Meest gestemde posts
#schrijven
09Jun2019
Mijn liefde voor het schrijven
Hans van Gemert

Schrijven. Ruimte geven aan een van de mooiste dingen die we hebben: onze fantasie. Het begon voor mij op erg jonge leeftijd met de komst van een echte type-machine. Mijn allereerste miniboekjes gingen over helden uit mijn vroege kindertijd: Wipneus en Pim. In de zesde klas (groep acht) las ik een taallesje over kinderen die hun eigen schoolkrant oprichtten. Dat deed het hem. Onze school had ook geen schoolkrant, dus ik ging na schooltijd naar onze klasse-onderwijzer, tevens hoofd der school. De man knikte welwillend, natuurlijk mocht ik dat ook. maar uiteraard kon mijn schoolkrant niet worden gestencild en diende deze, staand op een stoel, te worden voorgelezen. Ik verzamelde een 'redactie' (ik was uiteraard zelf de hoofdredacteur) en ging aan het werk met 'De Schoolbazuin'.  Al snel bleek het enthousiasme van de anderen wat oppervlakkiger dus schreef ik de tien exemplaren grotendeels zelf vol, waaronder het vervolgverhaal, dat ik (geheel in overeenstemming met mijn lees-interesse van dat moment) liet afspelen tussen indianen en cowboys. Het schrijven smaakte naar meer en ik ging aan de slag met een ander interessegebied: de ruimtevaart. Ik begon aan een langer verhaal 'Karel de Ruimtevaarder'. In de tweede klas van de middelbare school hadden we een leraar Nederlands die ons verplichte om elke week een stukje te schrijven in ons 'weekschrift'. Het maakte niet uit waarover. Een ideale manier om te werken aan je eigen schrijfstijl in je eigen onderwerpen. Als onderwijzer voor de klas kwam er van verhalen schrijven niet zoveel, maar ze konden natuurlijk wel verteld worden. Het liefst een verhaal waarvan ik zelf ook nog niet wist hoe het zou gaan lopen, verhalen die vertellend ontstonden. Zo schrijf ik nog steeds graag… Het internet bood nieuwe kansen. Ik begon met het schrijven van informatieve artikelen op InfoNu.nl en ontdekte Plazilla waar ik verhalen kwijt kon. Ze hadden daar een wekelijkse schrijfuitdaging… Ik kwam er achter hoe leuk dat is! In januari 2017 kwam ik bij Yoors en al snel begon ik met het schrijven van kleine verhaaltjes – al dan niet in een van de vele schrijfuitdagingen. Dat was al leuk, maar alle feedback maakte het nog veel leuker. Eindelijk begon ik mijn 'schrijvers-ei' wat serieuzer te leggen. Mijn verhaal 'De Wonderballetjes', dat nog zijn oorsprong vond in een van de wekelijkse 'Plazilla-uitdagingen' werd voortgezet en eindelijk werd er een langer verhaal ook werkelijk afgemaakt. Het verhaal staat nog steeds op Yoors, al is het manuscript inmiddels flink uitgebreid en aangepast om het geschikter te maken voor een eventuele uitgave. In de Yoorsjaren zagen oom Frits en tante Coby het licht. Inmiddels heeft dit illustere tweetal al zoveel avonturen beleefd dat ik ook hier aan een uitgave denk. Dat geldt trouwens ook voor alle andere verhalen. Waarom zou daar niet ooit een verhalenbundel uit voort kunnen komen? En natuurlijk is daar, ook op Yoors ontstaan, de samenwerking met Katrien en Dana. Met z'n drieën schrijven we onder het pseudoniem 'Rick Gemma' met heel veel plezier. Inmiddels zijn er twee boeken verschenen:  'Ontspoord' en 'Bloedband'. Aan het derde boek wordt druk geschreven en tussendoor hebben we ook aan een verhaal gewerkt – daarover in de toekomst wellicht nog wat meer. Ook de samenwerking op Yoors met Dewaputra levert inmiddels al een jaar dagelijkse afleveringen van het lang-lopende vervolgverhaal op. Je ziet, schrijven heeft er bij mij altijd wel op de een of andere manier bij gehoord. Maar pas de laatste jaren komt het echt naar buiten. Ik ben van plan er ook nog lang mee door te gaan! (c)2019 Hans van Gemert Geschreven naar aanleiding van deze uitdaging van Marie: Autobiografische schrijfuitdaging (1) Lees meer

