. Nu moest hij het doen. Wat voor kerel zou hij zijn als hij geen wraak nam, als hij zijn woorden niet in daden zou omzetten. Een slapjanus, een loser. Hij zou zichzelf nooit meer in de spiegel kunnen aankijken. Hij liep terug naar zijn auto. Het regende nog steeds. Hij moest opschieten anders kwam hij te laat voor het feest. De hele familie kwam bij elkaar voor de gezamenlijke maaltijd. Zijn vrouw en dochter zouden op eigen gelegenheid gaan, want hij had nog een klus te klaren. Bij de eerstvolgende betaalautomaat pinde hij nog wat flappen en daarna reed hij met grote snelheid naar zijn ouderlijk huis, de verkeersborden negerend. In zijn binnenspiegel zag hij nog net een camera flitsen, maar dat interesseerde hem niet. Hij voelde zich oppermachtig. In zijn ogen had hij een goede daad verricht. Hij schoof aan tafel. Daar stonden de heerlijkste gerechten op, die zijn moeder en zussen hadden klaargemaakt. Dat werd standaard gedaan bij feestdagen. Dagenlang hadden ze in de keuken gestaan. De lamstajine was zijn lievelingsgerecht. Iedereen was er, de hele familie van jong tot oud, behalve zijn broer. De stoel tegenover hem, waar zijn broer altijd zat, bleef leeg. Na een half uur zei zijn moeder: “waar blijft Ayoub toch”. © Yvonne 1960-1980, dit verhaal is geschreven voor de schrijfuitdaging van december 2018 van Hans van Gemert, waarbij de volgende tien woorden verplicht gebruikt moesten worden; pin, waslijn, plakband, standaard, deken, verrassing, camera, verkeersbord, lantaarn en afvalemmer.Foto: Pixabay Schrijfuitdaging december 2018 Lees meer Zou je ook eens mee willen doen aan een schrijfuitdaging of gewoon eens rond willen kijken, meld je hier dan gratis aan en word lid. Naast leuke schrijfuitdagingen valt er ook veel te zien en te lezen op Yoors. Je bent van harte welkom! Inloggen

#schrijfuitdaging december 2018
28Dec2018
Ik zal ze eens iets laten zien!
Encaustichris

Het is gewoon allemaal de schuld van dat verrekte pinterest! Zelf ben ik verre van creatief, maar doordat ik daar de meest fantastische ideeën deel, (pinnen, noemen ze dat) zie ik nieuwe dingen oppoppen, die ik dan toch weer wil uitproberen….  De één schildert: de ander kookt, weer een ander fotografeert, of tekent, knutselt, of cartoont erop los, en alles op dat Pinterest! En leuk dat het gevonden wordt joh! Steeds weer krijg ik melding dat mensen mijn pin leuk vonden. Wat nou míjn pin, ik deel dingen van anderen ja?!  Het moet maar eens afgelopen zijn, nu wil ik dat mijn creaties leuk gevonden worden, zijn ze nou helemaal……… Ik ga ervoor! Mijn atelier is ingericht, ik ben er klaar voor…. Een strategisch geplaatst verkeersbord waarschuwt ervoor: hier binnen treden betekent dat je gefilmd wordt, want áls ik creatief ga doen, moet dat natuurlijk vastgelegd worden met mijn supergevoelige camera. Die standaardcamera’s zijn niet goed genoeg, die geven korrelig beeld. Ik wil het terug kunnen kijken, nauwkeurig, zo vaak ben ik immers niet creatief.  Om de beelden wat sfeervol te laten overkomen had ik een lantaarntje op mijn werktafel geplaatst, maar ik merkte dat het mijn creativiteit blokkeerde. Dat kunnen we niet hebben, dus met een welgemikte worp verdween het kreng in de afvalemmer: creatief zijn betekent afval: ik ben overal op voorbereid!  Boven mijn werktafel hangt een driedubbele waslijn, áls ik los ga moet ik ruimte hebben mijn werk op te hangen, zodat het niet in de weg ligt, ik zorg ervoor dat ik ruimte genoeg heb. Knijpers gebruik ik niet, ik heb rolletjes plakband vastgeplakt aan de lijnen, zodat ik snel kan werken. Voor eventuele knoeisels heb ik een oude deken op de vloer gelegd, zo voorkom ik ongewenste verrassingen achteraf!  Zo! Ik ben klaar voor de actie.  Maar................................... wat zal ik eens gaan maken?????? Schrijfuitdaging december 2018 Dit verhaal past met het gebruik van de verplichte steekwoorden: pin, waslijn, plakband, standaard, deken, verrassing, camera, verkeersbord, lantaarn en afvalemmer in de schrijfuitdaging van Hans van Gemert. Lees meer

