Meest gestemde posts
#schrijfuitdaging september 2019
11Sep2019
Ontmoeting in de speeltuin!
Dutch Mermaid

Gabber had op de venster naar buiten zitten kijken en had in de schemer nog net kunnen zien hoe een dunne slappe lappenpop de speeltuin binnen sloop. Hij had gezien hoe hij om zich heen keek en langs de kleine vijver liep. Iets aan de houding en de manier van rondlopen van de lappenpop beviel Gabber niet en dus besloot hij door de kier van het openstaande raam naar buiten te glippen. Hij moest vond hij naar de lappenpop toe. Hij vond hem in de speeltuin verstopt onder de glijbaan, snikkend en van streek. Hij ging bij hem zitten en zei even niets. Hij wou er even gewoon zijn en als de lappenpop iets kwijt wilde zou hij heus wel wat zeggen bedacht Gabber. Zo zaten de twee een tijdje stil naast elkaar totdat gabber het zwijgen toch niet meer kon verdragen en hij vroeg: ”Zeg Makker gaat het wel goed met je?” Waarop de lappenpop nog harder ging huilen. Gabber sloeg zijn poot om de pop en voelde de lege ledematen en de plekken waar hij met naald en draad weer in elkaar was genaaid. Er zat niet veel vulling meer en een oog hing aan een draadje naar beneden. Gabber trok de lappenpop naar zich toe en bood een troostende schouder en zweeg weer even. Het was uiteindelijk de lappenpop die weer begon te spreken. Hakkelend en met een niet echt duidelijk verhaal vertelde de pop wat hem was overkomen. Hij had een lieve meid als mensenvriendin gehad het meisje heette Eef, Eef had heel lang met hem geknuffeld en gespeeld. Daardoor was hun band heel hecht geworden maar was hij ook heel erg versleten. Hij was zijn vulling verloren en de moeder van Eef had hem een paar keer genaaid. Maar nu was hij bijna zijn oog kwijt en Eef ging op kamers, toen ze was vertrokken had ze hem niet ingepakt. Ze had gezegd: ”Jij blijft hier want anders lachen ze me uit, ik ga op kamers wonen en studeren. Ik zet je op de plank en dan zie ik je wel zo nu en dan in het weekend.” Al weken was Eef weg en hij had haar niet meer gezien, Haar moeder kwam zo nu en dan even op haar kamer zitten maar niet te lang even stoffen en soms huilde ze, vast miste ze Eef ook. Maar de lappenpop had zich steeds slechter gevoeld, verwaarloosd en vergeten. Hij had zich oud en afgedankt gevoeld en niet meer geliefd. Eef had nu vast een andere knuffel had hij bedacht. En vannacht was hem alles teveel geworden vertelde hij, Gabber was blij dat de lappenpop vertelde waarom hij zich zo rot voelde. Gabber wist dat praten over dingen soms heel goed kon helpen. Ja, vertelde de lappenpop “Ik had me eigenlijk willen verdrinken of gewoon op de weg blijven liggen totdat de auto’s me helemaal stuk hadden gereden, ik heb niemand meer.” Huilend zei de lappenpop weer: "Wat is mijn leven nog waard? Helemaal niets!" Hij snikte en Gabber nam hem nog steviger vast: “Ik begrijp dat je je rot voelt. Als iemand vertrekt waar je zoveel van houd is dat heel moeilijk. En dan zit je ook nog met je oog en al die vulling die je mist!” De lappenpop keek Gabber aan met zijn ene goede oog en wreef met zijn lege mouw door zijn  goede oog. “Wat als je nu eens met mij naar huis gaat en we gaan op zoek naar vulling en we repareren je oog, en ik stel je voor aan al mijn vrienden. We hebben plek genoeg hoor!” De lappenpop keek verbaast: “Eerst kom je bij me zitten en je luistert naar mij en nu wil je me ook nog helpen. Ik weet niet of ik het allemaal nog aankan.” Antwoordde de lappenpop.  “Je verliest toch niets.” zei Gabber. “Probeer het gewoon misschien bevalt het je wel reuze goed bij ons en blijf je graag!” “ Ik weet het niet, echt niet.” Antwoordde de lappenpop. Maar Gabber wachtte niet meer hij nam zijn nieuwe vriend bij zijn arm hielp hem op en trok hem mee de speeltuin uit en de straat over. Zo snel zou hij zijn nieuwe vriend niet opgeven! Maar er was werk aan de winkel als hij wou proberen ervoor te zorgen dat de lappenpop zich telkens een beetje beter zou gaan voelen! Maar hij had het gevoel dat hen dat samen wel zou lukken! Gisteren was het zelfmoordpreventie dag, heel belangrijk niet alleen gisteren maar alle dagen. Ik heb er mee te maken gehad  en nu nog persoonlijk en heel dicht in mijn omgeving! Sommig hebben het overleeft en sommige niet! Sommige zitten midden in de strijd! De boodschap is duidelijk, als je suïcidale gedachten hebt praat dan alsjeblief met iemand, familie of je huisarts of andere hulpverleners! je staat er niet alleen voor! In Nederland bestaat ook nog de zelfmoord preventie lijn het nummer hiervan  is 113, minder bekend als zijn broertje 112 maar daar kunnen we samen wat aan doen door er meer bekendheid aan te geven! En in België is hier het nummer 1813 beschikbaar voor!  Ik heb dit verhaal van Gabber geschreven geïnspireerd door de schrijfuitdaging van Hans van Gemert en deze nu ook dankbaar gebruikt om dit onder jullie aandacht te brengen! Blijf er niet mee rondlopen praat!

