Meest gestemde posts
#verhalen reeks
12Dec2018
Door dik & dun? (20)
Judith Evelien

Manon blijkt op de verkeerde tijd op de verkeerde plek te zijn. Zo brengt een onschuldig avondje uit met haar beste vriendin, haar van de ene penibele situatie in de andere. Van een huisje, boompje, bijna beestje bestaan, bestaat haar leven nu ineens uit seks, drugs, geweld en leugens! De ene samenloop van omstandigheden wisselt zich af met een andere samenloop van omstandigheden en ongewild wikkelt ze zichzelf in een web vol ellende. Niets is wat het lijkt en het web waar zij zich in bevindt spreidt zich als een olievlek in haar leven. Lukt het haar om zich weer los te maken uit dit ingewikkelde en gevaarlijke web? Lees je mee? Deel 1 Deel 6    Deel 11  Deel 16 Deel 2 Deel 7    Deel 12  Deel 17Deel 3 Deel 8    Deel 13  Deel 18Deel 4 Deel 9    Deel 14  Deel 19Deel 5 Deel 10 Deel 15 Alex was niet blij In het zakje wat Stella mij gegeven had zat genoeg wit poeder om voor de nodige jaren de bak in te draaien. Mooi! Dan kon mijn plan sneller in werking treden dan ik had voorzien. Ik begon toch wel wat zenuwachtig te worden nu. Ik was nog maar net begonnen met koken, toen de voordeur plots open sloeg. Veel tijd om na te denken hoe dit nu weer mogelijk was, had ik niet. ‘Manon! Waar hang je uit!’ Schalde het nu door de gang. Verstijfd stond ik in de keuken. Dat klonk als Alex en hij klonk niet vrolijk. ‘Ah, daar ben je!’ Abrupt liep hij op mij af en greep me bij mijn haren terwijl hij achter mij ging staan. ‘Wat maak jij mij nou Manon! Waar the fuck ben jij mee bezig?! Zie je dit verdomme?!’ Terwijl hij zijn laatste zin uitsprak trok hij mijn hoofd aan mijn haren nog verder naar achteren en wees naar zijn oog. Die zag bont en blauw en hij had ook een kapotte en dikke lip. ‘Zie je dit? Dat is jouw schuld en dat ga je me niet nog eens flikken trut!’ Ze gaan over lijken Ruw trok hij mijn hoofd weer recht en schoof een pan van het fornuis af en greep vervolgens mijn hand die hij plat op het fornuis drukte. Ik gilde het uit van de pijn! Hij drukte mijn hand nog wat harder op de plaat en ik gilde het nog harder uit. Aan diezelfde hand trok hij me daarna hardhandig de woonkamer in en gooide me op de grond. Huilend en in volle paniek keek ik hem aan en vroeg versuft wat er aan de hand was. Ik begreep er niets van! ‘Houd je niet zo van den domme. Wat heb jij met dat laatste pakketje uitgevreten? Ben je nou echt zo dom geweest om er wat uit te halen Manon?’ Mijn blik sprak boekdelen. Het was niet meer nodig om het toe te geven. Door de pijn aan mijn verbrandde hand was ik hier ook niet meer toe in staat. Alex tierde nog even door en ging finaal door het lint. Ze zijn erg strikt met het afnemen van de pakketjes en ze hadden Alex flink toegetakeld toen men ontdekte dat het laatste pakketje niet meer helemaal compleet was. Dit had ik nooit zo in kunnen schatten. Het begon nu pas enigszins door te dringen met wat voor een schorem ik eigenlijk van doen had. Ze gingen over lijken, dat werd me nu wel duidelijk. Wat was ik dom geweest! Hoe kon ik nu zo naïef zijn? Meerdere keren was ik al gewaarschuwd. Het kwaad was al geschied en ik kon het niet meer terug draaien. Alex had wat rake klappen op moeten vangen voor mijn ondoordachte actie. Medelijden had ik echter totaal niet met hem. De twijfels  sloegen toe Alex ging naast me zitten op de grond en pakte mijn verbrandde hand en kneep er hard in. Ik ging door de grond, maar hield me groot. De tranen schoten me in mijn ogen. ‘Dit ga je me niet nog een keer flikken anders zul je het nog zwaarder bezuren… Besef je goed dat het een volgende keer niet alleen bij mij zal blijven, dan weten ze jou ook te vinden!’ Hij likte me over mijn wang, stond op en verdween daarna net zo gauw als hij was gekomen. De deur liet hij open staan. Ik was me wezenloos geschrokken en ging nog steeds door de grond van de pijn. Mijn hele handpalm was fel rood, gezwollen en de vellen hingen er bij. Nadat ik thuis kwam van het ziekenhuis zat ik als verdoofd op de bank. De twijfel sloeg nu toe. Zou ik er wel goed aan doen om Alex onder chantage drugs in Walter zijn koffer te laten doen? Wat als dat ook mis zou gaan? Dan gaan er zeker doden vallen! Overstuur belde ik Stella op. Het liep al tegen middernacht maar Stella schuwde er niet voor om naar me toe te komen en me gerust te stellen. Ze hield me vast en fluisterde me sussende woorden in mijn oor. Precies wat ik nu zo nodig had! Stella vertelde dat ze nog eens over mijn plan na had gedacht. Ook zij wist zich geen uitweg meer, maar mijn plan gaf haar weer wat uitzicht.  We gingen er  toch voor Het was gevaarlijk, absoluut. Maar ze vond dat ik het door moest zetten. Eigenlijk vond ik dat ook wel, anders zouden we hier nooit meer uit komen. Ook dacht ik aan Roos die straks voor de rest van haar leven aan Walter vast zou zitten als ze daadwerkelijk een kind met hem zou krijgen! Dan kwam ze nooit meer van hem af. Dat mocht allemaal niet gebeuren! Deze mijmeringen sterkten mijn wil om toch door te zetten. Ik had slechts nog wat tijd nodig om me er nog zekerder over te voelen.  Door de pijnstilling die ik voor mijn hand had gekregen was ik aardig van het padje af. In de armen van Stella viel ik in slaap op de bank. De volgende ochtend werd ik ook in haar armen wakker. Ze was de hele nacht bij me gebleven. Het was zaterdag, dus haast was er ook niet die ochtend en die dag. We gebruikten deze zaterdag om het plan wat meer vorm te gaan geven. Hoe kregen we die drugs in de koffer van Walter? Alex was de meest voordehand liggende persoon. Door hem met die filmpjes en foto’s te chanteren moest het ons wel lukken hem daar te krijgen waar we hem wilden hebben. Als die filmpjes openbaar zouden worden, dan zou dat waarschijnlijk zijn dood betekenen. We moesten het er op gokken.  Ik was klaar voor Alex! De eerst volgende keer dat Alex zijn snuit weer zou laten zien, moest ik mezelf laten gelden. Al zou zijn blik nog zo woest zijn, ik moest hier boven zien te staan en hem kei hard aan pakken. Een busje pepperspray zou me hier wellicht versterking in bieden. Dus ik zorgde dat ik dat in mijn bezit kreeg. Met Stella had ik afgesproken dat zij de foto’s per post door zou sturen naar Walter, wanneer Alex niet mee zou werken. Hij zou me ongetwijfeld gaan overmeesteren en er tegenin gaan. In dat geval moesten we echt een stok achter de deur houden. We hadden de foto’s af laten drukken voor dit doel. Alles was uitgedacht en de dagen die volgden zat ik in de zenuwen. Alex kon ieder moment weer voor de deur staan. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten. In tegenstelling tot voorgaande keren, was ik deze keer niet bang om de deur te openen toen de deurbel ging. Met de pepperspray in de aanslag zwaaide ik de deur met een ruk open, spoot Alex een aanzienlijke hoeveelheid pepperspay in zijn ogen en trok hem naar binnen. Alex was te overrompeld om snel te reageren en liet zich meesleuren naar de woonkamer waar ik hem los liet en meteen met de deur in huis viel. ‘Luister goed Alex, Maandag gaat Walter op zakenreis en jij zorgt dat dit in zijn bagage terecht komt.’ Ik gooide het zakje met drugs zijn kant op en wachtte zijn reactie af. Ik had Alex finaal overvallen met mijn actie. Hij wreef in zijn ogen en vloekte erop los. Niet zozeer van mijn bevel maar van de pijn.  Meer lezen? Klik op de link! Door dik & dun? (21) Lees meer Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?deze is verkrijgbaar op:www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.    Gerelateerde artikelen: Ik zie door de dromen het bos niet meer (1) Lees meer Doodlopend begin (1) Lees meer

#verhalen reeks
21Nov2018
Door dik & dun? (18)
Judith Evelien

Manon blijkt op de verkeerde tijd op de verkeerde plek te zijn. Zo brengt een onschuldig avondje uit met haar beste vriendin, haar van de ene penibele situatie in de andere. Van een huisje, boompje, bijna beestje bestaan, bestaat haar leven nu ineens uit seks, drugs, geweld en leugens! De ene samenloop van omstandigheden wisselt zich af met een andere samenloop van omstandigheden en ongewild wikkelt ze zichzelf in een web vol ellende. Niets is wat het lijkt en het web waar zij zich in bevindt spreidt zich als een olievlek in haar leven. Lukt het haar om zich weer los te maken uit dit ingewikkelde en gevaarlijke web? Lees je mee? Deel 1   Deel 6   Deel 11  Deel 16 Deel 2   Deel 7   Deel 12  Deel 17Deel 3   Deel 8   Deel 13Deel 4  Deel 9  Deel 14Deel 5 Deel 10 Deel 15 De deurbel ging... Inmiddels was ik ruim drie weken verder en sinds dat ene incident was het rustig gebleven. Het lukte me iedere dag wat meer om mijn dagelijkse leven op te pakken. De rust bleek van korte duur. Want vlak na het avond eten ging de deurbel. Ik verstijfde. De ervaring leerde me dat het beter was de deur te openen. Alex stond voor mijn deur en als vanouds nodigde hij zichzelf weer uit. ‘Wat kom je doen?’ Vroeg ik hem op ijzige toon. ‘Nou, nou…een iets warmer welkom kan geen kwaad hoor. Het is al weer even geleden dat wij elkaar zagen, heb je mij niet gemist?’ Toen ik geen antwoord gaf en hem alleen maar een venijnige blik gaf, greep Alex dit aan om zich tegen mij aan te vlijen. Ik walgde er van. Van heel zijn voorkomen. Ik was na alles wat er tussen ons voor was gevallen, behoorlijk afgestompt. Hoe meer ik me zou verzetten, hoe feller Alex zich zou manifesteren. Het was nog  niet genoeg Hij haalde zijn mobieltje uit zijn zak en speelde het filmpje af waarop te zien was hoe de onbekende man een pakketje uit mijn tas viste. Ik was niet eens meer verrast! ‘Heb jij dat gefilmd Alex? Vind je niet dat je mij inmiddels genoeg aan hebt gedaan?’ Met een grijns verkondigde Alex dat hij het voorval inderdaad had gefilmd. Hij leek er nog trots op ook! ‘Wat ik jou al aan heb gedaan Manon? The best is yet to come! Wat ik jou reeds aan deed, dat was een voorrecht!’ Mijn maag draaide zich om van zijn uitspraak. Het getuigde van zijn gebrek aan geweten.  Hij ging nu voor mij staan en duwde me met twee handen op iedere schouder, door mijn knieën. Hij knoopte zijn broek open en deed deze omlaag. ‘Doe waar je goed in bent schatje..’ Beval hij me met een hese stem. Gebeurde dit nu echt? Verwachtte hij nu werkelijk dat ik dit zou doen? Als een reflex schoot ik nu vreselijk in de lach! ‘Doe niet zo belachelijk Alex! Trek je broek omhoog en berg je ‘schwanz’ weer op!’ Riep ik hem toe voor ik er erg in had. Ik schrok van mijn eigen impulsiviteit. Ook Alex schrok zichtbaar van mijn reactie. Hij trok zijn broek weer omhoog, keek naar mij en liep vuurrood aan. Dit was niet van schaamte.  Die blik boezemde  mij angst in Het was van driftigheid. Hij trok mij aan mijn haren overeind en bulderde luid door de woonkamer waar ik het lef vandaan haalde om hem zo tegen te spreken. Hij sleurde me aan mijn haren de trap op, naar mijn slaapkamer. Daar smeet hij mij ruw op bed en trok zijn broek uit. Hij kroop boven op me en drukten mijn polsen boven mijn hoofd langs, in het matras. Daardoor leunde zijn hele lichaam op die van mij en hing hij met zijn hoofd vlak boven de mijne. Ik voelde hoe de opwinding bezit van hem nam en hij wreef zijn kruis tegen het mijne. Hijgend zoende hij mijn nek en ging van mijn nek richting mijn decolleté. Doordat hij mijn polsen nog steeds stevig vast had, kon hij niet verder dan dat en hij zocht met zijn mond de mijne op. Teder kuste hij mijn lippen en keek me daarna recht aan in mijn ogen. Terwijl hij me aan bleef kijken, wreef hij zijn kruis steeds krachtiger tegen die van mij. Het gaf hem een kick dat ik er zo weerloos bij lag. De macht die hij op mij had, wond hem vreselijk op. Alex had me nogmaals in de tang ‘Ik kan met je doen wat ik wil Manon. Je bent als klei in mijn handen. Vergeet dat niet!’ Hij liet mijn polsen los en bleef mij aankijken. Zijn blik vertelde me dat ik moest blijven liggen. Daarna stond Alex weer op en trok zijn broek aan. ‘Voor nu laat ik het hierbij. Maar waag het nooit meer zo’n toon tegen me aan te slaan!’ Het volume en de toon waarmee hij dat uitte, lieten me gruwelen. Om zijn woorden nog even wat kracht bij te zetten, streek hij met een mes langs mijn wang. Ik wilde niets liever dan in huilen uitbarsten en hem uitmaken voor alles en nog wat. Maar ik deed het niet. Het zou niets uithalen. Alex had me weer in de tang. Hij maakte me bang. Het feit dat hij gewetenloos leek, vond ik nog het meest angstaanjagende. Zonder geweten heb je inderdaad macht. Daar kwam ik nu bij Alex wel achter.  Ik mocht weer op pad Bijna geruisloos vertrok Alex weer. Pas toen ik de deur dicht hoorde slaan, durfde ik me weer te bewegen. Dit moest stoppen! Maar ik zag door de bomen het bos niet meer. Ik stond er alleen voor. Die avond in  bed lag ik alleen maar te woelen en te draaien. De volgende ochtend kon ik het niet opbrengen om de dag te starten. Ik meldde me ziek van mijn werk en bleef in bed liggen. Het ontbrak me aan energie en motivatie. Ik kon het even niet opbrengen. Mijn voornemen werd ruw verstoord door een inkomend berichtje. Er stond weer een locatie en een tijd in beschreven. Die verrekte Alex! Had hij nu weer ongezien iets in mijn tas gestopt? Toen ik het ging controleren, bleek dit warempel echt het geval. Ik gaf gehoor aan de opdracht en het verliep exact hetzelfde als de vorige keer. Nadat een onbekend figuur het geld weer bij mij thuis op had gehaald, brak de paniek echt bij mij uit. Het drong nu door dat ik hier niet zomaar vanaf zou zijn. Ik stond doodsangsten voor mijn toekomst uit. Zou ik nu de rest van mijn leven een schakel in deze drugscene zijn? Meer lezen? Klik op de link! Door dik & dun? (19) Lees meer Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?Deze is verkrijgbaar op:     www.boekenbestellen.nl/boek/koppzorgenMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.    Gerelateerde artikelen: Doodlopend begin (1) Lees meer Ik zie door de dromen het bos niet meer (1) Lees meer