#schrijfuitdaging december 2018
10Dec2018
Decemberstress
Ingrid Tips en meer

De drukste maand van het jaar brengt standaard wat spanningen met zich mee. De kerstboom opzetten.Het gehannes met het lichtjessnoer valt dit keer mee, kennelijk heb ik het de vorige keer bij het opruimen goed opgerold. Het bedenken wat we op tafel gaan zetten met Kerst en op oudejaarsavond. Welke wijn drinken we er bij? Hoeveel kerstkaarten zullen we dit jaar versturen? Met de post of digitaal? Hoeveel verrassingen staan er in petto? Wat gaan we doen op oudejaarsavond, blijven we thuis of ergens naar toe? Het hele huis moet nog aan kant, anders schamen we ons vast rot als er straks visite komt. Het kerstservies, dat al te lang in de kast staat te verstoffen, moet worden afgewassen. De schone was moet nog van de waslijn en met de dekens die slordig op de bank liggen, gevouwen. Wie het laatste koekje pakt, moet de afvalemmer legen. Kerstversiering, sfeermuziek, aan bijna alles word gedacht. De batterijen van fototoestel, filmcamera, smartphone en tablet, opladen, zodat uit alle hoeken gefilmd en gefotografeerd kan worden, om het feestvieren vast te leggen. Willen we pakjesavond doen met Sinterklaas of Kerst? We kiezen voor Kerst. Er zullen cadeaus moeten worden gekocht en ingepakt. Eens kijken, waar heb ik mijn pinpas. Hebbes. Ik kan gaan. Er is haast geboden, want straks is alles uitverkocht. Oei, een verkeersbord over het hoofd gezien, ik bevind mij op een eenrichtingsweg, maar dan in tegengestelde richting. Bij het achteruit rijden – een andere keuze is er niet – raak ik een lantaarnpaal. Ook dat nog! Gelukkig geen schade. Even zuchten en weer doorgaan. In de winkel een oude bekende getroffen, daar (te) lang mee staan kletsen. “Kom eens koffie drinken?” “Ja, moeten we doen” (wetende dat het daar waarschijnlijk toch niet van komt maar wel de intentie hebbend). Verbazend veel producten zijn al op of nog niet binnen, gelukkig weet ik een alternatief om mijn boodschappenlijstje toch afgewerkt te krijgen. Winkelkarretjes die in de weg staan. Ah! Drie rollen cadeaupapier voor één euro. Kóópje! En vijf rolletjes plakband voor… ook een euro! Nah, ik heb het getroffen! Een rij aan de kassa van heb ik jou daar. Een voorkruipster waar ik wat van durf te zeggen (vroeger niet), maar een grote mond terug krijg. “Kom maar naar kassa 2” kreeg diegene van een cassière te horen die de boel wou sussen. “Dan verkast zij maar, ik sta nu hier!” kreeg ook zij van repliek terwijl met een belerende vinger naar mij werd gewezen. Als blikken konden doden dan lag ik daar op de grond. Eenmaal afgerekend neem ik het zekere voor het onzekere en wacht tot zij is vertrokken. Eindelijk, ik heb alle boodschappen bij elkaar, behalve de vleesbestelling van de slager, die kan ik over een kleine twee weken gaan ophalen. Dat is geregeld. Kerstavond breekt aan. De tafel is gedekt voor acht personen. Wafels en andere lekkernijen staan her en der op schaaltjes door de woonkamer. Het hele gezin is op zijn paas… ik bedoel kerstbest in zondagse feestkledij. Mijn make-up moet straks met een plamuurmes van mijn gezicht worden gehaald. Op het fornuis is de soep aan het pruttelen en de konijnenbouten aan het garen. De oven is voorverwarmd, in principe kunnen we beginnen. Blijk ik toch nog één saillant detail te zijn vergeten: de gasten uitnodigen!! Verzonnen verhaal, met enkele autobiografische details, geschreven i.h.k.v. de: Schrijfuitdaging december 2018 Lees meer Lees ook mijn eerdere inzending voor die uitdaging: Pakjesavond bij oma IJs. (Sinterklaasverhaal met audio) Lees meer Bron header

