Meest gestemde posts
#pijn
13Oct2019
Drie kruisjes
Dana

Dertig jaar geleden kreeg ik op dertien oktober drie hersenbloedingen. Ik ondervind nog dagelijks de gevolgen daarvan. De ene keer kan ik daar beter mee omgaan dan de andere. Nu, al drie maanden, verlang ik hevig naar die ene keren. Verlang ernaar om mijn trieste blik om te kunnen buigen naar positief. Sterk. Krachtig. Flexibel. Verlang ernaar om mezelf weer te kunnen zijn. Dertig jaar geleden, voelde ik niets meer na die drie hersenbloedingen. Was ik totaal verlamd, kon zelfs niet knipperen met mijn ogen om kenbaar te maken dat ik er nog wel was. Hoe blij en dankbaar was ik niet toen ik weer  pijn kon voelen. Dankbaar voor de pijn. Ik verlang weer naar die dankbaarheid. Ik verlang ernaar om weer te kunnen knipperen met mijn ogen. Om weer een traan over mijn wang te kunnen voelen glijden, een traan van het lachen, of eentje van ontroering. Ik knipper met mijn ogen. Voel de tranen komen. Maar het zijn tranen van woede, tranen van onmacht. Verlang ernaar om mijn pijn weer weg te kunnen lachen. Verlang ernaar om weer eens het gevoel te krijgen twee dezelfde benen te hebben, twee dezelfde voeten, twee dezelfde sokken... 'Het is dertien oktober,' zeg ik tegen mijn man. 'Je verjaardag?' Mijn antwoord komt er supertriest uit. 'Ja. Feest.' 'Ik heb geen ballonnen voor je.' 'Maakt niet uit. Ik heb ook geen gebak.' 'Au,' zegt mijn man, hij heeft ook pijn. 'Ik heb ook au, we zijn eigenlijk maar een zielig stel.' 'Toch gefeliciteerd.' 'Dank je,' zeg ik en nestel me in zijn armen, wrijf mijn wangen droog en voel me dankbaar.   Schrijfuitdaging oktober 2019 Read more

#rouw
06Aug2019
Ik gooi mijn handdoek in de ring
Rabje

Ik ben klaar. Op. Ik wil niet meer. Ik trek het niet meer. Ik heb het geprobeerd. Alles aan gedaan om mij hoofd boven water te houden. En steeds maar weer liep ik op mijn tenen verder. Ik heb het aangegeven. Ik heb gezegd dat ik het moeilijk vond. Ik heb gezegd dat het heftig is in combinatie met mijn vroegere trauma's, trauma van pas geleden en rouw. Maar toch ben ik meegegaan, met het idee dat ik onmisbaar ben en hard nodig ben. Misschien stelde ik mij aan? Misschien kan ik dit wel? Kan ik hier doorheen? En wordt ik er wel sterker van! Maar het overheerste alles. Mijn slaap. Mijn dagelijks leven. Het betalen van de rekeningen werd teveel. Alle contacten bijhouden werd teveel. Een afspraak maken voor een apk werd teveel. Even naar de supermarkt lopen werd teveel. Even een afspraak inplannen met een vriendin werd teveel. Überhaupt ongelukkig voelen, en rouwen werd teveel. Ongelukkig voelen vanwege de heftigheid van mijn baan in combinatie met mijn geestelijke toestand momenteel was teveel. En mijn werk denkt ook gewoon te weten wat goed voor mij is. Het denkt mee wat goed voor mij zou zijn in deze situatie. Ze denken dat zij bij het goede eind hebben. Weten zij hoe het is, om je geliefde, samen bebloed en gewond, in je armen te hebben met zijn hartslag in je vingers, van zijn pols en deze voelt verdwijnen? Weten zij hoe het is, om alles op alles ingezet te hebben, om zijn leven te redden? En dat hij toch van deze aardbodem is weg genomen? Weten zij hoe boos ik ben hierom, op het leven? Weten zij hoe het is, om een lichaam zien te vinden in een land waar ze geen Engels spreken? En eindelijk na 2 en half uur hem aan te treffen in een mortuarium? Weten zij hoe het is, dat er allerlei andere trauma's van vroeger, dat ik elke dag uitgescholden, geslagen en vernederd werd, met alle emoties die erbij horen op dit moment ook opspelen? Weten zij hoe het is om rond te lopen met zoveel verdriet, schrik en ongeloof, maar geen troost kan vinden bij je eigen ouders? Weet überhaupt iemand, hoe dit allemaal is, en hoe dit voelt en hoe het is om je hoofd boven water te houden in deze vreselijk drukke, vol met verplichtingen - maatschappij? Nee...Dus daarom. Die verdomde personeelstekorten!! En geef ik nou aan dat dit teveel is, aan mijn werk, krijg ik letterlijk terug gekaatst: "Snap je wat dit teweegbrengt?" Daarom gooi ik de handdoek in de ring. Ik stop ermee. Ik stap er even uit, om tot rust te komen. Alles is mij teveel. Alles trekt teveel aan mij. Laat mij met rust...