#verhalen reeks
25Dec2018
Door dik & dun? (21)
Judith Evelien

Manon blijkt op de verkeerde tijd op de verkeerde plek te zijn. Zo brengt een onschuldig avondje uit met haar beste vriendin, haar van de ene penibele situatie in de andere. Van een huisje, boompje, bijna beestje bestaan, bestaat haar leven nu ineens uit seks, drugs, geweld en leugens! De ene samenloop van omstandigheden wisselt zich af met een andere samenloop van omstandigheden en ongewild wikkelt ze zichzelf in een web vol ellende. Niets is wat het lijkt en het web waar zij zich in bevindt spreidt zich als een olievlek in haar leven. Lukt het haar om zich weer los te maken uit dit ingewikkelde en gevaarlijke web? Lees je mee? Deel 1 Deel 6    Deel 11  Deel 16 Deel 2 Deel 7    Deel 12  Deel 17Deel 3 Deel 8    Deel 13  Deel 18Deel 4 Deel 9    Deel 14  Deel 19Deel 5 Deel 10 Deel 15  Deel 20 Ik was genadeloos! ‘Als je niet meewerkt, publiceren we die exotische foto’s van jou op social media! Stella had de pareltjes met liefde bewaard. Mij nu iets aan doen of manipuleren heeft geen zin, we hebben de foto’s ook nog af laten drukken en wanneer jij niet meewerkt, zal een handlanger aan onze zijde, deze foto’s zowel per post als op social media, bij onder andere Walter, terecht laten komen.’ Dat kwam er genadeloos uit vond ik zelf! Ik stond te kijken van mijn eigen volhardendheid. Beduusd zat hij wrijvend in zijn ogen op de grond. Zijn ogen waren helemaal rood en gezwollen. Hij leek te huilen als een klein kind en bracht niets meer uit. ‘Je kunt wrijven wat je wilt Alex, daarmee gaat het niet over. Ga naar huis, neem een douche en doe wat ik je op heb gedragen. Anders vrees ik dat je leven na Walter zijn vertrek niet meer zeker zal zijn!’ Alex stond beteuterd op en ik begeleidde hem naar buiten. Na zijn vertrek sprong ik de huiskamer rond en gierde er een golf van adrenaline door mijn lichaam! Niet veel later stond Stella aan de deur en ze wilde alles weten. In geuren en kleuren vertelde ik haar hoe Alex er als een dood vogeltje bij had gezeten en geen woord uit had gebracht. Dit voelde goed! Dit gaf echt een kick! Dat was me allemaal slechts met één hand gelukt! Stella ontkurkte de fles champagne die ze mee had genomen en schonk ons allebei een welverdiend glas in. Stella maakte ietsin mij los Terwijl ik de eerste slok uit mijn glas nipte, streek ze me zachtjes door mijn haren en fluisterde me toe dat ze mijn meedogenloosheid woest aantrekkelijk vond. Ze nam mijn glas uit mijn handen en zoende teder mijn lippen. Toen onze tongen elkaar raakten, sloot ik mijn ogen en liet me meevoeren met het moment. Stella wist precies wat ze deed en ik genoot van haar aanrakingen. Ook deze keer wist ze me finaal te betoveren. Zij had de gave mij alleen al rillingen met haar blik te bezorgen. Nog uren na onze vrijpartij tintelde mijn lijf nog na. Voldaan lagen we nu naast elkaar. Stella was inmiddels naast mij in mijn bed in slaap gevallen. Nog eventjes bleef ik naar haar staren, verwonderd over de gevoelens die ze in mij losmaakt. Vooral lustgevoelens. Het was voor mij wel duidelijk dat ik niet verliefd was. Ik zou nooit verliefd kunnen worden op een vrouw! Zou dit ook voor Stella gelden? Hoe zat dit eigenlijk voor haar? Ik besloot haar dit de volgende dag te vragen. Na deze mijmeringen viel ik in slaap.  