Meest gestemde posts
#kinderporno
16Oct2015
Het leed dat kinderporno heet...
AsWeSpeak

Kinderporno. We lezen er regelmatig over in de krant. Het blijft vooral bij het woord, artikelen gaan niet in op wat het inhoudt, wat het aanricht. Seks met kinderen, en dat opgenomen op video. Dat is de voorstelling en daar blijft het bij. We willen er liever niet aan denken, het past niet binnen ons perfecte plaatje van een veilige westerse samenleving.Ondertussen is het een enorme miljardenindustrie. Want er zijn veel mensen die graag kijken naar filmpjes waarop kinderen worden verkracht en ‘beyond imagination’ worden onderworpen aan de meest vreselijke handelingen en zelfs martelingen. Ze betalen grof geld voor deze beelden. Vraag en aanbod, hoe gewelddadiger de beelden, des te meer geld tellen ze ervoor neer. Ze hebben ook hun eigen voorkeuren, jongetjes, meisjes, kinderen onderling, brute (groeps)verkrachtingen, kinderen en dieren. Je kunt het zo erg niet bedenken, er is een markt voor.HP de Tijd liep in 2012 drie dagen mee met een kinderpornoteam van de Politie Twente. De rechercheurs die gevonden beelden bekijken komen in de reportage met de titel ‘Het geluid is het ergste’ aan het woord. Dat kinderporno vaak gepaard gaat met zwaar geweld en verder gaat dan betasten, blijkt uit het artikel: Miljoenen foto’s en filmpjes zijn er inmiddels voorbijgetrokken aan het in 1996 opgerichte kinderpornoteam van de regio Twente, IJsselland en Noordoost-Gelderland, dat is gehuisvest in het politiebureau van Hengelo. Kinderen die naakt poseren, kinderen die masturberen, die seks hebben met elkaar, met volwassenen, met dieren. Elke begrenzing van de bruutheid, elke limiet aan het voorstelbare lijkt zoek. Felix: “Bedenk iets, maak het tien keer erger, en wij hebben er dan ook nog beeld bij.”Helden. Deze rechercheurs. Dat zijn de geluiden die ik hoorde toen dit artikel destijds werd gepubliceerd. Zij doen dat wat bijna niemand kan. Ze aanschouwen de beelden, de horror die deze kinderen wordt aangedaan. Waar verder niemand over spreekt. Want het moet heel wereldbeeldverstorend zijn. Niet willen weten dat deze dingen gebeuren is veiliger. Absoluut, wie dit ziet kan er best wel een nacht of langer wakker van liggen.Uit het artikel: Wat meteen opvalt: het geluid. Het ijzingwekkende geluid van een huilend kind. Het gaat door merg en been. “Het geluid, dat is misschien wel het ergste,” zegt Felix, die zelf ook betrokken was bij het onderzoek naar Robert M.De huilende en gillende slachtoffers. Oja, die zijn er ook nog. We hebben het regelmatig over de daders, over de mensen die de daders opsporen maar je zou bijna hen – van vlees en bloed, met gevoel, de kinderen zelf – vergeten. De kinderen die dit meemaken, wat zij precies meemaken blijft voor de massa onbekend. Wie het meemaken ook, het is namelijk een taboemaatschappij waarin we leven. Als je de statistieken moet geloven ken je er wel een paar. Bijna niemand die het van elkaar weet. Slachtoffers worden door hun daders al monddood gemaakt en de maatschappij zwijgt hen ook dood. Dat blijkt wel uit een lezerscolumn in Metro van afgelopen week, over het feit dat er niet wordt gesproken over seksueel geweld. Metro deed daar nog eens vrolijk aan mee door de column, ondanks dat hij de meeste stemmen had, niet uit te kiezen voor publicatie in de krant. Dat gebeurde een paar dagen later, toen ze er niet meer omheen konden, na wat protest op social media.Ik zal eens een boekje open doen over de kinderen die dit meemaken. Ik was ook zo’n kind. Op m’n derde