Meest gestemde posts
#schrijfuitdaging november 2018
25Nov2018
Het levenskistje.
Encaustichris

Het was een paar weken nadat moeder was overleden. Ze was al jaren weduwe, en had vaak gedroomd over hun vader, hij was haar al meermalen komen halen, maar dat was in haar dromen. “Nee, ik kan nog niet met je mee”, had ze steeds gezegd, “mijn kinderen en kleinkinderen hebben me nog nodig.”  En zo leefde ze de laatste twintig jaar in haar huisje, dat ze had betrokken toen het grote huis te groot werd, en ze niet meer de energie had om de tuin naar behoren te verzorgen. De tuin die ze zo miste. Nu was het hoog tijd om het huisje leeg te alen, er stond een nieuwe bewoner te trappelen om haar intrek te nemen.  De kinderen kwamen één voor één binnen, een beetje vreemd was het wel, binnenkomen, en niet moeder’s stem te horen die hen verwelkomde: “Ik ziet hier, kom maar verder!” Na een hartversterkend kopje koffie begonnen ze gedrieën aan de zware taak: alle kasten moesten leeg, alles moest het huis uit. Wat wilden ze bewaren, wat moest er weg? Fotoalbums kwamen tevoorschijn, die moesten blijven. Ooit had moeder gezien dat er foto’s van een overleden bewoner bij het vuil waren gezet. Ze waaiden over de weg, “dat wil ik niet met mijn foto’s hoor!”had ze geëmotioneerd gezegd, en daar zouden ze voor zorgen.  Na uren werken stuitte een van de kinderen op een ouderwets doosje: het was bewerkt, een patroon uit het houd gekerfd. Hé, een sigarendoosje, dat kan wel weg hè, riep de dochter naar haar zussen. “Wat is dat? Dat doosje heb ik nog nooit eerder gezien”, reageerde de middelste zus, en wilde het doosje open maken, er leek wat in te zitten. Maar het doosje wilde niet open. Druk als ze waren met het leeghalen van het huis zetten ze het doosje apart en gingen verder met hun werk.            Laat in de avond, toen alles klaar was hervonden ze het doosje. Het was donker, het werk gedaan. Gedrieën zaten ze in de woonkamer, bij het licht van een zacht brandend schemerlampje. Ze pakten het doosje en probeerden het opnieuw te openen. Deze keer lukte het, en zodra het doosje een kiertje open had, verscheen er licht, en klonk er heel zacht muziek. Geschrokken sloot ze het doosje.  De dames kropen dicht bij elkaar, en opnieuw werd het doosje geopend. Nu klonk de muziek iets harder, en het licht werd wat feller. Het licht vormde een bundeltje, en door de muziek klonk zacht een stem: de stem die ze herkenden: die van hun vader! Voor het eerst in jaren hoorden de kinderen hun vader’s stem: “Lieve kinderen, jullie hebben ons levenskistje gevonden. Het is nu juni 1941, en Nederland verkeerd in een oorlog. Ik weet op dit moment niet met hoeveel jullie zijn, maar ik ben jullie vader. Naast mij zit jullie moeder. Wij hebben dit kistje gekocht bij een handelaar, en zullen dit gedurende ons leven vullen met onze herinneringen, en onze liefde voor jullie. De handelaar heeft ons verzekerd dat wanneer jullie het kistje vinden, er een lichtbundel zal verschijnen en jullie mijn stem zullen horen. Ik weet niet hoe oud ik zal worden, of we de oorlog zullen overleven, daarom vul ik het kistje nu met mijn stem. Weet dat we altijd van jullie zullen houden, en dat dit kistje voor jullie is. Wanneer wij er niet meer zijn kunnen jullie altijd het kistje openen, en mijn stem horen, en de herinneringen zien die wij verder in het kistje stopten.” Hopelijk wordt het een goed gevuld kistje” Dan horen de dames de giechelende lach van hun jonge moeder.  Met betraande ogen luisteren ze, en wanneer vader is uitgesproken bekijken ze de inhoud van het kistje. De persoonsbewijzen uit de oorlog van beide ouders, wat foto’s, medailles en een horloge. Het is lang stil in de kamer, de dochters weten niet wat te zeggen, en eigenlijk hoeft er ook niets gezegd te worden.  Vanaf die dag herdenken de dochters ieder jaar op de dag dat ze het kistje vonden het leven van hun ouders, en bladeren ze alle foto-albums nog eens door. Het kistje wordt dan geopend, en waar ze ook zijn: de ruimte vult zich met liefde! Eigen foto's: Kistje, foto's, medailles en horloge van mijn Opa en Oma 

