Meest gestemde posts
#tijdnood
06Dec2018
Over oplossingen en opstakels
Dana

Het irritante onbereikbare verborgen doosje Lees meer Het is donderdagmiddag. De woorden van mijn dochter heb ik me enorm aangetrokken. Voor het eerst van mijn leven heb ik mezelf gezien door de ogen van anderen. Ze heeft gelijk, ik hoef helemaal geen tijdnood te hebben, die creëer ik enkel en alleen zelf. Er valt een deken van schaamte over me heen nu dit harde gegeven bij me binnendringt. Vanaf vandaag ga ik het helemaal anders aanpakken. Ik voer een nieuwe pincode voor het gebruik van mijn toetsenbord in, bevestig het nummer en wis het direct uit mijn geheugen. Zo, van die tijdrovende bezigheid heb ik geen last meer. Het valt me ook heel erg mee om een uitkomst te bedenken voor het constante filmen. Mijn man had al de reden opgegeven van de met plakband dichtgeplakte afvalemmer. En de enige reden dat de camera  er nog hangt is het tijdgebrek van mijn dochter. Dus hoef ik alleen maar zelfstandig hem  naar beneden te halen. Van een waslijn maak ik een lasso, die werp ik om de standaard die aan het plafond hangt waar het toestel in vast geklikt zit. Nu nog een flinke ruk en kletterdekletter, weer een probleem uit de wereld geholpen. De barst in het glas van de lens moet mijn dochter maar negeren. En om haar negeermodus een beetje op weg te helpen zal ik als verrassing voor haar die leuke kerstlantaarn kopen waar ze al weken over aan het zeuren is.   Nu alleen nog de hobbykamer van mijn man onder handen nemen. Maar wat is dat nou? De deur is afgesloten, er staat een heus verkeersbord voor:  verboden toegang.  Over verdwenen stroomstoten en verrassingsschokken Lees meer Schrijfuitdaging december 2018 Lees meer

#tijdnood
13Dec2018
Een afschrikwekkende hobby?
Dana

Wat vooraf ging: Evenwichtige oplossingen Lees meer Blij dat ik al zoveel obstakels in de afvalemmer heb weten te kieperen, voel ik me onoverwinnelijk. Nu lukt het me zeker, denk ik overmoedig en totaal in mijn nopjes. Maar wanneer ik met het voorwiel van mijn fiets al over de drempel van de hobbykamer ben, blijven mijn zijwieltjes achter de deurpost haken en vallen er pardoes af.  In een reflex schiet mijn voet naar beneden, om de fietsstandaard uit te schoppen. Helaas, iets te wild. De pin voor de bevestiging schiet eruit en de standaard vliegt net even buiten de kamer op de grond. Er zit niets anders op dan met een judorol mezelf te redden, ik duik tegen de vlakte en blijf daar even roerloos liggen. Wat is er gebeurd? Heb ik dan zo'n foute inschatting gemaakt van de breedte van de deur? Tijgerend op mijn buik verlaat ik de kamer, ik neem de schade aan de standaard op en zie dat die niet meer te gebruiken is. De wieltjes zijn nog wel intact maar van het plakband is niets meer over. Dan maar kruipend schoonmaken?   Houden mijn knieën dat wel zo lang vol? Niet opgeven, doorzetten, volhouden, je kan het, spreek ik mezelf streng toe. Voor mijn eigen veiligheid kijk ik nog even goed rond om er volkomen zeker van te zijn dat het niet wordt opgenomen. Een filmpje zou me zomaar een 'Lekker Snugger Bokaal' opleveren. Op de tafel staat wel een microfoon en een bandrecorder. Nergens een camera. Ik realiseer me, dat ik nog nooit deze hobbykamer van binnen heb gezien, hield het verkeersbord me altijd al tegen of was het een gebrek aan belangstelling?  Dat laatste moet het wel zijn. Andermans hobby's boeien me nooit en nu ik er goed over nadenk, weet ik niet eens wat mijn man met zijn vrije tijd doet. In de hoek staat een bedbank. Er liggen lakens op, en kussens, maar geen deken. Aan een dunne rafelige wollen draad hangen allerlei lichtbronnen, schemerlampen, knijpkatten, peertjes, kaarsen, spotjes, bureau- en hanglampen, maar geen lantaarns. Gek, dat hij daar een viltig wol voor gebruikt heeft, en niet iets wat meer stevigheid biedt, zoals bijvoorbeeld een waslijn.  In een hoek staat een gevlochten korf, ik kijk erin, niets, zelfs geen verrassingsdoosje. Dan sijpelt de akelige waarheid bij me binnen en dringt de gruwel tot me door. Geen enkel steekwoord is hier te vinden. De liefhebberij van mijn man staat lijnrecht tegenover mijn grootste  passie. Schrijfuitdaging december 2018 Lees meer