#schrijfcursus
23Jul2019
Schrijfcursus Editio
Marie

Sinds ik dit jaar besloten heb meer te gaan schrijven, begin ik het ook steeds leuker te vinden. Ik heb Yoors ontdekt en vind het een gezellig, positief platform.Naast het plezier hebben in schrijven, wil ik ook graag veel leren. Ik ondervind bij sommige verhalen, dat er dingen zijn waar ik mee worstel, zoals wellicht iedereen. Het lijkt me dan handig daar iets over bij te leren. Je hebt nu eenmaal ook zoiets als techniek nodig.Mijn zoektocht op het internet maakt me niet veel wijzer. Elke schrijfcursus ziet er veelbelovend uit, maar helaas ook vrij duur. Met andere woorden: ver boven mijn budget. De cursussen van Editio worden me aangeraden via sociale media, als zijnde kwalitatief goed. Net nu is er een promotie gaande. Je betaalt 30 euro voor een proefcursus van een week. Na wat ik aan prijzen heb gezien, valt dit reuze mee en het is interessant om inderdaad eens te 'proeven' van zo'n cursus. Het werd ook een beetje aangekondigd als 'jouw talent ontdekken'. Ik heb geen ervaring met zo'n cursus, dus de kans dat mijn verwachtingen verkeerd liggen, is zeker reëel. Langs de andere kant: het klinkt zo veelbelovend dat je die verwachtingen ook krijgt. Ik heb me dus ingeschreven. De cursus is volledig online. Omdat ik me momenteel om medische redenen niet kan verplaatsen is dat ideaal. Ik zie de cursus (die start op dinsdag) pas op woensdag, dus oei, ik heb al een dag gemist. Ik krijg toegang en begin op donderdag (betaling geaccepteerd) de -behoorlijk karige- cursus te lezen, ik doe er nog geen uurtje over. Er staat één opdracht in. Totaal niet wetend wat te verwachten -komt er nog een opdracht als je hebt ingeleverd?- werk ik aan de opdracht. Er kan nog veel gebeuren van donderdag tot de laatste dag, -dinsdag- bedenk ik nog. Ik ontdek ondertussen het platform en maak kennis met de andere cursisten. Er is één cursist die meteen reageert, de anderen nog niet. Ik besef dat ik snel ben, en dat er mensen zijn die moeten werken of het druk hebben. Pas enkele dagen later reageert een tweede mede-deelnemer. We geven elkaar wat feedback , van de ene cursist naar de andere.Van de tutor zien we niets. Ik ga elke dag kijken, maar er beweegt niets. Ook van de tutor nog steeds geen spoor.Op de voorlaatste dag (!) reageert de tutor op mijn opdracht. Meer bepaald met een karige twee zinnen als feedback. (Ter info: ik moest enkel 2 zinnen schrappen uit mijn opdracht, meer niet.)Aan de tips van de medecursisten had ik eerlijk gezegd meer, zij hebben de tekst ook veel gedetailleerder bekeken. Ondertussen dringt de tijd want de laatste dag is al morgen. Ik moet nog een reflectieopdracht doen na de feedback van de tutor. Het is niet fijn als je zolang hebt zitten wachten, je je uiteindelijk nog mag haasten. Na het inleveren ga ik weer om de zoveel tijd kijken. Veel tijd is er niet meer, dus reacties kunnen niet uit blijven. Helaas... Naast de beweging van de cursisten zelf, komt er niets.Vandaag is de laatste dag. Heb ik mijn laatste reflectie-opdracht voor niets gemaakt? Waren enkel die twee zinnen mijn 'persoonlijk schrijfadvies'? Komt er nog wel iets na mijn laatste opdracht?Mijn verwachtingen zijn niet echt hoog meer. Ik ben teleurgesteld. Ik heb meer gehad aan de medecursisten. Ik heb 30 euro betaald om bijna een ganse week te zitten wachten. Ik heb niet ontdekt waar mijn talent ligt. Dat lijkt me sowieso moeilijk, maar als dat niet het doel is van de cursus, kondig het dan ook niet zo aan.Ik had evengoed mijn verhaal hier of op sociale media kunnen delen. Ik had meerdere aspirant-schrijvers bereikt en het was gratis geweest. Ik hoop enigszins dat dit eenmalig is en dat de cursussen van Editio doorgaans beter zijn. Als deze promotie mij moest aanzetten meer bij hen te volgen, is dat niet echt gelukt, vrees ik. Wat zijn jullie ervaringen met schrijfcursussen?