#schrijfuitdaging november 2018
05Nov2018
De meeting
Ingrid Tips en meer

Een tiental hoge heren verzamelden zich in de lounge van een riant appartementencomplex. Een aantal van hen nam plaats op de zitting van de antieke bank. De rest maakte al staande een babbeltje. Toen het belletje van de lift klonk, keken ze vrijwel allen die kant op. De deuren openden en een freule in mantelpak kwam tevoorschijn. Ze stelde zich voor als Babette de Buisonjé, heette hen welkom en verzocht hen vriendelijk om haar te volgen naar het penthouse, alwaar een meeting zou plaatsvinden. De man in maatpak stond als eerste op. “Ik ga nog even iets halen in mijn suite.” “Dan wachten wij allen toch nog heel even?” Een man in driedelig kostuum, Jacques genaamd, keek vragend naar Babette. Zij antwoordde: “Dat zal niet gaan. U word allen dringend verwacht.” Nou vooruit” reageerde Albèrt ietwat geïrriteerd. “Dan haal ik het straks wel op.” en hij volgde het gezelschap. “Je hoeft niet zo gepikeerd te doen!” Antwoordde Jean-Luc, terwijl hij hem inhaalde. Pieter-Hendrik voelde zich totaal niet op zijn gemak. Frederik leek ook al zenuwachtig om zich heen te kijken. Gedachten schoten door het hoofd van Pieter-Hendrik. Wat stond er te gebeuren? Van zijn secretaresse had hij geen agenda gekregen. Hij wist enkel dat hij hier verwacht werd. Op deze dag. Op dit opvallende tijdstip. Wie spreekt er nou om zeven uur ‘s ochtends af? En vooral: WAAROM? In het etablissement rook het naar nieuw leer en vers gemalen koffie. Op de bar stond een dienblad met glazen, gevuld met vers geperste Jus d'orange, bronwater en lege kopjes op schoteltjes, bedoeld voor koffie of thee. Babette vroeg elke heer wat ze graag bliefden en bediende hen als zodanig. Op een lange tafel bevonden zich naambordjes van de heren en schotels met diverse soorten deftige koekjes. Babette gaf aan dat ze met hun drinken plaats konden nemen op de voor hen aangewezen plek. Terwijl ze dat deden verliet zij het vertrek. Geen van hen wist exact wat de reden van hun bijeenkomst was. Zodoende begon er wat geroezemoes. Deze werd doorbroken door een scherm wat uit de muur tevoorschijn kwam. Een gedaante met de rug naar hen toe sprak de woorden: “Welkom, u allen. Fijn dat u stipt op tijd bent.” “Wie bent u?” vroeg Frederik. “Geen vragen. Er is weinig tijd. Luister goed.” klonk het serieus door de speakers. “Het is van uiterst belang dat dit doosje niet in verkeerde handen valt. Want anders kunnen er vreselijke dingen gebeuren.” Terwijl hij dit zegt, is een afbeelding van betreffend kistje te zien. Het lijkt een schatkist, maar dan in het klein. Van verbazing kijken de heren elkaar met open mond aan. “Waar is het doosje dan?” dacht Jean-Luc hardop. “Geen vragen had ik gezegd! Nogmaals! Er is geen tijd te verliezen. Ik heb niet gezegd dat het doosje kwijt is. Ik weet waar het nu is, maar wil dat jullie het daar vandaan halen!” “Oh!!” klonk het nu meerstemmig. “Althans, ik weet in welke straat! Het is daar en daar, in die en die stad. De GPS geeft niet de exacte locatie aan! Wel dat het zich niet op de begane grond bevind. Hoe sneller ik het terug heb, hoe beter. De vinder staat een mooie beloning te wachten.” “Huur er dan een detective voor in?” vroeg Hendrik. “Nee, juist niet! Want ook dan zou het in verkeerde handen vallen. Als duidelijk is wat je met het doosje kunt, dan….” en toen werd de verbinding verbroken. Op beeld was enkel nog ruis te zien. “Dan eh… gaan we maar… toch?” stamelde Frederik. Op Pieter-Hendrik na knikte de rest beamend. Terwijl hij zijn colbert aan trok vroeg hij zich hardop af: “Wie is die man? Waarom doen we meteen wat er gevraagd word?” toch won de nieuwsgierigheid het van de twijfel. Allen gingen op pad. Het vervolg: Aankomst in de straat Lees meer Tegelijkertijd gebeurde er dit: Het lichtgevende doosje Lees meer Beide teksten zijn geschreven in het kader van de: Schrijfuitdaging november 2018 Lees meer Bron header

