Meest gestemde posts
#werking van de geest
26Jul2019
De samenwerking tussen Schaamte en Schuld
Quinta Ansem

In het boek, De kracht van Kwetsbaarheid van Brené Brown staat dat de meeste onderzoekers en hulpverleners die zich bezighouden met schaamte het er over eens zijn dat het verschil tussen schaamte en schuld ligt in het zeggen, ik ben slecht of wat ik deed was slecht. "Schuld = wat ik deed was slecht""Schaamte = ik ben slecht"Ik ben opgeleid met Past Reality Integration Theorie en voor mij zijn dit twee aspecten van de drie die samen de Primaire Afweer vormen.  De laatste is het gevoel dat iets teveel, te groot, te moeilijk voor je is en je het gevoel hebt dat het je 'niet gaat lukken' omdat je ervan overtuigd bent dat het te veel, te groot, te moeilijk is. Het is mijn persoonlijke ervaring dat deze drie aspecten met elkaar lijken samen te werken. in een soort van glijbaan effect, waardoor je van het ene gevoel met bijbehorende gedachte naar de andere glijdt. En dat je bijna altijd uitkomt bij schaamte, conform de definitie van Brené Brown. De gedachten bekrachtigen elkaar. "schaamte is het intens pijnlijke gevoel dat voortkomt uit de overtuiging dat we niet goed genoeg zijn en daarom geen liefde waard zijn en er niet bij horen"Bijvoorbeeld, je denkt, oh jeeh, die opdracht gaat mij niet lukken, dat is te veel! ..... dan komt er wellicht een volgende gedachte op,........dat het gaat mislukken, is dus mijn schuld, omdat ik het niet kan... en dan komt de laaste gedachte..... zie je wel... het ligt aan mij want ik ben niet .......... genoeg, (vul maar in ... allemaal varianten op, ik ben slecht). Ze lijken dus aan elkaar verbonden, ook al ben je je niet van de 'onderlaagjes en linken' bewust. Als ik bij mezelf verder vraag (of bij iemand anders) kom ik altijd uit op het laatste, de diepe overtuiging dat ik niet...... genoeg ben. En als ik dat dan weer spiegel naar, wat ben ik dan wel, dan komen er bij mij woorden op zoals, ik ben mislukt, verrot, slecht, lastig, teveel, veroorzaker van (alle) ellende, verpester, niet welkom. Dat zijn woorden die een weerspiegeling zijn van mijn Oude Realiteit en Oude Pijn. Ergens heb ik in mijn prille kindertijd deze boodschappen (die op mij afkwamen) zo 'begrepen en opgeslagen'.  Bij de PRI worden 5 afweren benoemd. Angst, Primaire Afweer, Valse Hoop, Valse Macht en Ontkenning van Behoeften. Brené Brown heeft het angst en daarna over Schaamte en dan super je best doen of uithalen naar anderen en het jezelf verdoven.  Ter vergelijking PRI AngstPrimaire afweer (schuld - schaamte - teveel)Valse Hoop (je best doen, pleasen)Valse Macht (de schuld ligt bij anderen)Ontkenning van Behoeften (onverschilligheid, weinig voelen door verdoven van gevoelens) Brené Brown AngstSchuld & SchaamteJe best doen, pleasenJe afreageren, anderen de schuld gevenJezelf verdoven, met alcohol, drugs, werken, sporten, enzovoorts Niet zo verschillend dus. Twee onderzoekers die tot dezelfde beschrijvingen van overlevingsmechanismen zijn gekomen. Wat verschilt is hoe ze het noemen. En wat ook verschilt is dat bij PRI onder de 5 afweren de werkelijke reden wordt benoemd waarom deze afweren worden geactiveerd. De Oude Pijnen, voorkomend uit Oude Realiteiten. Of in ieder geval de realiteit zoals het door het kleintje beleeft is en waarvoor het is beschermt zodat het niet 'volledig'  is gevoelt, door te verdringen en af te schermen met de afweren. Bij Brené Brown wordt de schaamte als de aanjager van alle andere vormen van overleven beschreven en ik ben het met haar eens dat deze vorm van 'denken over jezelf' heel pijnlijk is. In ernstige vorm kan dit leiden tot het niet meer willen leven. Ook dat wordt door zowel Ingeborg Bosch als door Brené Brown beschreven. Wat ook bij allebei zeer belangrijk is, is het kunnen herkennen van deze mechanismen als, afweer, overleving.. geraakt zijn dus. Zodat je daarna kan leren erop bij te sturen. Zodat je niet meer zo totaal gegijzeld blijft door de geactiveerde gevoelens en bijbehorende gedachten, denkend dat jouw gedachten juist en normaal zijn. Ze pleiten wat mij betreft beiden voor bewustwording en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Gebruikte bronnen:De Kracht van Kwetsbaarheid - Brené BrownAlle boeken van - Ingeborg Bosch

