Meest gestemde posts
#schrijvershotel
05Jul2017
Het boze dienstertje
Hans van Gemert

Ik heb eigenlijk prima geslapen in het hotel, hoewel ik midden in de nacht even wakker schrok  van gestommel en stemmen op de gang. Kan gebeuren. Het is druk aan het ontbijt. Je kunt zo zien wie goed geslapen heeft of niet. Zelf heb ik altijd even een aanpassingstijd nodig in een vreemd hotelbed. Hier en daar wordt er in ogen gewreven of wordt er via smalle streepjes zwijgend de wereld ingekeken. Maar je hoort ook de wakkere types, hard pratend en lachend. Het ontbijtbuffet is behoorlijk uitgebreid. Er zijn heerlijk verse croissants en al even verse harde en zachte broodjes. Er is een voldoende groot aantal automaten, genoeg om de wachtrijen voor koffie en thee beperkt te houden.  Een bak met gekookte eitjes, maar er zijn ook allerlei mogelijkheden je te voorzien van een uitgebreid Engels ontbijt. Als schrijver is het leuk om goed rond te kijken en iedereen te observeren. Wat ze doen, wat ze eten, hoe vaak ze naar het buffet lopen om een nieuwe voorraad levensmiddelen te halen, en met een beetje geluk vang je hier en daar flarden van gesprekken op. Heel veel Nederlands, maar ik hoor ook wat Duits en Engels. De taal die je te lande het meest zou verwachten, Spaans, wordt binnen het hotel nauwelijks of niet gehoord. Dat vind ik niet erg, mijn Spaans is op zijn voordeligst gezegd nogal beroerd. Ik pak er een aantekenboekje bij, zodat ik wat indrukken kan vastleggen. Wie weet, voor een verhaal binnenkort. Het schept altijd mogelijkheden. Zou het bijvoorbeeld niet leuk zijn als er een matje zou liggen? Het zou de zaak zeker wat opfleuren. Waarom ook niet! Er komt een dienstertje binnen, nerveus balancerend met een schaal met eieren. Zo te zien zijn dit rauwe, koude eieren, want er is hier ook de mogelijkheid zelf een eitje te bakken. Daar ligt het matje, misschien op een wat onlogische plek op de vloer. Ik vraag me al af, zou het of zou het niet? Het zou. Ze blijft met haar hak hangen achter het matje. Als een bijna ervaren  balletdanseres maakt ze enkele bijzondere pasjes. De schaal balanceert niet langer, hij wankelt. Van voor naar achter, van links naar rechts. En dan volgt de lancering. Enkele eieren stijgen op om enkele momenten later te landen op het verbouwereerde hoofd van het dienstertje, dat tijdens de ei-lancering precies de andere kant op is gegaan: naar de vloer. Druipend van het eierstruif komt ze overeind. Zoekend kijkt ze rond met een vlammende blik in de ogen. Dan komt ze woedend en verontwaardigd op me af. ‘U!’ Hoewel het dienstertje overduidelijk volbloed Spaans is versta ik haar opperbest. Ook weer zo’n voordeeltje voor een schrijver. ‘Dat heeft U gedaan!’ Ik verzeker haar dat ik haar niet heb aangeraakt en dus niet verantwoordelijk ben voor haar struikelpartij. ‘O jawel!’, de stoom komt nog net niet uit haar oren. ‘Dat matje lag er eerst niet, dat heeft u net bedacht!’ Daar heeft ze me. Ik kan niet anders, ik geef het toe, vergezeld met honderden excuses. ‘En weghalen dat ding!’ Gehoorzaam schrap ik het matje verder uit mijn verhaal. Nog mopperend loopt ze weg. Ik kan nog net haar laatste woorden verstaan: ‘Die schrijvers denken maar dat ze álles kunnen maken!’ (c)2017 Hans van Gemert Afbeelding: Pixabay Juli uitdaging. Doe je mee? Het Schrijvershotel, boek ook! Lees meer Mijn andere bijdragen in Het Schrijvershotel De aankomst In het Schrijvershotel Raadsels bij de receptie

#zelf geschreven verhaal
24Oct2019
Schrijvershotel in Benidorm deel 2D: Maanden zonder contact uitgelegd..
Ingeborgenzwerm