#schrijfuitdaging november 2018
04Nov2018
Het geheime doosje
1960-1980

Toen Maurice zijn ogen opende, scheen het licht van de opkomende zomerzon al door de gordijnen de stijlvol ingerichte slaapkamer binnen. Het was de avond ervoor laat geworden en ze waren zonder op te ruimen het bed ingedoken. Hij had iets teveel gedronken en was daardoor als een blok, dicht tegen haar aan, in slaap gevallen. Paulien kende hij nu ruim een maand, maar voor zijn gevoel leek het veel langer. Vanaf het allereerste moment dat ze elkaar diep in de ogen hadden gekeken, wisten ze beiden dat ze voor elkaar bestemd waren. De gesprekken die ze hadden verliepen heel natuurlijk en ze hadden elkaar zó veel te vertellen, dat ze niet meer konden stoppen met praten. De aantrekkingskracht, zowel fysiek als emotioneel, die Paulien op hem had, was ongekend en zoiets dergelijks had hij nog nooit eerder meegemaakt met vorige vriendinnen. Ze was de perfecte vrouw voor hem. Ze was slank, zag er verzorgd uit en kleedde zich met mantelpakjes en broekpakken. Ze was ook charmant en innemend, en sprak met een zwoele gevoileerde stem. Haar haar stak ze op en ze droeg schoenen met naaldhakken. Paulien was al naar haar werk. Ze was om acht uur opgestaan en had de tram naar kantoor genomen. Ze werkte als jurist op een advocatenkantoor in het centrum van de stad. Maurice hoefde niet naar zijn werk, vandaag werkte hij thuis aan zijn project. Samen met zijn compagnon was hij verantwoordelijk voor de bouw van meerdere appartementen in een nieuwbouwcomplex aan de zuidkant van de stad. Hij stapte uit bed en sprong onder de douche. Toen hij even later voor de walk-in closet stond, besloot hij, dat hij vandaag lekker zijn joggingbroek aan zou doen. Hij pakte een cracker met kaas en een dubbele espresso uit de keuken en liep naar de werkplek van Paulien. Op het bureau opende hij zijn laptop en nam een hap van zijn cracker en een slok koffie. Van achter het bureau had je een magnifiek uitzicht over het Vondelpark. Paulien woonde in een statig herenhuis met drie verdiepingen. Ze had het huis van haar ouders geërfd. Het huis had hoge ramen en de plafonds waren bewerkt met ornamenten. Maurice liep naar de openslaande deuren en zette ze open. De stad was al een paar uur ontwaakt en het geroezemoes van de mensen en het verkeer waren goed te horen. Na twee uur aan zijn project te hebben gewerkt, leunde hij achterover en rekte zich uit. Hij werd altijd zo stijf van het achter de laptop zitten. Hij besloot een frisse neus te gaan halen en dan zou hij meteen even ergens kunnen lunchen. Hij opende de kledingkast in de gang om zijn jack te pakken en terwijl hij die van de hanger trok, viel zijn oog op een klein kastje in de uiterste hoek van de kast. Toen hij het opende, zag hij dat het een sleutelkastje was. Naar zijn idee gebruikte Paulien het nooit. Er hingen vier sleutels in en aan elke sleutel hing een naamplaatje. Maurice bekeek ze één voor één. Er was er een voor de kelder, een voor de voordeur, een voor de tuindeuren en een voor de zolder. Hij kende Paulien nu al een aantal weken en was min of meer bij haar ingetrokken, maar het hele huis had hij eigenlijk nog nooit gezien. In de kelder en op de zolder was hij bijvoorbeeld nog nooit geweest. Hij vond dit het juiste moment om eens op onderzoek uit te gaan. Zo zou hij Paulien misschien nog beter leren kennen. En hij wilde niets liever. Hij pakte de beide sleutels en besloot met de zolder te beginnen. Hij liep de trap op naar boven en stak de sleutel in het slot van de deur. De zolder lag vol met oude spullen, meubels van haar ouders en nog wat dingen van haar zelf, onder andere haar skispullen. Rechts van hem zag hij onder het dak van de zolder schuifdeuren. Het waren een soort schotten. Hij had nu alle tijd om zijn nieuwsgierigheid te bevredigen, want Paulien zou pas vanavond terugkomen. Hij schoof een deurtje opzij. Zijn oog viel direct op een rechthoekig houten doosje, dat op een plank stond. Van die doosjes die mensen vroeger meenamen van hun reizen naar Zuidoost-Azië. De deksel bestond uit fijn houtsnijwerk van spelende kinderen. Het doosje intrigeerde hem. Hij pakte het van de plank en langzaam lichtte hij de deksel op. Zo op het eerste gezicht leek het doosje vol te zitten met foto’s. Hij nam plaats in de bruine rookstoel en zette het doosje op zijn schoot. Aandachtig bekeek hij de eerste foto. Er stond een klein jongetje op. Hij poseerde mooi voor de camera met zijn glad gekamde haartjes en nette kleren. Hij lachte lief en onschuldig. Op de tweede foto was het jongetje iets ouder. Hij was opgetild door een man, die er trots bij keek, ernaast stond een eveneens stralende vrouw. Dit waren hoogstwaarschijnlijk de ouders van het jongetje. Op de volgende foto was het jongetje weer iets ouder en stond hij tussen zijn ouders in. Ze waren op vakantie leek het, want op de achtergrond was een berglandschap te zien. Het hele doosje zat vol met foto’s van hetzelfde jongetje. Maurice vroeg zich af of het misschien een broertje van Paulien was geweest, alhoewel hij haar nog nooit iets over een broertje had horen vertellen en ze toch al heel veel informatie met elkaar uitgewisseld hadden. Toen hij de laatste foto bekeken had, stuitte hij op een dichtgevouwen brief. Hij pakte hem voorzichtig uit het doosje en vouwde hem langzaam open. Het was een geboortebewijs, dat zag hij onmiddellijk. Boven aan de brief stond met dikgedrukte letters de naam van de persoon van wie het geboortebewijs was: “Paul Adrianus Johannes van Benthem”. © 1960-1980 Yvonne Dit is een verhaal, geschreven voor de schrijfuitdaging November 2018 van Hans van Gemert, wat moest gaan over een klein doosje, dat achter een schot gevonden werd. Het verhaal moest tussen de 500 en 700 woorden bevatten. Daar ben ik iets overheen gegaan. Schrijfuitdaging november 2018 Lees meer