#bank
20Jun2019
Geldt niet
peerke70

Een grote lening zoals een hypotheek kan je veel mogelijkheden bieden. Maar tegelijk is het ook een enorme gevangenis. Niet altijd is het dan zo dat er een eerlijke situatie ontstaat. Wees gerust, wij hebben hier niet echt last van maar we zijn er wel tegenaan gelopen. Lees meer Dat deed Ali express Vast geklonken

#schuld
24May2019
Thuisblijver
OPA-Grendel

Daar zit je dan. In je uitgesleten joggingbroek. De touwtjes zijn er al lang uit, het is al ver voorbij de tijd dat een nieuwe op zijn plaats was geweest, en bij de Primark kosten ze niet zoveel, maar ja. Vijf Euro is vijf Euro, en die groeien je niet op de rug. Een brood kost er al zo'n stuk of twee a drie, en je kinderen hebben eigenlijk nieuwe schoenen nodig, dus geen kans op een nieuwe. Je had een leuke baan in de bouw, verdiende je centjes, had het helemaal zo slecht nog niet, maar ja, Mark moest zo nodig de hele boel kapot bezuinigen, en dus was je werkeloos. Toen het zogezegd beter ging kon je wel terugkomen, maar ja, dan moest je een flink stuk inleveren. Polen zat die willen werken, had je voormalige baas gezegd. Hij had schijt aan het feit dat je van dat loon je gezin niet kon onderhouden. Voor hem was het ook veel zwaarder en duurder geworden met al die maatregelen van Rutte en Asscher. Dus daar sta je dan iedere week bij het UWV die je maar vertellen dat je eens een fatsoenlijke broek moet gaan kopen. Waarvan dan?Van de stress is je vrouw door haar hoeven gezakt. Ze loopt bij een psychiater, en omdat je de premie al nauwelijks kunt opbrengen, is ieder bezoek aan hem, een aanslag op je karige huishoudgeld. Alleen al haar medicijnen kosten meer dan een paar dagen eten. De aanvraag voor de voedselbank is nog niet beantwoord, en de maand is nog lang.Je zoontje heeft een leerachterstand. In zijn klas is het meer dan de helft niet westerse allochtoon. Die gasten spreken enkel Arabisch met elkaar, zijn in het Nederlands nauwelijks te volgen, en daar wordt het lesmateriaal en de gegeven lessen op aangepast, want iedereen moet mee kunnen doen. je dochter wordt al weken lastig gevallen door enkele Marokkaanse gasten bij het buurthuis. Ze doet tegenwoordig maar een doek over haar haar om niet op te vallen. Haar vriendinnetje is aangerand, met de aangifte werd niets gedaan. Te weinig mankracht, zeiden ze.Je vader gaat ook slecht. Sinds de dood van je moeder kwijnt de man weg. Er is geen zorg voor hem, dus doe je wat je kunt, maar van het UWV krijg je daar de ruimte niet voor. Ook geef je, dat kleine beetje wat je hebt, gedeeltelijk aan je vader, omdat zijn pensioen zo weinig is, dat hij zijn rekeningen niet meer kan betalen.Je opent de enveloppen die net op de mat zijn gevallen. Je huur gaat weer omhoog, je zorgpremie is gestegen, je energierekening explodeert. het is niet meer te doen, je kan er net zo goed een einde aan maken, bedenk je je. het is allemaal de schuld van de regering en de EU, schreeuw je in je wanhoop uit.Gisteren had je kunnen stemmen. Ja, Geert weet wat er achter jouw voordeur speelt, wat er op de straat gebeurt, hoe alles in elkaar is gezakt. Je had kunnen stemmen. Op Geert, maar je deed het niet. Waarom niet? Omdat je in je afgesleten broek niet over straat wilde? Omdat er je door een buurt moet lopen waar groepen "jongeren" je proberen uit te lokken en te intimideren? Waarom? Ja, je weet het eigenlijk niet. Het is toch de schuld van de regering? Tenminste, dat hou je jezelf voor. Ze doen toch wel wat ze willen. Ze geven geen reet om ons. Het is allemaal hun schuld.Nee, beste vriend, het is niet hun schuld. het is jouw schuld. Je had gisteren even je kont van de bank moeten lichten, even je trots opzij zetten, fuck die joggingbroek. Even je dapperheid moeten tonen. Fuck die "jongeren". Je had op moeten staan, naar het stemlokaal en je had moeten stemmen. Tien mensen stonden er op lijst drie. Tien. Allemaal bereid om jouw leven te veranderen. Om te zorgen dat je wèl die baan kreeg voor het geld wat er voor hoort te staan, zonder dat je oneerlijk met een Pool moet concurreren. Die jouw zorgkosten omlaag willen hebben, die jouw huurstijging teniet willen doen en jouw huur fors willen verlagen, Die willen zorgen voor goede pensioenen, goede zorg, goed onderwijs en die het tuig het land uit willen hebben. Die geen verdere islamisering van ons land willen door gasten die hier niets te zoeken hebben. Tien mensen stonden te trappelen om dat voor jou te gaan doen. Het enige dat je hoefde te doen, was gaan stemmen. En wat deed je? Niets. Ja, een paar keer aan je zak harken misschien, maar je bent niet wezen stemmen. Dus al die ellende, waar je te pas en te onpas over klaagt, is je eigen klote schuld.Ik zou zeggen, ga voortaan stemmen, stem dan op de PVV en denk aan OPA.

