Meest gestemde posts
#alleen voelen
12Mar2019
Ik voel mij zo alleen
Rabje

Ik voel mij zo alleenNog nooit heb ik zoiets zo sterk gevoeld. Ik heb de behoefte aan troost. Iemand die de armen om mij heen slaat en mij het gevoel van geborgenheid geeft. Dat het goed komt. En mij stevig blijft vasthouden. Ook ik ben mens en heb ik daar de behoefte aan. Alleen, mijn ouders hebben mij dit nooit kunnen geven. Mijn familie woont te ver weg. En bij vrienden is het toch anders. Mijn gehele leven wandel ik zo voort zonder getroost te worden. Een die hard, die dat zachte niet nodig heeft, maar gewoon uber hard was. Alleen nu wil ik een lange stevige knuffel. Een troost. Ik wil getroost worden. Ik wordt zachter. Ik wordt gevoeliger. Ik wil vastgepakt worden. Ik ben helemaal niet zo hard. Ik mis hem. Ik ben geschrokken van het hele ongeluk. Ik ben geschrokken omdat hij het niet heeft overleefd. Ik ben geschrokken dat wij zo ver waren op de aardbol. Ik voelde mij zo alleen. Ik wil getroost worden. Ik wil helemaal niet dood. Ik wil gewoon getroost worden zodat ik verder kan. Ik wil helemaal niet zo op de edge zitten met mijn gedachten. Maar ik wil gewoon vast gepakt worden en het vertrouwen hebben dat het weer goed komt. Ik voel mij zo alleen. Zonder iemand die mij de troost kan geven waar ik zo de behoefte aan heb. 

#troost
04Mar2019
Mag ik? Jij mag!
Miranda Tabor

Dit blog kan niet anders dan beginnen bij het begin en dat komt niet van mij:  Mag ik heel even bij jou schuilen Lees meer Pas als je dit hierboven gelezen heb, is mijn reactie logisch. Er kwam meteen muziek in mij boven. Heb wel iets aan te merken op de tekst, want liefde is onvoorwaardelijk en heeft niets met voor wat hoort wat. Maar ik zal zeker niet op (alle) slakken zout leggen. Zeker niet! Nooit!

#schuilen
04Mar2019
Mag ik heel even bij jou schuilen
pooky

Het leven gaat niet altijd over rozen. Soms komen er diepe dalen heb je veel verdriet en pijn. Op dat soort momenten wil je graag dat er iemand naast je staat. Je een beetje troost geeft of jouw een plekje geeft waar je even kan schuilen. eigenlijk iets wat heel normaal is en wat iedereen kan doen. Voor een ander er zijn als hij of zij het moeilijk heeft. Toch merk ik dat we geneigd zijn ( in onze maatschappij) om soms juist afstand te nemen als mensen verdriet of pijn hebben. Zodra het moeilijk word nemen we afstand. dit komt denk ik puur voort uit het feit dat we niet goed weten hoe we daarmee om moeten gaan en dus nemen we afstand terwijl als je zelf in z,on soort situatie zit je ook graag bij iemand even zou willen schuilen of uithuilen.

#lappenpop
03Jul2019
(K)Lappen met de pop
Marie

“Ik ben je excuses moe!” “Je doet alsof het erg is!” “Je hebt me van de kast gegooid!” “Je doet alsof het pijn deed.” “Klopt. Je behandelt me niet met respect.” “Respect? Je bent een lappenpop!” “Ik was de lappenpop van je moeder. Ze verzorgde me. Jij gooit met me.” “Ik mag met je doen wat ik wil.” “Sinds je moeder gestorven is, ben je veranderd.” “Ik ben boos op alles en iedereen. Mijn moeder had nog moeten leven.” “Ik ben er om je te troosten.” “Je doet me aan mijn moeder denken. Ik haat je. Ik houd van je. Ik wil je knuffelen en slaan tegelijk.” “Dat begrijp ik. Maar ik wil je vooral troosten.” “Hield mijn moeder je vaak dicht tegen zich aan?” “Altijd. Kom, leg je armen om me heen. Ik blijf voor altijd bij je.” Noot: 'klappen' is Antwerps voor 'praten'.  'Lappen hebben' is Antwerps voor problemen hebben. Dit verhaal kadert in de 140w uitdaging van juli.  140w juli lappenpop Lees meer