#schrijfuitdaging september 2019
04Sep2019
De speeltuin
1960-1980

Jip zat in de draaimolen en draaide in het rond. Hij schaterde van het lachen omdat hij het geweldig vond. Rosa zat op de schommel en slingerde heen en weer. Haar voeten kwamen hoger elke keer een beetje meer. Tom zat op de glijbaan en gleed, roetsj naar benee. Hij rende terug naar het trapje en had plezier voor twee. Saar was op het klimrek en klom heel snel omhoog. Ze kon daar heel ver kijken en zag een regenboog. Max speelde in de zandbak en bouwde een kasteel. Het had een gracht en brug en torens ook heel veel. Fleur zat op de wipwap en wiebelde op en neer. Ze genoot met volle teugen en wilde later weer. Het was al laat geworden en de kinderen waren moe.Ze moesten nu naar huis, lekker eten en naar bedje toe. Ze liggen nu te slapen en dromen in hun bed. Over draaien, glijden, klimmen, en hebben morgen weer pret. © Yvonne 1960-1980, dit gedicht is geschreven voor de schrijfuitdaging van september 2019 van Hans van Gemert en moest zich afspelen in de speeltuin.Headerfoto: Elton800

#verhalen
06Sep2019
De speeltuin van oom Frits en tante Coby (2)
Hans van Gemert

Lees hiervoor:  De speeltuin van oom Frits en tante Coby (1) Read more De deur van de grote hal van het gemeentehuis wordt met enige kracht opengeworpen om een briesende oom Frits en tante Coby binnen te laten. Twee potige beveiligers monsteren het tweetal en besluiten dat dit hoogstwaarschijnlijk een soort van brave burgers zijn, maar zetten voor de zekerheid enige passen voorwaarts om de zaak goed in de gaten te kunnen houden. Achter de balie zit een ietwat verveelde dame de seconden en minuten af te tellen. Nog slechts een minuut of vijf en dan zit de dienst er weer op. In gedachten is ze al druk doende met bedenken welke feestmaaltijd haar echtgenoot vandaag weer eens op tafel gaat zetten. Sinds hij met een kookcursus is begonnen is het elke dag weer een verrassing, en soms nog een aangename ook. Het zal haar intuïtie zijn, want plotseling richt ze haar hoofd op en ziet een tweetal ontstemde burgers in hoog tempo op zich afkomen. Ontsnappen is niet meer mogelijk, schrap zetten gelukkig nog wel. 'Waar is de burgemeester?' Oom Frits weet het klaar te spelen deze woorden als een kanonschot te doen klinken. Diverse hoofden in de hal draaien zijn kant op. 'Heeft u een afspraak?' Automatisch zoekt de receptiedame in het register. Zo te zien wordt er op dit moment niemand verwacht, als dat register tenminste is bijgewerkt. 'Een afspraak? Reken maar dat er afgesproken gaat worden. Zeg hem maar dat het over de speeltuin gaat.' De dame knikt en probeert zich koortsachtig het protocol voor omgaan met ontstemde burgers voor de geest te halen. In zo'n geval kun je eigenlijk maar één ding doen: het proberen af te schuiven op je meerdere. 'Momentje,' zegt ze, en ze grijpt de telefoon. 'Momentje? Niks momentje, ik wil hem spreken en wel: nu!' De receptiedame knikt hem met een professionele glimlach toe en spreekt even in de hoorn van het telefoontoestel. Dan kijkt ze oom en tante weer aan. 'De burgemeester is helaas vandaag niet bereikbaar. Zal ik voor u een afspraak maken? Over drie dagen heeft hij misschien nog wel een gaatje.' Een antwoord dat oom Frits in lichterlaaie dreigt te zetten en dat is met een explosief persoon een zorgelijk iets. Gelukkig wordt de situatie gered door niemand minder dan de burgemeester zelf, die juist uit de lift is gekomen en de hal oversteekt. Het is tante Coby die hem het eerste ziet en, oom Frits achter zich aan slepend, op hem af stevent. Er is geen ontsnappen meer mogelijk, de burgemeester staat klem. 'Die speeltuin,' begint tante Coby, 'dat gaat mooi niet door! Van speeltuinen moet je afblijven. Daar moet in gespeeld kunnen worden, er is al genoeg serieuze flauwekul tegenwoordig! Waar moeten de kinderen anders naar toe?' 'Daar gaan wij niet meer over,' antwoordt de burgemeester die voldoende mensenkennis bezit om te begrijpen dat je in sommige gevallen meteen duidelijk een gesprek moet aangaan, 'u zult bij de eigenaar van dat terrein moeten zijn. De gemeente heeft dat terrein verkocht aan de firma Schommelaer.' 'Verkocht? De speeltuin verkocht! Hoe is het mogelijk! Dan gaan we naar die Schommelaer. Kom mee, Coby!' (c)2019 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Deze episode in het leven van oom Frits en tante Coby sluit mooi aan bij de schrijfuitdaging van september 2019. Wil je daar meer over weten? Klik hieronder: Schrijfuitdaging september 2019 Read more Lees verder: De speeltuin van oom Frits en tante Coby (3) Read more