#liefde
14Oct2019
Een brief speciaal voor jou
LiefBlog

Lieve kleine ster,  Je groeide op in mama haar buik, toen ik nog bij mijn papa en mama  woonde. Jouw vader was neergeslagen toen we van jouw bestaan te weten kwamen.  Toen ik van jouw bestaan afwist ging jouw vader aan de slaapmedicatie en het bier. Dat is helaas geen goede combinatie. Jouw vader en ik wisten niet hoe we voor jou zouden gaan zorgen, maar toen jij drie maanden in mijn buik zat... wilde ik jou alle liefde geven die ik zelf bezat.  Jouw vader en ik hebben gepraat, gelachen, ruzie gemaakt en tranen laten vallen op mijn buik. Waar moest jij gaan wonen? Wie zal er voor jou gaan zorgen? Kon ik de verantwoordelijkheid aan om voor jou te zorgen?  Bij mijn papa en mama zal je niet kunnen opgroeien, en bij jouw vader was het ook geen optie. Dit bezorgde mij stress, wat mij elke dag nog spijt lieve, kleine schat. Ik kreeg een bloeding...  Helaas wist mama niet dat deze bloeding abnormaal was. Ondanks dat ik al mijn liefde aan jou wilde geven, gebeurden er in mijn leven ook veel andere dingen. Ik ben blij dat jij deze dingen niet onder ogen hebt moeten komen.  Uiteindelijk had mama geen keuze. Mama kon namelijk niet meer thuis wonen en was pas 17 jaar. Jouw vader was 20 jaar. Nu wij stukken ouder zijn, had ik natuurlijk een andere keuze gemaakt. Mama was toen zij 17 jaar was nog heel beïnvloedbaar.  Er werd besloten dat niemand in mijn omgeving jou stabiel kon laten opgroeien. Dat betekende dat ik eindigde, hand in hand met jouw vader, op stoelen in een abortuskliniek. Hier heeft mama op de dag van vandaag nog spijt van.  Papa en mama hadden een vragenlijst ingevuld, en werden een kamer ingeroepen. We gingen nog een keertje naar jou kijken, maar jij was niet meer te zien. Moeder natuur had gekozen. Wat mij uiteindelijk na heel veel tranen meer rust heeft gegeven en een klein, klein, klein beetje minder schuldgevoel. Moeder natuur heeft jou een ander leven gegund in een andere buik. Waar jij warm en veilig zal kunnen opgroeien.  Ik wilde nog heel graag bij jouw vader blijven, maar toen wij de abortuskliniek uitliepen kon jouw vader het niet meer aan. Hij kon mama haar emoties niet aan. Hij vond ze te heftig en hij vond mama te emotioneel.  Dit is de reden dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn.  Ik wil dat je een ding nooit, maar dan ook nooit vergeet aan de hemel. Dat is dat mama nog maar een kind was, en jou alle liefde zal bieden. Ook vanuit de bank naar de hemel toe.  Je blijft voor mij ster #1 , en voor altijd in mijn hart. Ook 5 jaar later, je hebt een plek die niemand over kan nemen.  Mama <3