#verdriet
19Mar2018
Verdriet...!
Tamara28

Zo hier ben ik weer. Helaas is er na mij laatste blog weer heel veel gebeurd. Me moeder eet eigenlijk niets meer alleen nog proteïne flesjes en ook die wil ze eigenlijk niet meer omdat alles in haar mond zeer doet. De medicijnen die ze moet slikken lukt ook bijna niet meer. Vanaf morgen mag ze niet meer naar boven slaapt ze dus beneden en krijgt ze Fentonil pleisters voor de pijn. Het doet zo zeer om te merken dat je steeds meer afscheid van haar neemt na 9 jaar gun ik de rust die ze krijgt bij haar Vader maar ik wil haar nog niet kwijt dus alles is zo dubbel. We leven al 9 jaar lang en eigenlijk ging het tot 1,5 week geleden nog wel redelijk stabiel alleen we wisten ergens heel ver in onze achterhoofd dat dit moment ging komen want 9 jaar geleden zeiden ze hooguit een half jaar en moet je kijken wat een extra tijd ze heeft mogen krijgen maar ze had nog dingen te doen hier beneden. Helaas zit ze in een fase dat ze veel scheld en boos is alleen komt dit echt door de hersentumoren maar ik hou me vast aan de gedachte dat de Heer haar vast houd en haar onder Zijn vleugels neemt. Ik hoop 2 april 28 jaar te worden maar vandaag ben ik me er van bewust geworden dat ze dat wel eens niet zou gaan halen 2 weken is zo ver weg in dit laatste stadium van haar leven dan kan er zoveel gebeuren maar ja zonder voedsel en eigenlijk geen drinken meer willen houden we het 3 misschien 4 weken vol en er is al 1 week voorbij. Natuurlijk hoop ik dat ze er nog mag zijn en dat ze er nog een klein beetje bewust van mag zijn dat ik jarig ben, maar  realistisch gezien denk ik gewoon dat ze het niet gaan halen en moeten we echt per dag gaan leven en misschien wel per uur. Ik probeer me vaders winkel zo goed mogelijk draaiende te houden en mooie omzetten binnen te halen omdat dat het enige is wat ik echt kan doen en wat ook enorm belangrijk is dat er een vertrouwd gezicht is en blijft die alles draaiende houd maar ik weet ook dat de klap/dreun/verdriet nog wel komt ik laat het ook op zijn tijd gewoon toe want tegen houden hou ik niet van de klanten mogen zien dat sommige dingen mij kwetsen en door mij kwetsbaar op te stellen laat ik het verdriet toe en verwerk ik dingen en word ik een sterke mooie krachtige en lieve vrouw. Voor iedereen die het moeilijk heeft laat je verdriet zien want er zijn zoveel mensen die jou dan kunnen helpen door een schouder aan te bieden, een lief woordje, een glimlach etc. echt ik merk dat als ik het doe mensen anders naar mij kijken en er elk op hun manier voor mij zijn en dat geeft mij kracht om door te gaan. Fijne maandagavond allemaal en ik hou jullie op de hoogte!  Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#rouwperiode
27May2019
Ik kan het niet weg gooien...
Neance

<•>Neance |27-05-2019| Blogs<•>   Ken je dat? Dat je iets tegen komt en je het niet weg kunt gooien?  Ik heb nog bakjes met maaltijden in de vriezer liggen van m’n moeder.... Deze maaltijden heeft ze ingeslagen omdat ze niet meer de kracht had om voor zichzelf te koken..😕 Uiteindelijk heeft ze er niks mee kunnen doen, omdat ze niet echt meer kon eten... Na haar overlijden heb ik het meegenomen en in onze vriezer gedaan... Aangezien we met een heel gezin zijn en 1 portie dus niet genoeg is, is het helaas blijven liggen en zit er inmiddels ijs op, dus moet het weg...  Ik vind het gewoon moeilijk om weg te gooien😳  ik heb nu besloten 1 bakje te laten liggen...  Stom hè? Een bakje eten...en ik kan het niet weg doen😢   Lieve mama, ik mis je gewoon in alles!! Echt alles!😢   Lees ook: Een mama zonder mama... Lees meer Mama... Lees meer Een leeg huis...(emigreren) Lees meer Wat is er mis met mij Lees meer Kun je spreken van een ongepast rouwproces? Lees meer  