#schrijfuitdaging november 2018
13Nov2018
Het mysterie van het doosje (8): De geheimzinnige inhoud
Hans van Gemert

Wat gaat hieraan vooraf: Het mysterie van het doosje (7): Eindelijk alleen met het doosje Deel 7 Lees meer Het eerste deel uit deze reeks: De grote sloper Deel 1 Lees meer Met ingehouden adem kijk ik naar de inhoud. Mijn ogen hadden me zo-even niet bedrogen, het lege doosje is niet leeg meer. Het is haast niet te geloven, maar het voorwerp dat enkele uren daarvoor met een vaartje via het raam naar buiten is gelanceerd ligt daar weer gewoon. Of hebben er twee in gelegen? Dat kan ik me haast niet voorstellen, ik weet zeker dat het doosje enkele uren geleden leeg was. Ik zet het op tafel, gewoon om te voorkomen dat het valt, of dat het voorwerp opnieuw zou kunnen ontsnappen. Een beetje grappig is het natuurlijk wel. Je vindt op een ochtend achter een houten schot op zolder een geheimzinnig doosje en je bent er de hele dag mee onder de pannen. Voor de zekerheid controleer ik de deur. Op slot. Mooi, ik kan ongestoord mijn gang gaan. Heel voorzichtig haal ik het uit het doosje. Het voelt koel en glad aan, en is zwaarder dan je op het eerste gezicht zou denken. Ik leg het op tafel, zo kan ik het van alle kanten op mijn gemak bekijken. Het voorwerp heeft ronde vormen, maar is niet helemaal rond. Het heeft een blauw-grijze kleur, die lijkt te veranderen als ik vanuit een iets andere hoek kijk, soms meen ik flitsen van rood te zien. Waar het van gemaakt is weet ik nog niet, het doet me nog het meest denken aan een soort glas of metaal. Op het prikbord in de keet hangen korte notities, vastgepind door magneetjes. Ik pak er eentje en houd het tegen het voorwerp, om te zien of er een magnetische reactie is. Die is er, maar anders dan ik had verwacht. Het magneetje hecht zich niet aan het voorwerp, maar wordt met kracht weggedrukt en klapt tegen de muur in stukjes uit elkaar. Vreemd. En ook: oppassen geblazen! Ik maak opnieuw een rondje om de tafel heen, zodat ik vanuit alle hoeken goed kan kijken. Voor de zekerheid, om nieuwe rondvliegende voorwerpen te voorkomen, blijf ik met mijn vingers uit de buurt. Ineens zie ik een beetje aan de onderkant twee uitstulpinkjes. Je zou haast denken dat het een soort knopjes zijn. Een beetje vreemd, maar ik moet ineens denken aan de gebeurtenissen van eerder deze avond. Het voorwerp dat naar buiten vloog en dat daarna zomaar terug in het doosje lag, zou dat iets met die knopjes te maken hebben? Ik schud mijn hoofd. Gebeuren dit soort dingen echt? Heel voorzichtig pak ik het voorwerp op en heel langzaam breng ik het dichter naar mijn ogen. Zo kan ik die uitstulpinkjes beter bekijken. Het lijken inderdaad knopjes, de een klein en meer naar buiten gericht, en een grotere, die dichter op het oppervlak zit. De aanvechting om op een van die knopjes te drukken is groot – maar ik bedwing me. Nog wel. Het zou per slot van rekening ook gevaarlijk kunnen zijn. Mijn oog valt op het doosje. Zou daar misschien nog een aanwijzing te vinden zijn? Ik trek het naar me toe en kijk er nogmaals in. Ik had het bijna gemist. Tegen de witte binnenkant zit een wit papiertje. Als ik het eruit haal en openvouw zie ik een korte, toch wat cryptische boodschap staan: 'Voor de tweede kans'. Ik laat me op een stoel vallen. Wat zou daarmee bedoeld worden? (c)2018 Hans van GemertAfbeelding: Pixabay Dit verhaal past in deze uitdaging, waar je de hele maand november aan kunt meedoen: Schrijfuitdaging november 2018 Doe ook mee. Hoe je dat doet lees je hier: Lees meer Het verhaal wordt nog vervolgd: Het mysterie van het doosje (9): Het onverwachte antwoord Deel 9 (slot) Lees meer

#schrijfuitdaging november 2018
14Nov2018
Het mysterie van het doosje (9): Het onverwachte antwoord
Hans van Gemert