#schrijfuitdaging
01Sep2019
In mijn hoofd
Katrien

In de speeltuin van mijn gedachten staat het gras metershoog. Wie klein is, wordt niet opgemerkt. Liefde, Hoop en Vertrouwen staan op en neer te springen in de hoop dat je hen ziet. Maar wie klein is, wordt niet opgemerkt. Bij Angst, Stress en Wantrouwen komt het gras slechts tot aan de knieën. Wie groot is, is heer en meester. Liefde schreeuwt het uit, ze wil me redden! Maar Wantrouwen lacht haar uit. Want wie groot is, is heer en meester. Mijn hoofd tolt, mijn lichaam wil niet meer. Ik zit gevangen in de speeltuin van mijn gedachten,en de grasmaaier doet het niet© Katrien DierickDoe je ook mee met de schrijfuitdaging van Hans? Klik hier voor meer info!

#verhalen
05Sep2019
Verhuisplannen
FrutselenindeMarge

Ze zouden gaan verhuizen,de kogel is door de kerk!   Met een tevreden aai over haar dikkerwordende buik besloot ze vandaag na het werk aan even haar 3 voorkeurslocaties te bezoeken. Een winkel in de buurt,een school waren wat haar betreft wel voorwaarden.   In wijk Blieuwland woonden veel jonge gezinnen had ze begrepen van iemand van de zwangerschapgym. En bij rondrijden bleken daar ook aardig wat scholen te zitten.   Bij een metalen draak zat een moeder met kinderwagen naar haar zoon te kijken. “Ik zou liever bij een andere speeltuin komen,hier zitten in de avond veel opgeschoten grut en soms tref je zelfs weed aan” Was het verhaal van Ainie op haar vraag omtrent de speellocatie.   Fijn zo’n eerlijk antwoord!Haar tips over de eventuele kinderopvang waren ook niet aan dovemansoren gericht. Want het werk moest straks ook weer door na bevalling Schrijfuitdaging September 2019 Onder leiding van Hans met als thema speeltuin

#verhalen
06Sep2019
Goede vangst
FrutselenindeMarge

In de volgende speeltuin die ze bezoekt,sjouwt een stel  belhamels rond. Getooid met zelfgemaakte piratenmutsen en ooglapjes voor.   “Land in zicht!”zegt de juf die door een keukenrol annex verrekijker kijkt.   Verderop is een haar collega bezig met een picknickkleed en tovert ze versnaperingen uit een bolderkar. Flesje water en bolletjes een waar piratenfeest verzameld zich na het roepen.   Daar ziet ze haar kleine ook wel rondsjouwen straks. Helaas blijkt dat deze wijk geen babyoppvang locatie heeft,dat is minder!   Degene die zei heeft aangesproken hint haar wel op een site van hun opvang zodat ze die kan laten meespelen in haar besluit. En een gastmoeder aan huis die tip is helemaal fijn,daar had ze zelf nog niet aangedacht.   Ze blijft nog even in het zonnetje zitten . Zalig warm!   Ze  noteert het adres toch wel even,baby ben je niet voor altijd Dit verhaal is een vervolg op verhuisplannen  en past in Hans van Gemert zijn uitdaging Verhuisplannen

#schrijfuitdaging september 2019
03Sep2019
Vlakbij en toch even en op uit
FrutselenindeMarge