Ik schrok me wezenloos Toen ik de volgende dag mijn ogen open deed, keek ik recht in de ogen van Alex! Ik was meteen wakker en schoot overeind. ‘Liggen jij!’ riep Alex me toe terwijl hij me met ferme kracht een zet gaf. Zijn ogen zagen er nog steeds vuurrood en gezwollen uit. ‘Hoe kom jij nu weer binnen en waar is Stella?’ Vroeg ik Alex stamelend. Woest keek hij me aan met zijn indringende blik. Zijn ademhaling verraadde dat hij zich in hield. Hij bleef me indringend aan kijken maar gaf geen antwoord. Zijn blik zei voor nu voldoende en joeg me de stuipen op het lijf.  Ik had al weer spijt van wat ik hem gisteren had geflikt en tegelijk ook weer niet. Zonder iets te zeggen hield hij een flesje pepperspray omhoog. Mijn flesje pepperspray. ’Alex, nee, alsjeblieft doe dat niet! Laten we erover praten!’ Gilde ik hem in paniek toe. Nog steeds bracht hij geen woord uit en zonder iets te zeggen trok hij de dekens van me af hij haalde een setje tyraps tevoorschijn en bond mijn handen vast aan het bed. Nog steeds zonder een woord, ontdeed hij me van mijn slipje en hij rook er aan. Daarna keek hij mij met een smerig lachje aan. Hij zette het flesje pepperspray op mijn nachtkastje en kroop boven op mij en trok mijn mouwloze shirtje uit. Helemaal naakt lag ik nu op mijn bed. Hij ging naast het bed staan en liep een paar keer heen en weer en bekeek me van top tot teen. Verlekkerd keek hij naar me. Wat was dit vernederend! Doet 'ie het of doet 'ie het niet...? Vervolgens kroop hij boven op me en kneep met zijn rechterhand in mijn zere, verbrande hand. ‘Ik heb nu toch niets meer te verliezen.’ Hijgde hij in mijn oor. Zijn ogen lieten zijn gretigheid doorschemeren. Alex keek zelfvoldaan mijn richting op. ‘Komend weekend gaat Walter op zakenreis en ik zal ervoor zorgen dat het spul in zijn koffer terecht komt. Goed uitgedacht Manon, bravo…’ Hij sneed de tyraps door, keek nog één maal achterom en verliet toen geruisloos mijn slaapkamer. Enkele seconden later hoorde ik de voordeur dicht slaan. Direct daarna snelde ik naar beneden om te kijken waar Stella was. Ze bleek op de bank te liggen. Eveneens voorzien van tyraps rond haar polsen en ook rond haar enkels. Daarnaast had ze een prop in haar mond met daaroverheen ducttape.  Ik bevrijdde haar en vroeg haar geschrokken hoe het met haar was en wat hij haar aan had gedaan. Alex bleek haar bespaard te hebben, Godzijdank! Alex had weer op slinkse wijze gebruik kunnen maken van de situatie, zonder er schade of gevolgen aan te ondervinden. Het feit dat hij nu wel mee zou werken, was hierin wel echt een grote troost en maakte het, het hopelijk waard! Het vooruitzicht op rust en het hervatten van mijn leven gaf me weer energie.  