Wat gebeurde er hiervoor: Het mysterie van het doosje (8): De geheimzinnige inhoud Deel 8 Lees meer Het eerste deel van deze reeks: De grote sloper Deel 1 Lees meer Het briefje met 'De tweede kans' verwart me, vooral als ik naga wat er deze avond allemaal is gebeurd. Ik laat de gebeurtenissen nog eens de revue passeren. Eerst vind ik op de zolder van het sloophuis achter het houten schot een geheimzinnig doosje. Als ik het uiteindelijk open heb gekregen blijkt er een raadselachtig voorwerp in te zitten dat, mede door toedoen van collega Jacco, door het raam buiten tussen een stapel stenen terecht komt. We zoeken ons suf, tevergeefs, en nadien blijkt dat het voorwerp weer gewoon in dat doosje zit. Zou dat 'de tweede kans' zijn? Dat het voor de tweede keer in dat doosje zit? En wat zouden dan die twee knopjes betekenen? En waarom één grote en één kleine? Het enige dat ik kan bedenken is dat het uitstekende knopje bij het breken van het venster is ingedrukt en daarmee 'iets' in werking heeft gebracht waardoor het ding voor de tweede keer in dat doosje terecht is gekomen. Het klinkt haast te vreemd om waar te kunnen zijn. Maar toch. Voorlopig is het de enige verklaring die in me opkomt. Ik schud mijn hoofd. Zoiets had ik tot voor heel kort absoluut niet mogelijk geacht. Dan is er nog die andere knop, die grote. Hij steekt niet zo uit, maar de contouren zijn toch zichtbaar. Wat zou er gebeuren als ik daarop druk? Het is spannend, maar ook een tikkeltje beangstigend. Nou ja, iets meer dan een tikkeltje. Nu ik al een stuk of vijf rondjes rond de tafel heb gelopen om het voorwerp uitgebreid aan alle kanten te kunnen bekijken komt het idee op om er een foto van te maken. Gek dat ik daar niet eerder aan gedacht heb. Ik trek mijn mobiel tevoorschijn en richt 'm op het voorwerp. Net als ik wil afdrukken schiet het toestel uit mijn vingers. Vreemd. Ik weet toch zeker dat ik het goed vast had.  Ik probeer het nog eens, maar opnieuw schiet het tussen mijn vingers vandaan. Deze keer komt mijn telefoon op de grond terecht en een flinke barst op het scherm is het gevolg. Voor een derde keer proberen? Ik denk ineens aan het verbrijzelde magneetje en ik stop mijn telefoon, na gecontroleerd te hebben of hij het nog wel doet, toch maar weer weg. Die grote knop blijft me intrigeren. Ik bedoel, wat kan er nou helemaal gebeuren? Ik pak het voorwerp weer op en laat mijn wijsvinger een momentje boven de knop hangen. Dan is ineens mijn besluit genomen en ik druk. Een kort momentje houd ik mijn adem in, ik leg het voorwerp in het doosje en ik kijk om me heen. Er lijkt niets veranderd. 'Wat had ik dan verwacht,' zeg ik lachend tegen mezelf. Het is heel tegenstrijdig, maar ik voel vooral opluchting. Dat is van korte duur. Mijn oog valt op het doosje op tafel. Er lijkt ineens een soort mist omheen te hangen, de contouren van het doosje verzachten zich, worden vager. Dan ineens is de mist verdwenen – maar het doosje ook. Het duurt een paar seconden voor de schrik zover zakt dat ik me weer kan bewegen. Waar is het nu gebleven? Waar ik ook kijk, op de stoelen, op de grond, zelfs weer op de kast, nergens is een spoor van het doosje te vinden. Het duurt een uur voor ik, nog steeds verbaasd, het licht doof, de deur van de keet open en weer naar buiten stap. Nieuwe schrik stroomt door mijn lijf als ik om me heen kijk. De berg stenen is verdwenen, de stapel hout ook. Er zijn geen restanten meer van het sloophuis, want daar staat het huis. Precies zoals een dag eerder, nog volledig in tact. Ik weet niet of mijn baas hier blij mee gaat zijn… (c)2018 Hans van GemertAfbeelding: Pixabay Dit verhaal past in deze uitdaging, waar je de hele maand november aan kunt meedoen: Schrijfuitdaging november 2018 Doe ook mee! Hoe je dat doet lees je hier: Lees meer