S pontaan onstaan een plan om samen naar de speeltuin te gaan P ak de scheppen en de emmer en een picknickkleed ook maar mee E n vergeet natuurlijk niet een lekker maal,gezellig op het het kleed met allemaal E erst wel even naar de wc en voor de zekerheid reservekleding en de ehbo koffer mee L ekker vlakbij en toch even erop uit T rampoline,schommel en de flipkabel staan gelijk een rij U iteraard hebben we tijd voor vaker iets doen,vind je het nog wat spannend gaan we samen allebei I k hou van schommelen en jij? N adeel van het mooie weer ?...............de tijd vliegt snel voorbij Als onderdeel van Hans van Gemert zijn schrijfuitdaging September 2019 met thema speeltuin

#schrijfuitdaging september 2019
10Sep2019
Bij Kyra thuis
Ingrid Tips en meer

Dit is het tweede deel van een vervolgverhaal. Het begin lees je hier. De volgende dag waren Sandra en Kyra weer in de speeltuin. “Hoger! Nóg hoger!” riep Sandra, die op de schommel zat, terwijl Kyra haar steeds een zetje gaf in de rug. “Haha, nog even en je gaat over de kop!” “Nee, dat doe ik wel op die stang daar”. “Oh nee, dat durf ik niet.” zei Kyra “Jawel, kom maar, ik help je. Daarna kun je het alleen.” Na twee keer oefenen kon Kyra het inderdaad alleen. “Wat is dit leuk zeg!” Even later zaten ze allebei op de wip. “Deze gaat lekker hoog!” “Ja, en het landen gaat gelukkig zacht op die halve rubberen banden!” Samen hadden ze veel plezier. Ineens begon het heel hard te regenen. De meiden zetten het op een rennen. Kyra zei: “Kom, dan laat ik je mijn kamer zien!” “Okee! Leuk!” en dus ging Sandra met Kyra mee naar huis. “Wow… wat een coole kamer heb jij!” Sandra keek haar ogen uit. “Nee… ben jij ook fan van Justin Bieber?” “Ja! Ik heb ál zijn cd’s!” “Woah! Zet er eens een op?” Kyra’s moeder hoort de meiden luidkeels zingen. Als ze de deur opent ziet ze hen dansen en springen. “Kyra, stel je vriendin eens even voor?” “Hoi Mam, dit is Sandra!” “Ach… wat leuk dat jullie het nu samen zo goed kunnen vinden!” Sandra bloosde een beetje. “Komen jullie beneden even wat drinken? Ik heb net cake gebakken. Daar lusten jullie vast ook wel een plakje van.” “Ja, lekker” klonk het door de slaapkamer van Kyra. De cake was zalig en de middag vloog om. “Ik moet naar huis!” zei Sandra verschrikt toen ze op de klok keek. “Jammer! Het was net zo gezellig!” zei Kyra en ze meende te bespeuren dat Sandra ietwat beteutert was. “Ja, dat doen we vlug weer over!” Ze omhelsden elkaar stevig en namen toen afscheid. “Mam, ik heb een nieuwe vriendin!” “Ik geloof het ook! Wat kan het gek lopen! Eerst deed ze zo gemeen tegen jou!” “Klopt. Dat is zij. Maar nu niet meer hoor. Ze heeft het mij uitgelegd. Het komt door haar moeder.” “Zo ziet zij dat. Maar je weet nooit precies hoe de vork in de steel zit. Alles heeft een oorzaak. Gedrag komt ergens door.” “Maar Mam, wat hebben sommige mensen toch tegen onze huidskleur?” “Och lieve schat, er zullen helaas altijd mensen zijn die zo blijven denken, wat je ook doet. Maar weet je, dat is in het algemeen zo. Je kunt niet iedereen tevreden houden. Blijf jezelf, dan word je uiteindelijk omringd door de mensen die bij jou horen. Je hebt papa, mij en nu ook Sandra. Het groeit wel. Trust me!” “Zeker vertrouw ik jou. Maar het is geen antwoord op mijn vraag.” “Schat, ik heb daar ook geen eenduidig antwoord op. Mij maakt huidskleur niet uit. Jou ook niet. Maar anderen wel. Sommigen krijgen het van huis uit geleerd. Sommigen zijn bang voor ons omdat er iemand met een donkere huidskleur ooit wat deed wat niet mag. Maar dat doen sommige blanken ook, en dat zien sommigen niet in!” “Zo is het bij Sandra d’r moeder ook.” “Lieverd, wacht maar tot ze jou beter kent, dan draait ze misschien wel bij.” Afbeelding van Manfred Antranias Zimmer op Pixabay Op YouTube hoor je het mij voorlezen: Geschreven n.a.v. deze uitdaging: Hier gaat het verhaal verder: Gerelateerd: Hou je ook van schrijven?Word vandaag nog Yoorslid, met onderstaande link: Inloggen