kreeg ik al eens te maken met een pedofiel, via een oom van me. Vanaf mijn vierde werd er kinderporno met me gemaakt. Dit nam extreme vormen aan, die waar Felix het over heeft, van het kinderpornoteam. Naast het extreme fysieke geweld werd ik mentaal gesloopt, gehersenspoeld tot ik zelf geloofde dat ik zo’n slecht kind was dat ik dit had verdiend. Pas toen ik afgelopen jaar besefte hoe dit is gebeurd en op welke manier ik ben gemanipuleerd met als doel hen te beschermen, zodat zij hun perverse lusten jarenlang konden botvieren op een onschuldig kind, voel ik me niet meer schuldig. Na zoveel lange jaren van schuld kan ik inzien dat het echt heel erg was wat ze met me deden, en dat ik hier al die tijd alleen mee ben geweest. Kijkend naar mijn eigen kinderen slaat die gedachte alleen al een gat in mijn hart.De hulpverlening, daar kom je terecht na zo iets. Niet met het verhaal dat je kapot bent gemaakt, dat was immers je eigen schuld en daarom verdring je alles. Anders kun je niet meer functioneren. En je functioneert, je doet alles omdat je vermogens ontwikkelt om niets meer te voelen. Je overleeft. En alles wat er met je gebeurt in je hoofd om dit te overleven, is een logische reactie op de meest extreme gebeurtenissen. Als je op een middag wordt misbruikt door een paar sadistische pedofielen die je ook nog eens dwingen te lachen en het vastleggen op video, om het je terug te laten zien met de woorden ‘Niemand gelooft dat jij dit niet zelf wilt, kijk dan je lacht. Ze zullen je in de gevangenis zetten als iemand hier achter komt’, dan moet je wel een overlevingsstrategie in je hoofd ontwikkelen om nog naar huis te kunnen, naar school te kunnen, dingen doen die andere kinderen doen. Alles wat je niet meer voelt sla je ergens op in je lijf. Het is er wel, je voelt het niet. Je ontwikkelt allemaal klachten. Depressie, angstklachten, eetstoornissen, het kan vanalles zijn. Maar als binnen de hulpverlening je verleden aan bod komt, blijft men erom heen draaien. Niemand durft het te benoemen, straks pleeg je zelfmoord en wordt de instelling aansprakelijk gesteld. We stoppen er nog maar wat medicijnen in.Er moet een stoornis op je worden geplakt, voor de verzekeraar. Je wordt geanalyseerd. Geobserveerd. Je moet vragenlijsten invullen en aan de hand van een DSM-V wordt er een stoornis bij je vastgesteld die ze dan gaan behandelen. Niemand die zegt; wat is er met je gebeurd? En dan ga je dus symptomen bestrijden. Want wanneer je nog steeds de viesheid voelt van wat mensen met je uitspookten, je grootste geheim, maar je merkt dat het op een plek waar ze mensen helpen nog wordt doodgezwegen…. Zit er dan geen kern van waarheid in, dat het je eigen schuld was? En zo draai je jaren in cirkels. De Britse Eleanor Longdon hield eens een treffende Ted Talk over dit fenomeen in de psychiatrie.Ik ben nu dertig en heb sinds kort pas kunnen afrekenen met die schuld en de daarbij horende schaamte. Niet dankzij de hulpverlening. Daar stopte ik grotendeels mee, na de zoveelste instelling waar ik werd behandeld als ‘psychiatrisch patiënt’ in plaats van een mens. Ook in de psychiatrie heb ik donkere dingen gezien en meegemaakt. Met als dieptepunt een verkrachting in de isoleercel, door een medewerker van een kind- en jeugdkliniek, waar ik als puber een tijdje zat. Ik ben geen patiënt, geen dossier, geen geval. Ik ben ook niet zielig. Ik heb een baan, een relatie, kinderen, prachtige kinderen. Maar ook een ontzettend groot gat in mijn hart. Want ondertussen heb ik een verleden wat niemand in mijn omgeving