#schrijfuitdaging november 2018
01Nov2018
Het lichtgevende doosje
Ingrid Tips en meer

Merlijn is voor het eerst alleen thuis. Zijn ouders vinden hem daarvoor inmiddels oud en wijs genoeg. Hij heeft tot nog toe nooit kattekwaad uitgehaald. Pa en ma rijden in hun Volvo station-wagon de oprit af. Ook de hond is mee. Die zit in de kattenbak. Even zwaaien en weg zijn ze. Uit verveling gaat Merlijn rondneuzen op zolder. Dat doet hij wel vaker. De kettingen die er bungelden durfde hij nooit aan te zitten. Wat als het toverkettingen zijn. Het is er ook nog niet van gekomen om het eens te vragen. Terwijl hij sommige spullen op de planken nader bekijkt, wil hij rechtop komen en komt met zijn hoofd tegen de kettingen aan. Die rinkelen. Nu is hij toch wel een beetje bang. Dan hangen ze weer stil. Er is gelukkig niks gebeurd. Op naar de volgende planken, aan de andere kant van de ruimte. Ook daar wil hij na lang bukken weer omhoog komen. Hij houd echter geen rekening met de stevige houten balk die boven zijn hoofd hangt. Dus knalt daar met volle vaart tegenaan. Het duizelt hem en hij raakt even buiten bewustzijn. Als hij bij komt, blijkt dat hij tijdens zijn val per ongeluk allerlei spullen van de plank gegrist heeft. Verdwaasd kijkt hij om zich heen. Als zijn blik verscherpt ziet hij een doosje staan. Het lijkt wel een mini-schatkist. Door het sleutelgat schijnt licht. Hij kijkt nog eens goed. Verbeelding. Geen licht te zien. Hij besluit om de boel de boel te laten en naar beneden te gaan. Maar als hij opstaat, is hij duizelig.Durft hij nog wel de vlizotrap af? Het lijkt hem beter om even rustig te gaan zitten. Plots geeft het doosje weer licht. Had hij het zich dan toch niet verbeeld? Maar hoe krijgt hij het open? Er is kennelijk een sleutel voor nodig. En waar is die sleutel dan? Dan ziet hij het. De sleutel bungelt tussen de kettingen, die weer in beweging zijn… Hoe kan dat nou? Die hingen toch stil? Zijn nieuwsgierigheid overwint de angst en dus pakt hij de sleutel. Weer licht het doosje op. Snel stak hij de sleutel in het gat. Waarempel! Die past! Als hij het deksel open doet hoort hij: “Merlijn! We zijn weer thuis! Ben je op zolder?” “Merlijn?” “Merlijn?” Dan ontwaakt hij. Ma ziet een enorme buil op zijn hoofd. “Jongen toch! Je hebt je gestoten en al die tijd hier bewusteloos gelegen!” “Huh? De ketting… het doosje...” “Waar héb je het over?” Zijn pa: “Bedoel je soms deze kettingen? Die zijn van mijn overgrootmoeder en gaan van generatie op generatie. Ik ben daar heel zuinig op, dus heb liever dat je daar van af blijft.” “Maar het doosje gaf licht??” “Nee lieve schat, hier zijn geen lichtgevende doosjes. Het was maar een droom.” Die nacht kan Merlijn de slaap moeilijk vatten. Zijn slaapkamerdeur staat open en daardoor ziet hij het luik naar de zolder. Daar komt licht vandaan. Precies zo’n licht als het doosje gaf. “Zie je wel,” dacht hij bij zichzelf. “Er is daar wél iets! Als ik weer alleen thuis ben, ga ik nóg eens kijken!” Ondertussen gebeurde er het volgende in hogere kringen: De meeting Lees meer Het verhaal was trouwens een deelname aan de: Schrijfuitdaging november 2018 Lees meer Beluister het verhaal op YouTube: Bron header Meer leuke verhalen voor kinderen lezen? Zie deze collectie.

