Meest gestemde posts
#thuiszorg
06Aug2019
Als je het niet meer zelf kunt
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Als je het niet meer zelf kunten afhankelijk bentgewordenterwijl je altijd sterk wasdan doet dat wat met jeAls je het niet meer zelf kunten je wilt zo graagvan allesmaar die tijdligt achter jeAls je het niet meer zelf kuntEn ook niet meer gaat kunnenAls flink zijngedaan isAls je het niet meer zelf kuntBlijf dan wél trotsop jezelfBehoud je waardigheidÓók als een ander je billen wastZij die het hardste werken verslijten nou eenmaal het eerst(Deze woorden schoten me te binnen naar aanleiding van een hoogbejaarde cliënt die zich verontschuldigde voor de zorg die ze nodig heeft).

#thuiszorg
13Aug2019
Als dementie begint in te sluipen
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Elke keer als ik bij haar kom hoor ik exact dezelfde verhalen, hoor ik dezelfde grapjes en stelt ze dezelfde vragen. En ik? Ik doe elke keer opnieuw alsof het allemaal nieuw voor me is. Af en toe wissel ik af met: 'Ja dat vertelde u me laatst'.Het confronteert. Ik ken dementie uit mijn directe omgeving en het is een gemene insluiper die langzaam steeds meer ruimte inneemt. Ik hoop met heel mijn hart dat deze insluiper zich koest houdt.Ze ontroert me. Ik zou zo graag willen dat het anders voor haar is. dat haar geheugen haar niet in de steek zou laten en ze helder van geest blijft. En zolang als dat dit mogelijk is, zal ik elke keer blijven doen alsof ze me iets nieuws vertelt. 

#thuiszorg
08Aug2019
Met een gebroken hart wordt alles anders
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Dat ook ouderen elkaar keihard kunnen veroordelen of zó opgaan in 'wat voor mij geldt, geldt ook voor jou' blijkt wel uit het gesprek van vanmorgen. Ik was bezig haar steunkousen aan te trekken en ze vertelde me over iemand die volgens haar te weinig deed. 'Kijk, naar mij. Ik ben altijd bezig. Mijn armen doen het, mijn benen doen het dan ga je toch niet op de stoel zitten! Zolang je lijf het doet blijf je toch bezig?'Ik had net 1 kous klaar en keek haar aan 'Maar wat dan als je armen en je benen het nog doen maar je hart is gebroken? Wat dán?' Ze viel stil, keek terug ik zag haar ogen samenknijpen en ik ging verder met de 2e kous terwijl het stil bleef.Toen ik klaar was keek ik haar opnieuw aan. 'Dán wordt alles anders' fluisterde ze.Ik ruimde de spullen die ik gebruikt had op waar het hoorde, reinigde mijn handen en samen liepen we naar de deur. Bij de deur raakte ze even mijn schouder aan terwijl ze me diep aankeek en ferm zei: 'Dan, wordt écht alles anders'.'Dat denk ik ook' zei ik zo luchtig mogelijk. We wisselden een blik van verstandhouding. En ze zwaaide me vanuit de deuropening uit toen ik wegreed naar de volgende cliënt.