#vriendschap
06Mar2017
Over en uit.
Encaustichris

Mijn schrijfsels hier op Yoors zijn niet mijn eerste: ik schrijf al langer, vooral in de schoolkrant en in dagboeken, en toen er 18 jaar geleden een vraag vanuit een tijdschrift kwam een stuk te schrijven over vriendschap besloot ik mee te doen. Het was mijn eerste officieel gepubliceerde schrijfsel. En ik won er een leuke boekenbon mee, waarvan ik een prachtig boek kocht. Ik deel graag mijn oude werkje hier nog eens met jullie, met daarbij een heel toepasselijk lied van Beth Nielsen Chapman. Over en uit. Het heeft ruim een jaar geduurd voor ik definitief een punt achter onze vriendschap kon zetten. We hebben samen zoveel meegemaakt, vreugde, maar ook verdriet. Ik heb veel van je geleerd. Haalde energie uit onze vriendschap, en stak die energie er ook steeds weer in terug. Ik zag niet in dat ons contact de laatste jaren scheef was gegroeid, dat er geen evenwicht meer was. Ik wilde je helpen waar ik kon en wanneer ik maar kon. Jij maakt daar gretig gebruik van als het je uitkwam. Ineens kreeg je het benauwd van mijn goede, maar enigszins overweldigende bedoelingen. Samen zouden we eruit komen, zolang we er maar over konden praten. En praten deden we, tot de laatste dag toe, toen werd het schreeuwen. Je was me al jaren spuugzat en wilde me niet meer zien. Toch had ik begrip voor de situatie, zoals steeds, en ik wilde er nog een keer over praten. Jou benauwde het alleen nog maar. Jouw benauwdheid deed me pijn, we besloten afscheid te nemen om het gebeurde te verwerken. Als een van ons tot de conclusie kwam dat er voor onze vriendschap geen toekomst was, zouden we elkaar dat laten weten, spraken we af. Verder zou ik op bericht van jouw kant wachten. Langzaam maar zeker begon ik de scheefgegroeide verhoudingen zien, en dat het ook heel anders kon. Ik kwam tot de pijnlijke conclusie dat er voor onze vriendschap geen toekomst meer was, en heb je dat verteld, ruim een jaar later. Jouw kille reactie had ik kunnen verwachten. Toch deed het me opnieuw pijn, en tegelijkertijd was het een opluchting. Geen onzekerheid meer over of je nog zou bellen. Over en uit. Punt. De deur die altijd voor je open stond heb ik nu gesloten. Ik hoop dat het goed met je gaat.