#schrijfuitdaging november 2018
13Nov2018
Dit slaat (n)ergens op.
Ingrid Tips en meer

Zomaar een middag, zonder plannen. Ik werd naar de bovenverdieping verbannen. Mocht daaronder niet kijken. Waarom zal later nog blijken.Rommelen op zolder, dat was het plan. Maar daar kwam heel weinig van. Want wat ik daar vond, stopte mijn zoektocht terstond. Hee, wat doet dat doosje hier? Zachtjes doe ik de deur op een kier. In de huiselijke hitte Ga ik op het bed zitten. Wat zou er in het doosje zitten? Is het goud of zijn het zonnebloempitten? Oude medailles of foto’s misschien? Ik ben benieuwd voor tien! Het kunnen ook muntjes zijn. Of diamantjes, ook best fijn. Alle geldzorgen in een klap voorbij. Of maak daarmee ook anderen blij. Een verhaal, een brief Hopenlijk dan wel heel lief Een tijdcapsule dat kan ook. Die fantasie ging meteen op in rook.Een geest zal het niet zijn. Die vind hooguit een olielamp fijn. Misschien zit er niets in of juist heel veel De spanning grijpt me naar mijn keel Durf ik het wel open te maken Laat ik eerst mijn hersens daarover kraken Misschien springt er een duveltje uit Dan gil ik vast heel luid. Jeetje, hoe krijg ik dit gedicht nu vol. Het is toch alleen maar voor de lol! Toch ga ik stug nog even door. Het zijn nog lang geen vijfhonderd woorden hoor. Waarom moeten het zoveel woorden zijn. Dichten is leuk, maar zo lang is niet fijn. Had ik maar een verhaal geschreven Maar nee, een gedicht was mijn streven. Heb je zelf trouwens ook al spontaan Met Hans zijn uitdaging meegedaan? Plaats de link naar jouw bijdrage beneden Dan kom ik er aan, met rasse schreden Om die te lezen, voor zover ik dat nog niet had gedaan.Misschien reageer ik dan, spontaan. Of ga het delen, ja, wie weet Het kan ook zijn dat ik het vergeet. Wat was ik nou ook alweer aan het doen? Was ik aan het poetsen mijn schoen? Neen, ik was aan het typen, namelijk deze tekst.Het doosje roept me. Is het behekst? “Sesam open u” maar zo heet het niet. Dan open ik het zelf, subiet. Er lag enkel een briefje in. De tekst was geheel naar mijn zin. Er stond – en dat is me ook wat – “Wie dit leest is zelf een schat” Dus niks geen schat of tierelantijn, maar zo’n tekst is natuurlijk wel heel fijn. Zoiets wil jij toch ook wel lezen? In ons hart is ieder een goed wezen. Jullie zijn allemaal heel lief.Dus het briefje deel ik. Alsjeblieft!Print het uit en lees het af en toe.Dan ben je jezelf ook nooit moe. Maar waarom moest ik toch naar boven.Het is niet te geloven.Dat was maar zelf verzonnen.Anders was dit gedicht wat raar begonnen.Eigenlijk slaat dit gewoon nergens op.Heb zowel mezelf als jullie gefopt.Jullie tijd verspild, wat zonde.Zal beter mijn best doen bij een volgende ronde.Nog dertien woorden te gaan.Kan ik dit nog langer aan?Dat hoeft niet. Schrijfuitdaging november 2018 Lees meer Bovenstaand - deels onzin - exact 500 woorden tellende gedicht schreef ik in het kader van bovenvermelde uitdaging. Ook naar aanleiding daarvan geschreven: Het lichtgevende doosje Lees meer De meeting Lees meer Bron afbeelding Sluit aan bij de schatten van Yoors Inloggen