#thuiszorg
07Aug2019
Over of haar borsten een beetje recht hingen.
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Bij de ene gaat het jong zakken, bij de andere laat maar vanaf een zekere leeftijd is er geen houden meer aan en geldt de wet van de zwaarte kracht.Ik had haar helpen douchen. En het was tijd om aan te kleden. Ze wilde nette kleren aan want ze zou opgehaald worden om mee te gaan naar een feestje. Ze keek er erg naar uit, vertelde er honderduit over en deed haar best om er op haar paasbest uit te zien. Ze had mooie kleding uitgezocht maar werd toch ineens onzeker of dat bloesje wel écht leuk genoeg was. En die schoenen, stonden die daar wel goed onder of kon ze beter die andere aandoen?Persoonlijk vond ik dat ze goede keuzes had gemaakt maar ze wilde op het laatste moment haar bloes toch nog ruilen voor die andere. Prima, doen we dat. Wat verheugde ze zich op dit uitje dat was wel duidelijk. Ze was al helemaal klaar toen ze ineens vroeg: 'kind, hangen ze een beetje recht?' Ze keek onzeker naar beneden naar haar borsten. Ik keek eens goed en merkte aandachtig op dat dit niet helemaal het geval was. Ze plukte nog wat in haar bh keek me opnieuw aan en ik schudde mijn hoofd. Nee dit was het ook nog niet helemaal. 'Zal ik even?' vroeg ik, nu op mijn beurt wat onzeker. 'Ja kind, hang jij ze maar even recht'. Dus dat deed ik. Toen ik mijn hand uit haar bh haalde keek ik nog eens goed terwijl ze me verwachtingsvol aankeek. Als antwoord stak ik twee duimen in de lucht en zei: 'Top!''Ja? hangen ze recht?' 'Zeker weten!' Tevreden leunde ze achterover in haar stoel. Daar zat ze, op haar paasbest, te wachten totdat ze werd opgehaald :)