kan vermoeden. Waar ik dus nog steeds alleen mee ben. Waarvan ik regelmatig denk als ik tussen collega’s zit: jullie moesten eens weten.. En nu ik besef wat mij is aangedaan en niet meer mijn overlevingsmechanisme inschakel: ‘niet zeuren, eigen schuld, schouders eronder en doorzetten’, weet ik niet meer wat ik moet doen.Want ik moet er iets mee. Ik wil dat iemand mijn verhaal hoort. Ik wil het delen. Ik wil het eruit. Het voelt als een vernietigende energie dat deze pijn in mijn lijf zit en ik dit met niemand kan delen. Dus ik ben weer op zoek gegaan naar hulp. Want ik weet precies wat ik wil, wat ik nodig heb, en die schuld en die schaamte hinderen mij niet meer. Ik kom voor mezelf op door heel zorgvuldig op zoek te gaan naar een vrijgevestigde therapeut, ver weg van instellingen die me schade hebben berokkend. Maar helaas. Therapeuten willen hun handen hier niet aan branden. Wanneer ik uitleg waar het om gaat, en de heftigheid van wat me is aangedaan duidelijk wil maken, omdat ik niet erover kan praten terwijl ik me zorgen maak of de ander het kan dragen, dan haken ze af. ‘Hou maar op, ik kan het niet meer aanhoren’, hoorde ik eens van een therapeut. Gisteren ben ik weer afgewezen, het verhaal is te erg. Ga maar naar een instelling, was het advies.Te erg. Hoe kun je nou te erg zijn? Stel je voor, er wordt iemand aangereden en hij ligt zwaargewond op straat. Hoe zou men reageren als de ambulancemedewerkers zeggen: we doen niks, de verwondingen zijn te erg. Nee, sorry jongens, we proberen het niet. Het is te erg. We laten hem doodbloeden.Dan is het land toch te klein?Doodbloeden ja. Dat is hoe het voelt. Dat je al die jaren zoveel kracht uit jezelf hebt moeten halen om de wond bijeen te houden. Dat je feitelijk roept: help me dan, ik kan hier niet alleen mee blijven zitten, luister nou naar m’n verhaal.... Maar men kan als volwassene niet eens aanhoren wat ik als klein kind heb moeten doorstaan. Ik verstoor hun wereldbeeld. Weer trekken ze hun handen van me af. En daarmee laten ze me doodbloeden, maar dan worden zij in ieder geval niet aansprakelijk gesteld…------------------Over dit onderwerp schreef ik nog enkele blogs, die verder uitdiepen wat ik hier vertel. Deel 2, schuld en schaamteDeel 3, de wereld op z'n kopDeel 4, over zelfmoordDeel 5, waarom geen aangifteDeel 6, over aanraking en nabijheidDeel 7, wat het met een kind doetDeel 8, over de hulpverleningDeel 9, over schuld en schaamte (2)Deel 10, over de zorgDeel 11, waarom emdr niet luktDeel 12, waarom is het moeilijk om over seksueel misbruik te praten?Deel 13, over kinderen krijgenDeel 14, doodsangstDeel 15, getriggerdDeel 16, taboeDeel 17, paniekDeel 18, #laatzenietbarstenDeel 19, geen hulp voor slachtoffersDeel 20, huilenDeel 21, pakjesavondEen foto van trauma Deel 22, boosDeel 23, taboes doorbekenDeel 24, wanneer je wordt geholpenDeel 25, de pijn die loskomtDeel 26, blijf ademenDeel 27, besefDeel 28, na 5 maanden traumabehandelingDeel 29, hoe moet ik hiermee leven?Deel 30, hoe ik al veranderdeDeel 31, nog meer besefDeel 32, #ikkijknietwegDeel 33, nog meer #ikkijknietwegDeel 34, doodsstrijdDeel 35, schreeuwenDeel 36, over 2016Deel 37, wat je als huisarts niet moet doenWat is traumaverwerking?Deel 38, pijn van het verlies1 jaar voorwaardelijk voor 1 van de ergste misdaden? Deel 39, nog meer doodsstrijdMasterclass traumaverwerkingOpen brief aan de directie van MediantNederland in top 3 wereldranglijst kinderpornoDeel 40, een fobie verslaanMachteloze woedeDeel 41, pijn en doorklonkenAls je het iemand vertelt dan..