#schrijfoefeningen
27Dec2018
Schrijfoefening smaaksensaties
Jolanda Pikkaart - dé kleurrijke schrijfcoach

Gebruik jij je zintuigen bij het schrijven? Schrijf je een boek, een verhaal of een blog? Dan wil je je ideale lezer meenemen in je verhaal en zorgen dat hij jouw boodschap voelt. Alleen hoe doe je dat? Gebruik je zintuigen! Luister, ruik, kijk, voel en proef Gebruik jij je zintuigen bij het schrijven? Vaak heb je een favoriete zintuig. Als je daar mee speelt, krijg je een veel betere tekst. Laat je lezers zien, voelen, ruiken, horen en dit keer proeven... Neem je lezer meeJe hebt je zintuigen niet voor niets. Zet ze in bij het schrijven van je boek, verhaal of blogs. Zo neem je de lezer echt mee in je verhaal. Laat de lezer proevenLaat bij deze oefening je lezer de wafel proeven. Hoe ruiken warme kersen, spat het sap eruit als je er in bijt?Hoe klinkt het als je een hapje van de wafel neemt? En hoe zou je de kleur van de kersen beschrijven? Meer schrijfoefeningen?Bij mijn collectie vind je meer schrijfoefeningen Wil jij ook bloggen bij Yoors? Dat kan zodra je lid bent.  Het is gratis en levert je direct bonuspunten op.  Klik op inloggen om lid te worden.  Aanmelden

#spanning
10Nov2019
Dosis geluk
peerke70

Afgelopen drie weken heb ik geschreven over spanning, je moest hem eenvoudigweg voelen. Ik heb gekeken naar een aantal facetten daarvan, psychologisch, angst en #spanning    en ook een stuk algemeen. Nu wil ik proberen drie weken lang te #schrijven   over geluk.In mijn eerste drieluik ga ik het hebben over de overgang tussen spanning en geluk. Mocht je mee willen doen, in de header staat een #chemie   setje, ieder flesje is een #dosering .Vul je mee, een voor een hoop ik hoeveelheden #geluk   te kunnen vangen. Kun jij geluk echt goed doseren? Hoe meet je dat dan af? Ik merk zelf herhaalde keren Dat 'k mij een overdosis gaf Het kon niet op, was veel te groot Langer wil ik ervan genieten Er is geen stop dus ik genoot Zo graag zou ik dit willen gieten In een heel klein mooi pipetje Kunt u mij dat dan niet doceren Kijk dat lijkt mij dus een pretje ik zou het zo graag willen leren Misschien dat door wat vaker schrijven Over geluk en het ervaren Dat gevoel komt bovendrijven Of dat je het langer kan bewaren

#schrijfuitdaging september 2019
11Sep2019
Ontmoeting in de speeltuin!
Dutch Mermaid