#thuiszorg
04Jan2019
Thuiszorgervaringen
Marjolein

Er is veel mis in de thuiszorg. Het stond altijd heel ver van me af, maar twee maanden geleden is mijn moeder hard op haar knie gevallen en kregen we ermee te maken. Ze had gelukkig niks gebroken, maar wel haar kniebanden opgerekt wat dusdanig veel pijn deed dat ze niet meer kon staan of lopen. Ze dacht dat ze het met een dag wel weer zou kunnen, maar toch hebben we besloten de thuiszorg in te schakelen. Uiteindelijk heeft het een week of vijf geduurd. Je moet zelf bellen met de betreffende thuiszorgorganisaties, van de verzekering krijg je een lijstje. De tiende organisatie gaf aan tijd te hebben voor mijn moeder. Helemaal prima. Er kwam binnen een paar uur iemand bij haar thuis om e.e.a. te bespreken. Er zou drie keer per dag iemand bij haar langskomen voor de persoonlijke verzorging. Wij blij! Ik wil heel duidelijk maken dat ik niemand onderuit wil halen. Ik begrijp ook dat de thuiszorg regels heeft over wat ze wel en niet mogen doen. Dat moet ook, want anders loopt het uit de hand. Ik snap ook dat er personeelstekort is. Die regels, dat is een wonderlijke brij aan onlogische regels. De thuiszorg komt voor de persoonlijke verzorging. Even voor de duidelijkheid: mijn moeder kon niks. Er moest een hoog bed komen, anders kon mijn moeder niet verzorgd worden, oké, logisch. Onder persoonlijke verzorging valt niet het klaarmaken van een maaltijd. De avondmaaltijden namen mijn zus, mijn dochter en ik voor onze rekening, het ontbijt en de lunch waren voor ons niet te regelen i.v.m. onze eigen banen. Nou ja, voor een beperkte tijd wilden ze dat dan wel doen, maar het hoorde niet tot hun werkzaamheden. Er werd ook een postoel gebracht, waar mijn moeder zelf vanuit bed in moest zien te komen, want ze mochten niet tillen. Vervolgens hoorde het niet tot hun taak om het emmertje van de postoel te legen, dat was de taak van de familie. Nu heeft mijn moeder ze duidelijk gemaakt dat ze het mensonterend vond om haar kinderen te moeten vragen haar poepemmer te legen, dus uiteindelijk heeft de thuiszorg dat wel gedaan. Je zou verwachten dat ze op bed gewassen werd, daarvoor moest tenslotte dat hoge bed komen. Dat is niet gebeurd. Er werd haar een washand aangereikt waarmee ze haar gezicht kon wassen, voor de rest is ze de eerste dagen niet gewassen, daar had ze geen hoog bed voor nodig gehad. Daarna werd ze twee keer in de week gedoucht. Omdat er niet getild mocht worden, konden ze haar ook niet in bed helpen. Daar werden 's avonds laat de buren voor gehaald, ook toen mijn moeder door haar benen zakte achter de rollator en niet meer op kon staan, hebben de buren haar overeind gekregen. Ik was in de veronderstelling dat de thuiszorg hier wel een bepaald trucje voor had, een manier waarop ze mensen konden optillen of overeind helpen zonder dat het voor hen zelf heel belastend is. Persoonlijke verzorging is dus een vaag begrip. Een boterhammetje smeren valt er officieel niet onder, maar je moet toch eten? Je op de postoel helpen valt er niet onder. De lijst met eisen die uitgerold werd daarentegen, was eindeloos. Voor een paar dagen thuiszorg wilden ze dat mijn moeder een sleutelkastje op de gevel liet monteren en dat de verlichting in de tuin werd aangepast. Dat sleutelkastje is er niet gekomen, mijn moeder vond dat veel te inbraakgevoelig en ook aan de verlichting is niets veranderd, maar mijn moeder werd daardoor wel als 'lastig' bestempeld. Toen mijn moeder aan de thuiszorgdame vroeg of ze even de achterdeur open wilde maken om de kat naar buiten te laten, werd haar op hoge toon verteld dat dat niet onder de taken van de thuiszorg valt. Natuurlijk is dat zo, maar, kom op zeg, het kost meer tijd om te vertellen dat ze het niet mag doen, dan het gewoon even doen. De deur werd dus niet opengemaakt. Wat de thuiszorg wel graag wilde doen, was zich bekommeren om mijn moeder's medicijnen. Mijn moeder was op haar knie gevallen, aan haar hoofd mankeerde niks. Toen ze vroeg om een glaasje water en haar medicijnen, werd haar verteld dat dat 'zomaar niet ging'. Straks nam ze teveel of de verkeerde medicijnen en was de thuiszorg aansprakelijk. Er moest eerst maar een lijst van de apotheek komen met de medicijnen die mijn moeder nodig had, om te controleren of het allemaal wel goed ging. Mijn moeder belde de volgende ochtend overstuur de doktersassistente die hoofdschuddend lachte. De huisarts liet weten dat de thuiszorg zich  niet met medicatie hoefde te bemoeien. Ondertussen had de thuiszorg al medicijnen op een rol voor mijn moeder besteld, onder het mom dat dat makkelijk was voor haar. Mijn moeder heeft ze dat weer laten afbestellen, want ze weet zelf prima welke medicijnen ze wanneer in dient te nemen. De dag erna heeft ze ervoor gezorgd dat ze haar medicatie al had ingenomen toen de thuiszorg 's avonds kwam. Om een inmiddels lang verhaal kort te maken: ook hier een voorbeeld van waar regeltjes het werk belemmeren. Of willen bepaalde thuiszorgers alleen de 'leuke' dingen van hun vak doen en geen poepemmertjes legen? Nogmaals: ik wil niemand aanvallen en zeker de thuiszorg in het algemeen niet, want er zijn ook heel veel lieve, bereidwillige mensen aan het werk in de thuiszorg. Het lijkt er hier op dat regels elkaar tegenspreken of in ieder geval tegenwerken. Waarom een postoel als hij niet geleegd mag worden? Er mag best een beetje meer meegedacht worden met de patiënt, in dit geval een vrouw die altijd zelfstandig is geweest en door die knie ineens niks meer kon. Afhankelijk zijn is in zo'n situatie dan even heel erg moeilijk, je moet dan echt even over een drempel heen. Ze had hulp nodig bij praktische zaken, ze mankeert niks aan haar hoofd. Lees meer De Levensboom Taal: Ratio naar rato Ruzie maken in een relatie gezond?