#misbruik
04Sep2019
Misbruik in de speeltuin
Flying Eagle

In zijn schrijfuitdaging vraagt Hans van Gemert ons deze maand iets te schrijven, dat zich afspeelt in de speeltuin. Ditmaal kijken we naar een ernstig probleem in onze hedendaagse maatschappij. Misbruik en zedendelicten schreeuwen om aandacht. En dan vooral in de zin van waarschuwingen. Het is eigenlijk een oproep om altijd alert te zijn. Alert op wat zich in je omgeving afspeelt en alert op het gedrag van willekeurige vreemdelingen, die ogenschijnlijk nu eens niet verdwaald zijn. Alleen naar de speeltuin De mooiste speeltuin van het dorp is helemaal aan de rand van de bebouwde kom. Op 100 meter afstand begint het grote bos. De kinderen noemen het als aloude Fabeltjeskrant fans ook wel ‘Het grote dierenbos’. Van hun ouders mogen Jan, Jos en Jochem nooit alleen naar het bos. Maar ja, als tienjarigen willen de vriendjes toch wel graag een keer de grenzen van het toelaatbare opzoeken, verkennen. Daarom lopen ze vanmiddag stiekem met zijn drietjes naar de speeltuin. Als ze bij de speeltuin aankomen, is daar niemand behalve één tienerjongen, die ze niet kennen. Hij noemt zich Noah en zegt 16 jaar te zijn. Ze maken een praatje met zijn vieren en dan gaat de tienerjongen op de schommel zitten. De drie vriendjes beginnen aan ‘een wedstrijdje klimrek’, zoals ze dat altijd noemen. Het is een van hun favoriete spelletjes. Wedstrijd op het klimrek Jochem neemt het voortouw. Hij klimt op het klimrek en klautert zo snel als hij kan naar de andere kant. Hij moet beginnen, omdat hij vorige keer als laatste geëindigd is. Vanmiddag doet hij er 54 seconden over.  Dan is het de beurt aan Jan. Hij klautert veel sneller naar de andere kant van het rek. Na 40 seconden heeft hij zijn doel bereikt. Jos komt daar bij zijn poging net niet aan. Hij doet er 43 seconden over. Jochem loopt alleen even het bos in, terwijl Jan en Jos naar de glijbaan lopen. Zij zien in hun ooghoeken hoe ook Noah het bos in loopt. Maar het ziet er zo natuurlijk uit, dat het niet eens echt tot hen doordringt. Een minuut of vijf later zegt Jan tegen Jos: “Jochem blijft wel lang weg, hè? Zou hij zichzelf ingegraven hebben?”. “Noah is trouwens achter hem aangelopen!”, antwoordt Jos verschrikt. Samen springen ze bij de glijbaan weg en rennen naar het bos. Maar hoe ze ook roepen en zoeken, er is geen spoor van Jochem of Noah te vinden. Met knikkende knieën terug naar huis Jos en Jan lopen met lood in de schoenen, met knikkende knieën terug naar huis. De weg lijkt ineens veel langer en veel drukker dan anders. Ze hebben spijt dat ze alleen naar het bos zijn gegaan. Maar daar kopen ze nu niets voor. Ze zijn bang voor de reactie van hun ouders. Jan woont het dichtstbij het bos. Daar komen ze dus als eerste aan. Op hangende pootjes doen ze hakkelend en stotend bedremmeld hun verhaal. Dat ze stiekem naar het bos zijn gegaan en dat ze Jochem kwijt zijn.  Van schrik laat Jans moeder het kopje, dat ze in de handen heeft, op de grond vallen. “Scherven brengen geluk”, weet ze nog uit te brengen. “En hopelijk is dat nu ook het geval.” Jans vader pakt meteen de telefoon en belt 112. Zoektocht naar Jochem Vanzelfsprekend gaan bij de politie direct alle alarmbellen rinkelen. Dit klinkt als een serieuze zaak. Hier moet onmiddellijk gehandeld worden. En dus is de recherche zeer snel bij Jan thuis. Inmiddels zijn ook de ouders van Jos en van Jochem opgetrommeld. Zij komen ongeveer gelijk met de politie aan.  