#stille zaterdag
20Apr2019
stille zaterdag
Huizen van Zegen

Het is vandaag stille zaterdag, twee dagen na de kruisiging van Christus aan het Kruis van Golgotha. De discipelen, ook wel leerlingen van Jezus, zijn samen gekomen in een bovenkamer te Jeruzalem. Wat zouden zij besproken hebben? In elk geval moet daar een droevige sfeer hebben gehangen. De ‘Messias’ is niet meer! ‘Breek deze tempel af en na drie dagen zal ik het weer opbouwen’; wat bedoelde die Jezus toch? Woorden, teksten moeten naklinken daar in die boven kamer te Jeruzalem. Zonder enig doel, grievend moeten zij daar samen hebben gezeten. Petrus, de haan die gekraaid heeft. Het zal allemaal de revue wellicht gepasseerd hebben. Op deze Rots zal ik de gemeente bouwen, maar wie gaat ons voor? Genageld aan het Kruis, Gethsemanee dreunt nog door. Ik zal, ik moet, de wil van de Vader! Maar ook: ‘als u het wilt, mag deze beker mijn lippen voorbij gaan?’ Stille zaterdag, wij boffen maar even vandaag. Ik zie de zon schijnen, een helder licht. De temperatuur aangenaam voor de tijd van het jaar. Vogels, ik hoor ze zingen en de duif koert ook zijn lied. De rust van deze stille zaterdag zomaar als een oase van rust in de achtertuin. Een vliegtuig zoekt zijn weg naar zijn bestemming en laat zijn sporen na hoog aan de hemel. Onderweg naar…? Zouden de discipelen, in de stilte van deze zaterdag, daar ergens in Jeruzalem, iets mee krijgen van de vreugde die hen te wachten staat? Zouden ze de woorden herinneren van Jezus, dat die tempel na drie dagen weer op zal staan? Wij weten de uitkomst van hetgeen daar gebeurd is, en wat de komende dagen te wachten staat. De Heer zal waarlijk opstaan uit het graf. Maria en vele anderen zullen hem zien. De Bijbel zegt meer dan 500 mensen! En dan zal Hij nog 40 dagen rondgaan over de aarde, zal nog 40 dagen lang de discipelen en de mensen om Hem heen onderwijzen. Zal nog 40 dagen lang onderricht geven in het aanstaande Koninkrijk van de Hemelen. Tot de dag van de Hemelvaart. Dan zal Hij opgenomen worden in dat Koninkrijk van de Hemelen, een plaats zal Hij bereiden voor jouw en voor mij, die Hem aanvaard hebben als Heer en Heiland. Tot die dag, herinner ik mij de woorden: ‘wat noemt gij mij Rabbi en doet gij niet wat ik zeg’. Probeer te leven volgens zijn richtlijnen, met vallen en opstaan. Hem achterna, of Hem tegemoet. Nog maar een korte tijd, een enkele nacht, dan zullen wij elkaar zeggen: ‘de Heer is waarlijk opgestaan’. Maar zullen we ook zeggen: ‘ik ben opgestaan, uit het graf van het leven, die eens de dood voortbracht, naar het eeuwig leven in het licht van Golgotha’. Want ook wij bewandelen de weg naar de eeuwige dood, maar in Hem en door Hem, mogen wij ook nu al opstaan in dat eeuwige leven, wat Hij heeft volbracht aan het Kruis van Golgotha.  De vrede van God, die alle verstand te boven gaat, u toewensende. Overzichtspagina Via Dolorosa Een studie over de weg die Jezus ging. Lees meer

#troost
08May2019
Veiligheid
Rabje

Leven met heftige herinningen. Het is zwaar Een rollercoaster. Heel steil op en neer. Verse herinneringen lopen tezamen met vroegere herinneringen. Een langlopende trauma van vroeger uit, tezamen met een traumatische gebeurtenis van pas geleden. Hoe ga ik ermee om. Nou niet... Af en toe heb ik het gevoel grip te verliezen. Alles loopt door elkaar heen. Op die momenten heb ik het niet meer in de hand. Op die momenten zie ik het lichtpuntje in de verte niet meer. Dan moet ik heel erg dichtbij mijzelf gaan zoeken naar veiligheid. Want ik ben diegene die dit draagt. En dan voel ik een bepaald warm gevoel in mijn onderbuik. Een bekend en vertrouwd gevoel. Dit is het. Het is hier veilig. Veiliger dan in mijn hoofd. Dan komt er een overtuigende gevoel van: hier moet ik zijn. Mijn hoofd is niet meer veilig. Mijn lichaam is veiliger. Maar de emotie en herinneringen in mijn hoofd nemen het momenteel nog net zo makkelijk over, dat ik er even in verdrink. Ik weet nu, gelukkig, dat ik nu beter terug kan gaan naar mijn lichaam. Naar het warme gevoel in mijn onderbuik. Daar is troost. Draagkracht. Mijn eigen kracht. Liefde. Licht. Het is nog moeilijk, maar ik kom hier doorheen!