#verdriet
27Oct2019
hoeveel verdriet kun je dragen?
Roodkapje

Verdriet heeft iedereen wel eens, maar soms lijkt het alsof je voor het noodlot bent geboren en vraag je je af of je het allemaal nog wel dragen kunt en wilt.Wat brengt je tot zoveel verdriet?Een scheiding, een naar leven met iemand samen, geslagen worden door je partner, ht gebruik van teveel alcohol, kan zorgen voor een verdrietig leven. Of je nu wel of niet samen blijft, het verdriet is er niet minder om. Het besluiten om een nieuw leven te beginnen is misschien wel de beste optie, maar het verdriet blijft, al kun je vooruitzien naar een beter leven.Verdriet omdat er tussen je kinderen een tweestrijd is ontstaan, je zo graag had dat ze een band met elkaar kregen, maar toch geen band met elkaar kunnen opbouwen, omdat hun wederhelften totaal van elkaar verschillen en zij dus ook hun eigen leven gaan leiden.Verdriet omdat je geen deel meer mag uitmaken van het leven van je kinderen, je kleinkinderen en je machteloos bent in dit fenomeen. Je buitengesloten wordt van hun leven en hun blijdschap en verdriet. Niet je kind of kleinkind kunnen troosten, maar ook niet de verjaardag of geboorte van een kind mogen beleven.Verdriet omdat een dierbare je ontnomen is, hetzij doordat deze geen contact meer met je mag of kan opnemen, hetzij doordat deze is gestorven en j definitief afscheid zal moeten nemen.Zo zijn er zoveel voorbeelden te noemen van verdriet, maar wat als er nu meerdere vormen of zelfs alle vormen van verdriet je overkomen? Red je het dan? Hoe moet je dan verder? Kun je het aan en wat moet je doen om erboven op te komen en verder leven met zoveel mogelijk plezier in je leven?Hoe nu verderJe moet verder, hoe dan ook! Je kunt bij de pakken neer gaan zitten en de rest van je leven treuren. Je kunt ook proberen nog wat te maken van je leven. Want wat los je op met treuren? Wat los j op met tranen en dat verscheurende gevoel in je lichaam?Een geliefde blijft altijd in je hart, maar het hoeft niet je leven te verzieken als jij gen deel meer kunt uitmaken van iemands leven. Het hoeft ook niet altijd in je leven te zijn als je een mislukt huwelijk achter de rug hebt. Je hebt ook recht op geluk, een toekomst met blijdschap en je zult bepaalde gebeurtenissen naast je neer moeten leggen.Kom voor jezelf op! Doe jezelf een voorstel door even iets anders voorop te stellen. Niet de nare gebeurtenissen, maar de positieve dingen die jezelf in het vooruitzicht wilt stellen. Vergeet daarbij even het verdriet wat je overkwam, ook de mensen die er deel aan hadden en stel je geen toekomst voor met deze mensen, maar juist jezelf centraal stellen in de toekomst. Laat de mensen die je verdriet doen apart van je toekomst spelen. Zij kunnen zelf de mogelijkheid kiezen om weer deel uit te maken van jouw toekomst. Daar heb jij geen invloed op en moet je ook niet in je toekomstplan opnemen. Wanneer ze wel deel gaan uitmaken, dan merk je dat vanzelf. Ga je eigen leuke dingen doen en zet het verdriet op een tweede of derde plan.Is hiermee het verdriet dan wegNatuurlijk gaat verdriet niet zomaar over en in de meeste gevallen blijft het ook. Het moet alleen niet je leven beheersen, je moet door en het is beter om je leven zo leuk mogelijk in te richten, in plaats van te blijven treuren om iets wat mogelijk nooit meer terug komt. Verdriet is erg, het maakt je kapot, maar wanneer je zelf probeert nog iets van je leven te maken, blijft het verdriet draaglijk.

#alleen voelen
12Mar2019
Ik voel mij zo alleen
Rabje

Ik voel mij zo alleenNog nooit heb ik zoiets zo sterk gevoeld. Ik heb de behoefte aan troost. Iemand die de armen om mij heen slaat en mij het gevoel van geborgenheid geeft. Dat het goed komt. En mij stevig blijft vasthouden. Ook ik ben mens en heb ik daar de behoefte aan. Alleen, mijn ouders hebben mij dit nooit kunnen geven. Mijn familie woont te ver weg. En bij vrienden is het toch anders. Mijn gehele leven wandel ik zo voort zonder getroost te worden. Een die hard, die dat zachte niet nodig heeft, maar gewoon uber hard was. Alleen nu wil ik een lange stevige knuffel. Een troost. Ik wil getroost worden. Ik wordt zachter. Ik wordt gevoeliger. Ik wil vastgepakt worden. Ik ben helemaal niet zo hard. Ik mis hem. Ik ben geschrokken van het hele ongeluk. Ik ben geschrokken omdat hij het niet heeft overleefd. Ik ben geschrokken dat wij zo ver waren op de aardbol. Ik voelde mij zo alleen. Ik wil getroost worden. Ik wil helemaal niet dood. Ik wil gewoon getroost worden zodat ik verder kan. Ik wil helemaal niet zo op de edge zitten met mijn gedachten. Maar ik wil gewoon vast gepakt worden en het vertrouwen hebben dat het weer goed komt. Ik voel mij zo alleen. Zonder iemand die mij de troost kan geven waar ik zo de behoefte aan heb. 