En dan vertellen Jan en Jos hun verhaal opnieuw. Waarbij ze inmiddels over de grootste angst voor hun ouders heen zijn. Ze beseffen het belang van hun volledige verhaal en beginnen met vertellen. De politie en de ouders luisteren met ingetogen adem en met verstokkende harten. Dit verhaal is te gruwelijk om waar te zijn. Maar ‘het ergste vrezen’ is nu triest genoeg niet meer dan logisch. Onmiddellijk worden dan ook alle maatregelen genomen. Een uitgebreide zoekactie wordt op touw gezet. Als ze met zijn allen bij de speeltuin aankomen, is het gebied al met linten afgezet. Speurhond Snuf krijgt direct een jas van Jochem om aan te snuiven. En dat heeft succes, want Snuf rent direct het bos in. “Hij heeft een spoor gevonden,” zegt oom agent tegen Jan en Jos. Maar al snel zinkt de moed hen allen in de schoenen. Snuf blijft staan bij het struikgewas en daar ligt het lichaam van Jochem. Hij wordt natuurlijk direct herkend door zijn in tranen uitbarstende ouders. Op zoek naar de dader, Noah Jan en Jos kunnen natuurlijk een duidelijke omschrijving geven van Noah. Dat geeft de politie genoeg houvast om de dader op te sporen. Waarbij al snel blijkt, dat Noah vermoedelijk niet de echte naam is. Het lijkt te gaan om de 18-jarige Niels A. Die staat al een tijdje op de opsporingslijst als verdachte van een aantal zedenmisdrijven.  De zoektocht naar hem tot nu toe heeft al een vermoedelijke verblijfplaats opgeleverd. De hoogste tijd dus om daar nu een kijkje te gaan nemen. En wat de politie daar aantreft…… Vooralsnog helaas geen spoor van Noah, of Niels A. Maar wel - verrassend, maar ook angstwekkend genoeg - een deel van een been. Een been van een van zijn recente slachtoffers, waarschijnlijk. Het is een extra middel om Niels A., als hij wordt opgepakt, zwaar te straffen. Of dat gaat lukken? Wie weet is dat het nieuws van het volgende bulletin…   Andere verhalen van Flying Eagle Andere verhalen van de hand van Flying Eagle zijn te vinden in de Collectie Verhalen. Wil je meer lezen over maatschappelijke onderwerpen, dan vind je dat in de Collectie Cultuur, Maatschappij, Politiek. Wil je ook meeschrijven,  maar ben je nog geen lid van Yoors? Meld je dan hier aan… Inloggen

#seks
17Aug2019
Als een vrouw niet seksueel opgewonden raakt, wat is er aan de hand
Stieny Koopmans

Wat gebeurt er als een vrouw seksueel opgewonden raakt? * De geslachtsdelen zwellen op.* De vagina wordt vochtig.* Het hart gaat sneller kloppen.* Ze gaat transpireren.* De ademhaling gaat sneller.* De spieren spannen zich aan.* De vrouw wordt opgewonden. Mannen kunnen impotent zijn, maar ook vrouwen kunnen problemen hebben om opgewonden te worden wanneer ze seks willen hebben. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Het kan een lichamelijke oorzaak hebben, maar het kan ook een psychische oorzaak hebben. Wanneer mannen geen stijve penis krijgen, dan spreken we van geen erectie kunnen krijgen. Wanneer vrouwen niet nat worden, dan spreken we van verminderde vaginale lubricatie. Ook vrouwen kunnen dus problemen hebben om opgewonden te raken. Bij een opgewonden situatie, wordt een vrouw nat, dit heet vaginale lubricatie. Het vocht is glibberig en wordt aangemaakt door de grote bloedtoevoer in de vagina en wordt door de wand heengedrukt. Het vocht loop uit de baarmoederhals. Wanneer er sprake is van weinig of geen vocht, dan is er een stoornis. Psychische problemen kunnen een oorzaak zijn. Wanneer er problemen zijn in de relatie, dan kan dit voor seksuele opwindingsstoornis leiden. Stress kan ook een factor zijn, of een depressie. wanneer de aandacht steeds wordt afgeleid dan kan dit ook voor een stoornis zorgen. Angst voor pijn of het vies vinden van seks kan ook een oorzaak zijn voor het niet opgewonden raken van de vrouw. Ook kan een gemis aan het weten hoe een vrouwelijk lichaam werkt meedoen. Het niet weten hoe de geslachtsorganen gestimuleerd moeten worden.Dit kan de vrouw zelf niet weten, maar ook de partner kan hierin een rol spelen, door niet te weten hoe de clitoris gestimuleerd moet worden.   