#thuiszorg
24Apr2019
De thuiszorgwinkel
Hans van Gemert

Mevrouw Van den Bussel keek stuurs naar de vriendelijke dame van de thuiszorg, of hoe heet dat tegenwoordig, die met een stiftje bepaalde producten uit de catalogus markeerde en op een lijstje zette. Als je die dame hoorde praten moest het beslist een zegen zijn om oud en gebrekkig te worden. Dan kon je namelijk eindelijk van al die verschrikkelijk handige hulpmiddeltjes gebruik gaan maken. Zo'n hefboom om je bed uit te komen. Of zo'n draaischijf om van positie te veranderen om gemakkelijker op te kunnen staan. Zo'n karretje waar je achteraan moest lopen of zo'n alarmknopje dat je om je nek kon houden en, hoe diep kun je zinken, al die luiers en luierbroekjes. Nou, het kon dan misschien handig zijn, maar het liefst had ze al die rotzooi gewoon niet nodig. Nou ja, de vergadering van hulpverleners had anders beslist. Haar ogen dwaalden door het vertrek en bleven een ogenblikje hangen bij het portret van Martin, op het dressoirtje. Ach, ook al weer zo lang geleden. Met enige weemoed dacht ze terug aan de tijd toen ze nog jong en mooi was, toen ze nog weg kon rennen door de bergweides op die eindeloos lijkende vakanties, met Martin achter haar aan. Wat hadden ze gelachen toen ze samen in die hangmat probeerden om… nou ja, je weet wel. Het was geen succes gebleken, het jonge boompje waar de hangmat aan was vastgemaakt had geen weerstand kunnen bieden aan hun hevige activiteiten. Kinderen waren er toch gekomen, later. Hoe lang geleden inmiddels? Ze waren al zo lang het huis uit. Terwijl ze zo nu en dan zonder te luisteren knikte naar de thuiszorgdame sopte ze haar koekje in de koffie. Ook al zoiets. Vroeger, toen ze haar eigen tanden nog had, waren koekjes, appeltjes en beschuitjes geen probleem geweest. Tegenwoordig verdroeg ze het kunstgebit maar zelden. Te los, te kriebelig, te knellend, te lastig. 'Nou zullen we het zo maar doen?' Met een schokje kwam ze bij deze woorden tot de werkelijkheid terug en een momentje staarde ze de thuiszorgdame onzeker en niet-begrijpend aan. 'Die spulletjes, zullen we het zo maar doen? Dan mag u hier een handtekening zetten.' O ja, die zogenaamde handige spulletjes. Met een zucht nam ze de balpen en zette haar bibberige handtekening onder het bestelformuliertje. Het leven kon spijkerhard zijn.  (c)2019 Hans van GemertAfbeelding: Pixabay Geschreven in de schrijfuitdaging van april 2019: Schrijfuitdaging april 2019 Je kunt nog meedoen t/m 30 april! Lees meer

#thuiszorg
01Aug2019
Mijn eerste werkdag
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

En daar stond ik vanmorgen om 07.00 bij mijn allereerste adres. Beetje nerveus wel. Spannend omdat ik al wel  dagdelen had meegelopen maar dat was onder leiding van iemand anders en nu moest ik het zelfstandig gaan doen. En op dit adres was ik nog niet geweest. Mw lag nog in bed toen ik de boerderij inliep. Ik stelde me voor en vroeg waar ik de spullen kon vinden. Een 20 minuten later zat mw opgefrist op een stoel en kamde ik haar lange ragdunne haren. Ze had me een hand vol spelden en kammetjes in mijn hand gedrukt. Het was de bedoeling dat ik haar haren zou vlechten en opsteken. Hoewel ik mw nog nooit gezien had, nam ik aan dat het de bedoeling was dat die knot er ongeveer uit zou komen te zien zoals bij de meeste dames van rond haar leeftijd die ook vlechten opknotten. Ik moest even uitvinden hoe die techniek van vaststeken dan zou moeten maar toen ik klaar was bleek mw tevreden en dat is het belangrijkste natuurlijk. Inmiddels is het halverwege de middag en hoop ik vurig dat de knot is blijven zitten want ik had dit nog nooit gedaan. Ik zal het de volgende keer wel horen.Snel door naar het volgende adres, meteen al iets verlaat daar het gestuntel met de knot, maar vanaf nu nog enkel adressen waar ik in het voortraject al eens geweest was. dat heb ik geweten want op 1 adres kreeg ik meteen een pak koekjes in mijn handen gedrukt als felicitatie dat mijn werkcontract vandaag was ingegaan.Ik reed van adres naar adres, douchte, waste, kleedde aan, kamde haren, trok steunkousen aan en sloeg de koffie af die ik zowat op elk adres aangeboden kreeg omdat ik aan het uitlopen was. Toen ik na het laatste adres de deur achter me dichttrok bleek ik in totaal een uur te zijn uitgelopen. Moe maar erg tevreden reed ik naar huis. Wat een fijn werk is dit. Ik voel me als een vis in het water!