Gabber had op de venster naar buiten zitten kijken en had in de schemer nog net kunnen zien hoe een dunne slappe lappenpop de speeltuin binnen sloop. Hij had gezien hoe hij om zich heen keek en langs de kleine vijver liep. Iets aan de houding en de manier van rondlopen van de lappenpop beviel Gabber niet en dus besloot hij door de kier van het openstaande raam naar buiten te glippen. Hij moest vond hij naar de lappenpop toe. Hij vond hem in de speeltuin verstopt onder de glijbaan, snikkend en van streek. Hij ging bij hem zitten en zei even niets. Hij wou er even gewoon zijn en als de lappenpop iets kwijt wilde zou hij heus wel wat zeggen bedacht Gabber. Zo zaten de twee een tijdje stil naast elkaar totdat gabber het zwijgen toch niet meer kon verdragen en hij vroeg: ”Zeg Makker gaat het wel goed met je?” Waarop de lappenpop nog harder ging huilen. Gabber sloeg zijn poot om de pop en voelde de lege ledematen en de plekken waar hij met naald en draad weer in elkaar was genaaid. Er zat niet veel vulling meer en een oog hing aan een draadje naar beneden. Gabber trok de lappenpop naar zich toe en bood een troostende schouder en zweeg weer even. Het was uiteindelijk de lappenpop die weer begon te spreken. Hakkelend en met een niet echt duidelijk verhaal vertelde de pop wat hem was overkomen. Hij had een lieve meid als mensenvriendin gehad het meisje heette Eef, Eef had heel lang met hem geknuffeld en gespeeld. Daardoor was hun band heel hecht geworden maar was hij ook heel erg versleten. Hij was zijn vulling verloren en de moeder van Eef had hem een paar keer genaaid. Maar nu was hij bijna zijn oog kwijt en Eef ging op kamers, toen ze was vertrokken had ze hem niet ingepakt. Ze had gezegd: ”Jij blijft hier want anders lachen ze me uit, ik ga op kamers wonen en studeren. Ik zet je op de plank en dan zie ik je wel zo nu en dan in het weekend.” Al weken was Eef weg en hij had haar niet meer gezien, Haar moeder kwam zo nu en dan even op haar kamer zitten maar niet te lang even stoffen en soms huilde ze, vast miste ze Eef ook. Maar de lappenpop had zich steeds slechter gevoeld, verwaarloosd en vergeten. Hij had zich oud en afgedankt gevoeld en niet meer geliefd. Eef had nu vast een andere knuffel had hij bedacht. En vannacht was hem alles teveel geworden vertelde hij, Gabber was blij dat de lappenpop vertelde waarom hij zich zo rot voelde. Gabber wist dat praten over dingen soms heel goed kon helpen. Ja, vertelde de lappenpop “Ik had me eigenlijk willen verdrinken of gewoon op de weg blijven liggen totdat de auto’s me helemaal stuk hadden gereden, ik heb niemand meer.” Huilend zei de lappenpop weer: "Wat is mijn leven nog waard? Helemaal niets!" Hij snikte en Gabber nam hem nog steviger vast: “Ik begrijp dat je je rot voelt. Als iemand vertrekt waar je zoveel van houd is dat heel moeilijk. En dan zit je ook nog met je oog en al die vulling die je mist!” De lappenpop keek Gabber aan met zijn ene goede oog en wreef met zijn lege mouw door zijn  goede oog. “Wat als je nu eens met mij naar huis gaat en we gaan op zoek naar vulling en we repareren je oog, en ik stel je voor aan al mijn vrienden. We hebben plek genoeg hoor!” De lappenpop keek verbaast: “Eerst kom je bij me zitten en je luistert naar mij en nu wil je me ook nog helpen. Ik weet niet of ik het allemaal nog aankan.” Antwoordde de lappenpop.  “Je verliest toch niets.” zei Gabber. “Probeer het gewoon misschien bevalt het je wel reuze goed bij ons en blijf je graag!” “ Ik weet het niet, echt niet.” Antwoordde de lappenpop. Maar Gabber wachtte niet meer hij nam zijn nieuwe vriend bij zijn arm hielp hem op en trok hem mee de speeltuin uit en de straat over. Zo snel zou hij zijn nieuwe vriend niet opgeven! Maar er was werk aan de winkel als hij wou proberen ervoor te zorgen dat de lappenpop zich telkens een beetje beter zou gaan voelen! Maar hij had het gevoel dat hen dat samen wel zou lukken! Gisteren was het zelfmoordpreventie dag, heel belangrijk niet alleen gisteren maar alle dagen. Ik heb er mee te maken gehad  en nu nog persoonlijk en heel dicht in mijn omgeving! Sommig hebben het overleeft en sommige niet! Sommige zitten midden in de strijd! De boodschap is duidelijk, als je suïcidale gedachten hebt praat dan alsjeblief met iemand, familie of je huisarts of andere hulpverleners! je staat er niet alleen voor! In Nederland bestaat ook nog de zelfmoord preventie lijn het nummer hiervan  is 113, minder bekend als zijn broertje 112 maar daar kunnen we samen wat aan doen door er meer bekendheid aan te geven! En in België is hier het nummer 1813 beschikbaar voor!  Ik heb dit verhaal van Gabber geschreven geïnspireerd door de schrijfuitdaging van Hans van Gemert en deze nu ook dankbaar gebruikt om dit onder jullie aandacht te brengen! Blijf er niet mee rondlopen praat!