Maar ook lichamelijke problemen kunnen een oorzaak zijn. Endometriose (woekering van het baarmoederslijmvlies) kan pijn veroorzaken, een blaasontsteking kan ook pijnlijk zijn en een ontsteking in de vagina bevordert ook de lustgevoelens niet. Vrouwen in de menopauze of vrouwen die de eierstokken operatief hebben laten verwijderen krijgen te maken met een tekort aan het hormoon oestrogeen. Hierdoor worden de wanden van de vagina droger en dunner. Vrouwen die een baarmoederverwijdering hebben ondergaan of waar een borst is afgezet, kunnen een negatief zelfbeeld krijgen, waardoor een seksuele opwindingsstoornis ontstaat. Er zijn nog veel meer mogelijke oorzaken van seksuele opwindingsstoornis zoals bijvoorbeeld: een afwijking van de vagina, mutiple sclerose, een traag werkende schildklier, bestralingstherapie, kanker, suikerziekte, alcoholmisbruik, storingen van het zenuwstelsel, maar ook gebruik van geneesmiddelen, waaronder antidepressiva en middelen tegen een te hoge bloeddruk. In de bijsluiter staat dit meestal vermeld bij de mogelijke bijwerkingen.   Wanneer er sprake is van hartklachten, hartritmestoornissen of andere klachten die met het hart te maken hebben, dan kan de behandelende arts misschien de angst wegnemen, of juist aangeven niet meer seksueel actief te zijn. Er wordt vaak niet naar gevraagd en het kan angstgevoelens oproepen na problemen die met het hart te maken hebben, waardoor er een seksuele opwindingsstoornis ontstaat. Er zijn mogelijke behandelmethodes tegen ontstekingen. Hiervoor kan antibiotica worden voorgeschreven. Verder kan er gekeken worden of er andere medicatie voorgeschreven kan worden voor de te hoge bloeddruk en depressie. Er kunnen hormonen worden voorgeschreven bij vrouwen in de menopauze en die de eierstokken operatief hebben laten verwijderen. Verder kan er door een specialist gekeken worden of er afwijkingen zijn in de baarmoeder en of er iets aan gedaan kan worden. Er kunnen psychische problemen zijn, deze zullen ook op het psychologische vlak moeten worden behandeld. Om meer controle over de bekkenbodemspieren te krijgen, kun je dagelijks 3x per dag 20 keer de bekkenbodempieren aanspannen. Door tijdens het plassen steeds even te stoppen en dan weer verder te plassen. na 3 maanden zijn de bekkenbodemspieren zodanig versterkt dat er tijdens de seks meer genot wordt ervaren. Een bezoek aan de seksuoloog kan ook een uitkomst zijn. Experimenteren op seksueel gebied, het lichaam verkennen, weten hoe je een vrouw moet opwinden is ook een manier om een vrouw seksueel opgewonden te krijgen. Glijmiddel gebruiken, wel op waterbasis, kan ook goed helpen om de gevoelige vaginawanden te helpen en om pijngevoelens te bestrijden. Elkaar eens lekker masseren met een heerlijk geurende olie, kan zorgen voor een relaxte sfeer, waardoor er gemakkelijker een seksuele opwinding te realiseren is. Zorg voor rust, geen stressfactoren bespreken voorde seks, probeer elkaar te begrijpen, geef aan wat je fijn vind, het zijn allemaal pogingen om toch tot die opwinding te komen. Maar wanneer het niet lukt, ga dan toch naar de huisarts, het liefst samen. Samen maakt het gemakkelijker bespreekbaar. 

#seksueel misbruik
22Feb2019
Hans