#thuiszorg
09Aug2019
Een heerlijk rebelse cliënt. Ik hou d'r zo van :)
Zij-instromer wijkziekenverzorgende IG

Onderstaande log is denk ik alleen voor mensen die in beeld denken want dit is typisch een gevalletje 'je moet er bij zijn geweest, Tenzij je goed in beelden kan denken dan heb je er wellicht beeld bij ;))Ik heb 1 cliënt daar heb ik zo ontzettend veel pret mee! Ze is dik in de 90 (houdt deze leeftijd goed voor ogen tijdens het lezen), hartstikke doof maar weigert het gehoorapparaatje in haar oren te doen 'Deerne ie verstoat mien toch?' (meisje je verstaat me toch?) dus schreeuwt ze alles luid en duidelijk naar me toe en schreeuw ik vrolijk terug.Ze is de nuchterheid zelve en voor de duvel niet bang. ze is rechtstreeks, vertelt schreeuwend over haar leven en haar kijk op het leven. 'Ik blieve mooi boven sloap'n, als ik van de trappe val dan vind ule me weh' (ik blijf mooi boven slapen, als ik van de trap val dan vinden jullie me wel). Afijn, wat ik wilde vertellen: Mw was weer toe aan een douchebeurt. Eigenlijk vind ze dat gedoe maar zonde van haar tijd maar oke wat moet dat moet. Dus togen we naar boven. 'heb ie wel een schone ballehouwer voor mien epakt?' (Heb je wel een schone .... gepakt?) 'Een schone wát?' vroeg ik. 'Ballehouwer' Ze gierde het uit Das mien Béhaaa schreeuwde ze me lachend toe. Ik schoot in de lach. 'Praat dan toch ook Nederlands' lachte ik terug 'Ballehouwer dat is toch geen taal voor een dame op leeftijd' 'Juust op mien leeftiet is die ballehouwer belangriek, ik worre dr nie mooier op he?' gierde ze uit (juist op mijn leeftijd is die bh belangrijk, ik word er niet mooier op he?) Ik kon niet anders dan smakelijk mee lachen. Wat een heerlijk rebels mens is het toch.Ik pakte de douchekop draaide het water vast open en dat zei ik ook 'Ik zet hem vast aan hoor' 'Woarumme?' (waarom) vroeg ze met pretlichtjes in haar ogen terwijl ze de douchecel inschoof. 'Ja, ik wil hem ook wel koud op u zetten maar of u dát nou zo prettig vind betwijfel ik' grapte ik. 'Kom maar op' gierde ze uit terwijl ze de vloerwisser greep en met de stok karatebewegingen naar me begon te maken 'dan sloah ik oe zó met de stokke om de kop' (dan sla ik je zo met de stok voor je hoofd) We moesten samen zo vreselijk lachen dat ze haar armen om mijn nek moest slaan om haar evenwicht te bewaren. 'Zo, en nú koffie' zei ze even later toen ze weer fris en fruitig was. Ze was de laatste cliënt van mijn dienst en samen dronken we de kop koffie. Ik genoot van haar verhalen die ze me toeschreeuwde en ik bedacht me dat als ik niet bij de thuiszorg zou werken ik met liefde prive bij haar op bezoek zou gaan. Wat een heerlijk mens!