Vanaf het begin lezen kan via de volgende link: Schrijvershotel deel ANog een paar seconden, waren wij via de begroetingen en veel betekende stiltes getuigen van de eerste ontmoeting van de twee vriendinnen, voor wij ons weer ver plaatsten naar het terras.. Ik voor mijzelf en Vincent een sigaretje aanstak, en van hem dankbaar een beker koffie aanpakten.. Veel werd er op dat moment niet gesproken, want de stilte had het al gezegd.. Maakt elk woord overbodig..Dank je wel, lieve Ingeborg, nam Vriendje het woord, terwijl Vincent mijn hand zocht onder de tafel.. Dank je wel, dat je Carina zo gelukkig hebt gemaakt.. Melde hij eenvoudig Met een heleboel liefde gedaan, vind het fijn om haar in het zonnetje te zetten, of beter gezegd om haar zo te zien stralen.. Dat mij, dat maakt ons, ook gelukkig.. Vertelde ik hem, voor ik eens diep zuchten, omdat door zijn volgende vraag, de tranen in mijn ogen op welde. Of misschien was het meer een opmerking, zo het op dat moment was.. Namelijk: Dat is toch echt een hele periode, totaal anders geweest, zeker 6 maanden tijdens onze vakantie, en nog een aantal maanden daarna.. Moet toch op zijn zachts gezegd, niet makkelijk zijn geweest.. Met een denkrimpel in mijn voorhoofd, luisterde ik naar zijn stem, naar de woorden, die zich vormde tot de zinnen, en de betekenis tot slot. Makkelijk was het zeker niet, bevestigde ik, en toch heb ik een aantal antwoorden gekregen, zijn mij dingen duidelijk geworden, die ik daar voor niet begreep.. Alleen zijn dat onderwerpen die ik het liefste, eerst met Carina zelf wil bespreken.. Begrijpelijk, mengde Leon zich voorzichtig in het gesprek.. Is het dan misschien mogelijk om een voorbeeldje te geven ? Stelde hij open en eerlijk de vraag.. Ik weet zeker dat zij mij beschermd heeft voor meneer de psychiater, heb haar een aantal malen tijdens onze gesprekken gevraagd of zij een gesprek met hem kon regelen.. Laat ik het zo formuleren: Daar is het nooit van gekomen.. Tot ik hem voor de tweede keer sprak tijdens een nieuw soort van intake gesprek, en ik besefte dat ik Carina dankbaar was.. Of dat zij een aantal keren de opmerking maakte: Wat jammer dat je niet in Noord woont. Begreep niet wat zij bedoelde. Tot ik tijdens een wandeling aan haar durfde te vragen, wat voor werk jij eigenlijk deed.. richten ik mij een moment tot Vriendje.. Heb ik je dat niet verteld, die werkt bij de zelfde organisatie als ik, alleen dan in Noord.. Was het antwoord besloot ik dit voorbeeld met een mager glimlachje op mijn gezicht.. Hoe was het dan voor je, om te weten dat zij dicht in de buurt was, je haar zo kon bellen, en er toch geen contact mogelijk was ? Vroeg Vriendje zich hard op af.. Het voelde veilig! Antwoorden ik, zonder er echt bij na te denken.. Zelfs toen via een derde persoon, aan mij te kennen was gegeven dat het team geen contact meer met mij zouden opnemen.. Liep dit voor Carina en mijzelf totaal anders, voor mij enkel positief.. Volgens mij was dat ook voor haar een goed en speciaal gevoel, bevestigde Vincent mij, om even in mijn hand te knijpen, die hij onder de tafel nog steeds vast had.. Laat ik het zo zeggen, omschrijven misschien ? Wij waren allebei op de juiste plek op het juiste moment.. Op een andere plek in het zelfde gebouw.. Een aantal keren, heb ik haar gewoon voorbij laten lopen, zien op afstand, weten dat het goed was, was genoeg.. Tot ik alle moed bij elkaar geraapt heb, naar buiten ben gelopen toen zij voorbij liep en haar naam heb geroepen.. Hoe reageerde zij dan ? Viel Joa mij vragende in de reden.. Goed.. Kwam terug mijn richting op en stond het volgende moment voor mijn neus.. Alsof er bijna geen tijd had tussen gezeten, behalve dan haar lange droom vakantie, waar over zij melde dat zij weer terug wilde, toen ik er naar vroeg... Besloot ik mijn antwoord.. Geloof dat je nu toch echt iets vergeet te vertellen, mengde Carina zich voor mij plotseling in het gesprek.. Het was namelijk vlak voor de neus van... Hoe noemde je hem ook al weer ? Meneer de psychiater, zei ik, terwijl ik oogcontact met haar zocht en wij elkaar lachende aankeken.. Het voelde goed en betekende gesloten onderwerp.. In ieder geval voor dat moment, want niemand kan ik de toekomst kijken...