#verhalen
18Dec2018
Yoors vergadering
Dewaputra

“Is iedereen voorzien van koffie? Mooi dan kunnen we beginnen. Hoe staan we ervoor jongens? Zijn alle bugs nu opgelost?” “Geen zorgen, we hebben er al behoorlijk wat de kop om gedraaid. Doordat we nieuwe security maatregelen hebben genomen, zwerven er misschien nog maar twee of drie rond die hun kop nog niet hebben opgestoken. Maar pin me niet op het aantal vast. Morgen of overmorgen is dat opgelost.” “We zijn dus nog niet helemaal bugs-vrij, als ik het even samenvat.” “Nog niet, maar het gaat de goede kant op.” “En die bugs die je nog niet hebt ontdekt gaan natuurlijk ook weer voor verrassingen zorgen. Dat zullen de gebruikers fijn vinden.”  “Niet piekeren baas, we kunnen het aan.” “Hoe denk je die nog niet ontdekte bugs te gaan vinden?” “We wilden vanavond in het donker overwerken. Om middernacht knippen we dan een lantaarn aan en wachten tot ze tevoorschijn komen. De meeste bugs worden namelijk in het donker door het licht aangetrokken, dus we maken een goeie kans dat ze zich dan laten zien. En dan gooien we er een deken over ze heen zodat ze niet kunnen ontsnappen.” “En dan draai je ze de kop om.” “Ja.”  “En de bugs die je al de kop om hebt gedraaid, wat heb je daarmee gedaan?” “Die hebben we in de afvalemmer gegooid.” “Maar je hebt ze toch hopelijk wel eerst goed gedocumenteerd?” “Uiteraard. We hebben er zelfs foto’s van genomen met de bedrijfscamera en die aan de documentatie toegevoegd. Als er nog meer van rondkruipen, herkennen we ze meteen.” “Laten die bugs zich dan rustig fotograferen? Ontsnappen ze dan niet?” “Nee hoor, want we plakken ze eerst met plakband tegen het behang. Of we houden ze een tijdje in een glas onder water en hangen ze dan met knijpers aan een waslijn. Dan zijn ze lekker rustig en bewegen ze niet. Dat fotografeert ook een stuk makkelijker.” “Ja, ja. En hoe zit het met preventieve maatregelen? Is daar al over nagedacht?” “Uiteraard. Sterker nog, die hebben we al genomen. We hebben digitale verkeersborden in de programmatuur verwerkt die de bugs in goede banen moeten leiden. Ze worden nu naar een zijspoor geleid, mits ze zich aan onze verkeersregels houden uiteraard.” “Klinkt goed jongens, ik heb er het volste vertrouwen in. Ik ga het goede nieuws nu even op Yoors zetten.”  © Dewaputra | afbeelding: google.com voor de goede orde, dit is natuurlijk met een knipoog geschreven ;)   Dit verhaal past in de december schrijfuitdaging van Hans van Gemert: Schrijfuitdaging december 2018 Lees meer