#schrijfuitdaging november 2018
12Nov2018
Het geheimzinnige doosje met de vlieg
maartenvc

Wat er aan vooraf ging: Het geheimzinnige doosje Lees meer Het geheimzinnige doosje met de vlieg We besluiten om het papiertje van alle kanten goed te bekijken. Er is niets extra’s te zien, zelfs niet als we het tegen het licht in houden. De anderen hebben er wel genoeg van en houden het voor gezien. Ik mag het briefje en het doosje meenemen als ik dat wil. Ze doen er niets mee. Het is het einde van de werkdag dus ik neem afscheid van iedereen en neem het doosje en het briefje mee naar huis. Ook deze keer een reis zonder problemen en ik kan zowaar zitten in de trein. Thuis aangekomen leg ik het doosje en het briefje op de tafel om vervolgens weer weg te gaan om de wekelijkse boodschappen te doen. Het is wat drukker dan gepland maar goed dat heb je nou eenmaal. Als ik weer thuis ben zie ik iets bijzonders. De vlieg die door de woonkamer vloog zit nu op de tafel op het papiertje met de vlieg. Zodra de vlieg het deel van het papiertje met de vlieg aanraakt kleurt het papiertje. Ineens staat de vlieg helemaal binnen de vlieg op het papiertje. Er volgt een kleurenflits en het papiertje en de vlieg verdwijnen. Het doosje springt open en er ligt nu een groter velletje papier in. Ik pak het papiertje op en bekijk de tekst. Het lijkt een heel verhaal te zijn maar geschreven in spiegelbeeld. De enige spiegels in huis zijn die op de badkamer dus ik loop met het papiertje naar de badkamer. Ik probeer in de spiegel te kijken en te lezen wat er staat. Het blijkt net te donker te zijn dus ik leg het papiertje voor de spiegel en loop naar de knop van de verlichting. Zodra ik het licht aanmaak zie ik iets bijzonders in de spiegel. De inkt op het papier lijkt op te lichten en zelfs van het papier te komen. Ik kijk naar het papier en daar is niets te zien. Alleen in de spiegel zie ik dit bijzondere verschijnsel. In de spiegel lijkt het ook of de letters een figuur vormen. Letters vormen woorden Woorden vormen zinnen Zinnen vormen dit verhaal Het verhaal van de vlieg De vlieg Een voorbeeld van symmetrie Door het midden een lijn Met links en rechts Hetzelfde beeld Een beeld is hoe jij het ziet Of hoe je het wil zien Net als de letters Is het net wat samenbrengt Een bijzondere beleving Gebaseerd op toeval Net zoals de vinder van het doosje Met het bijzondere briefje Dat bij toeval Ook nog bij de juiste vlieg komt Samen brengt het rijkdom Niet in geld Maar in kennis Kennis is nodig voor de toekomst De toekomst zal er zijn voor jou De vinder van het doosje Met de vlieg bij jou thuis Het is rijkdom om te hebben Ben er zuinig op De komende dagen merk je Steeds weer Een beetje meer Daarna verdween de tekst in de spiegel. Vervolgens een lichtflits en alles was weg. Alleen de vlieg vloog rond in de badkamer. Dit verhaal is onderdeel van: Schrijfuitdaging november 2018 Lees meer Andere talige schrijfsels: Het geheimzinnige doosje Lees meer Het verhaal van juni Lees meer Kan Klaas Lees meer heel handig Lees meer Hoe heft Lees meer hallo henk Lees meer halloween heksen Lees meer