#verdrietig meisje
14Dec2018
Geen uitnodiging kinderfeestje
Freedom

Gister werden er op het schoolplein door een vriendinnetje van mijn dochter uitnodigingen uitgedeeld op het schoolplein. Het is een vast groepje wat met elkaar om gaat. Hoopvol stond mijn meisje te hopen op een uitnodiging. Ze kreeg er geen. Daar stond ze, alleen, tussen allemaal blijde vriendinnetjes die wel een uitnodiging kregen. Wat was ze verdrietig, helemaal toen het vriendinnetje vertelde dat ze van haar moeder moest kiezen tussen haar en een ander vriendinnetje. Ze zei, heel terecht, 'uitnodigingen moet je niet op het schoolplein uitdelen, zo maak je andere kinderen verdrietig.' Thuis begon ze hard te huilen, ze had een baaldag, in haar woorden een rotdag, alles ging mis, niet alleen de uitnodigingen. Dit was de druppel voor haar. Haar emmertje zat vol en begon over te stromen. We hebben er over gepraat, ze werd rustig en vanmorgen was ze weer mijn vrolijke meisje. Vanmorgen op school kwamen er meteen vriendinnetjes op mijn meisje afgerend, zo mooi om te zien. Een vriendinnetje zei, 'had ze jou maar gekozen voor het kinderfeestje, ik geef er niks om.' Heel lief, waarop mijn meisje durfde te zeggen dat ze er wel even verdrietig van geweest was. Met mijn meisje komt het goed, dit hoort ook bij het leven, maar lieve ouders, deel geen uitnodigingen uit op het schoolplein, breng ze samen met je zoon/dochter even rond. Zo doe ik dat ook met mijn meisje, om dit soort teleurstellingen te voorkomen. Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#verlies moeder
26Feb2019
Mama...
Neance

<•>Neance| 26-02-2019 | Blogs<•>   Quote Neance, je moet terug komen... Mijn broer, R. Lieve mama... 5 maanden geleden kregen we te horen dat je ernstig ziek was en dat het een kwestie van maanden zou zijn...een hele heftige tijd, vol zorgen, volgde... Precies 4 maanden later en precies 2 weken na de geboorte van Mees, overleed je. De dagen die je zo graag nog mee wou maken, waar je zo voor gevochten hebt, heb je gehaald mam! Kerst, oud&nieuw en het belangrijkste, de geboorte van Mees.Wat zijn we daar dankbaar voor! Ik ben zo dankbaar dat je de geboorte van Mees nog hebt mogen meemaken! Dat je hem nog hebt kunnen vasthouden en dat we dat vast hebben kunnen leggen! Wat was je dol op je kleinkinderen en wat had je ze graag op zien groeien! Je had ze allemaal nog minstens 21 willen zien worden😔 Het is zo oneerlijk! Je had nog een heel leven voor je en je had nog zoveel liefde te geven en te ontvangen... Je wou nog zoveel doen... Die avond.. 20 januari... Ik was net een half uur bij je weg, toen R. belde... “Neance, je moet terug komen”... Je was er al niet meer mam😔 Om je daar zo te zien liggen.. ik kan het nog steeds terughalen...😔 Die week hebben R, RD en ik er met z’n drieën voor gezorgd dat jij een afscheid kreeg zoals jij het gewild zou hebben... Alles op z’n mama’s! Precies zoals jij was. Wat was het fijn om dat zo samen te kunnen doen als broers en zus...Samen hebben we gelachen en gehuild om de mooie herinneringen, en het gemis is groot. R en ik sliepen die week in jouw huis...ook dit was fijn. Het voelt gek nu ik dit zo type, dat het fijn was...Want dat je er niet meer bent, is natuurlijk helemaal niet fijn....Je had hier nog gewoon moeten zijn! Maar het samen delen van ons verdriet en de herinneringen, is wel fijn... Maar hé, dat hoef ik jou natuurlijk niet uit te leggen, hoe dat werkt... Mam, ik mis je zo! Ik wil zoveel met je delen... Nikki’s geweldige rapport, Yinthe d’r haar die eindelijk achter haar oren kan😉en nog zo veel meer... Maar het kan niet meer... ik weet niet of ik hier ooit aan zal wennen... Ik hou van je mam❤️, en ik mis je ontzettend! 😢   Lees ook: Een mama zonder mama... Lees meer