#schrijven
02Nov2018
’s Nachts schrijven
Hans van Gemert

 Het is een kwestie van het goede moment. En dat is nu aangebroken, dus: ‘Ik heb het allemaal al gepland, nu gaat het gebeuren!’ zeg ik tegen mijn vrouw en kinderen. Naar hen opkijkend ontmoet ik de vragende blikken. Je ziet ze denken: ‘Wat heeft-ie nu weer bedacht?’ Afwachtend kijken ze me aan. Nu ik de aandacht heb, moet ik niet te lang wachten. Ik haal even diep adem, en kom met mijn aankondiging. ‘Komende nacht ga ik niet slapen: ik ga schrijven. Ik voel dat het nu gaat lukken!’ Niet iedereen slaagt er even goed en serieus in om naar mij te blijven luisteren. Naast de ongelovige gezichten en opgehaalde schouders is de eerste afdwalende blik gevonden. Maar ik laat me er niet door afleiden. Ik heb een voornemen gemaakt, mijn besluit is genomen en niets zal me daar van af kunnen houden. Iedereen weet immers dat de nacht bij uitstek geschikt is om te werken. Heerlijk, rust! Niemand die je stoort, geen lawaai op straat, niemand die tegen je aanpraat, niemand die nu en wel meteen dingen van je gedaan wil krijgen, zodat er van echt schrijven natuurlijk geen ene donder terecht kan komen. Vroeger al, als student, heb ik die vroege nachtelijke uurtjes leren kennen en waarderen. Ze omarmden mij en ik hén. Misschien gedwongen, waren we op elkaar aangewezen, en misschien lag de dringendste noodzaak aan mijn kant, maar we hebben veel tot stand gebracht samen. Ik kan wel zeggen, dat mijn tentamen- en examencijfers nog steeds met warme, dankbare gevoelens terugdenken aan die heerlijke en productieve nachtelijke uurtjes. En nu zal het dan weer gebeuren, ik verheug me er al op. Eindelijk zal ik mijn uurtjes weer wakend en werkend ontmoeten, al die keren dat ik de nachtelijke uurtjes feestend tegenkwam laat ik hier buiten beschouwing. Dat is geen werk, tenslotte. De hele dag en avond houdt mijn voornemen me bezig. Ik kan niet wachten tot iedereen naar bed zal zijn. En dat duurt lang. Maar tegen twaalven verdwijnt dan toch eindelijk iedereen naar de slaapkamers. Ik haal even diep adem. Het is zover. Het is stil. Daar zet ik me dan, de pen in de hand, het papier voor me. Ik heb een goed glas wijn tactisch opgesteld, de fles niet al te ver uit de buurt. Een blokje kaas voor de broodnodige innerlijke versterking. En iedereen te bed. De woorden vloeien als het ware onder druk uit de pen. Een enkele keer stopt de pen en volgt een moment van rust, van bezinning, een moment waarop de inspiratie haar voorbereidende werk doet. Het is ook een prima moment om te zorgen dat het wijnglas ook in goede conditie blijft. En daarna ijlt de pen zich verder. Op zo’n rustmoment concentreer je je het best, als je heel even de ogen dicht doet. Héél even. Het is een extra momentje van diepere stilte en afzondering van je omgeving. Het ordent je gedachten zo fijn. Als ik ze weer ogen doe, vind ik mezelf op het vel papier terug. Er komt weer licht door de gordijnen naar binnen. Wat gedesillusioneerd en bestoppeld richt ik mij van het niet geheel gevulde vel papier op. Het vel is dan misschien niet helemaal vol, het glas in ieder geval ook niet meer. Sommige zaken waren dan toch in ieder geval goed tot een einde gebracht. ‘Nog een paar woorden, een paar zinnen!’ zeg ik tegen de binnentredende huisgenoten die me met een nauw verholen glimlach op het gelaat aankijken. IJverig kras ik nog wat op papier. Ik hoor zacht gegrinnik. Wie weet hoelang ze me op het papier hebben laten liggen, de stiekemerds! ‘Het was een goede nacht,’ zeg ik, terwijl ik de papieren bij elkaar raap en weg strompel naar de slaapkamer. (c)2005-2014 Hans van GemertEigen afbeelding