Kwam het einde nu in zicht? Ergens boezemde me de hele situatie zoals deze nu was, ook aardig wat angst in. Want het maakte Alex tot een ongeleid projectiel. Ik hoopte vurig dat het hierbij zou blijven. Anders zou me niets anders resten dan alsnog al het chantage materiaal te publiceren. En ik had mijn buik nu wel vol van dit bestaan. De onrust, de stress, ik die als een blad aan het omslaan was. Het stond me tegen en het deed me zeer. Ik wilde weer die jonge vrouw in de bloei van haar leven zijn. Met een normale baan en een leuk leven. Stella kroop dicht tegen me aan. Toen ze me weer door mijn haren heen streek, wist ik al waar dit naartoe zou gaan. Daar stak ik een stokje voor. ‘Luister Stella, ik heb genoten van onze escapades. Je weet me keer op keer helemaal gek te maken. Maar je moet weten dat ik niet op vrouwen val.’ Dit kwam er misschien iets lomper uit dan ik had bedoeld. Stella deinsde terug en keek me lachend aan. ‘Ik vind je een heerlijke vrouw en ik ben inmiddels zeer op je gesteld geraakt. Maar ook voor mij geldt dat ik niet op vrouwen val. Ik vind je gewoon onwijs lekker Manon!’ Dit was een opluchting maar ook een prachtig compliment. Samen lachten we om mijn twijfel om vervolgens alsnog in een soort van shock te belanden. Er was nogal wat gebeurd de afgelopen periode en daar leek nu een einde aan te komen.  Nog heel even... Het weekend naderde. Zondag zou Walter op zakenreis vertrekken. Ondanks dat ik nu echt niets meer met Alex te maken wilde hebben, besloot ik hem toch nog even een herinneringsberichtje te sturen. Om mijn bericht wat kracht bij te zetten, stuurde ik er ook één van die beruchte foto’s van hem bij. Ik kreeg al snel een korte reactie waarin hij bevestigde dat hij het nog niet vergeten was. Vervolgens bleef het lang stil. Heel lang stil. Die stilte tartte mijn stalen zenuwen behoorlijk. Van gekheid wist ik niet meer wat ik met mezelf aan moest en die stilte bleef maar aanhouden.  Er gebeurde niets?! De maandag brak aan en nog steeds had ik niets vernomen. Ik was niet meer te houden en besloot Alex te bellen. Hij bleek niet bereikbaar! Berichtjes kwamen ook niet aan. In een opwelling belde ik die avond Roos. Haar verbazing klonk door haar stem heen. Ik hing een verhaal op over dat ik aan haar dacht en me afvroeg hoe het met haar ging. Ze vertelde ronduit over haar nieuwe baan en over Walter die zondag op zakenreis was vertrokken. ‘Heb je Alex misschien nog gezien?’ Vroeg ik Roos voorzichtig. Tot mijn grote schrik vertelde ze dat Walter en Alex lange tijd geleden al gebroken hadden. Geen nieuws over een arrestatie of iets wat ook maar in de buurt kwam. Sterker nog, ze had Walter vandaag nog aan de telefoon gehad en alles was goed gegaan.  Terneergeslagen verbrak ik de verbinding. Ik begreep er werkelijk waar helemaal niets van! Wat was er mis gegaan? Wat ontging mij in dit verhaal? Hoezo hadden Walter en Alex geen contact meer? Hoe zit het met Walter? Is hij gewoon aan de douane ontkomen of heeft Alex nooit wat in zijn bagage gedaan? Ik had werkelijk geen idee. Het was om gek van te worden. De wanhoop stond me nabij. Ik wilde dat er een einde kwam aan alle waanzin van de laatste tijd. Het was mooi geweest. Hier leek echter voorlopig nog geen sprake van te zijn. De rest van de week vorderde en het volgende weekend brak al weer aan. De hele week had ik niets van Alex gehoord of iets van een arrestatie van Walter. Er klopte iets niet maar ik wist verdorie niet wat! Alex leek we spoorloos van de aardbodem verdwenen. Zijn telefoon bleek buiten bereik of misschien zelfs wel afgesloten? Volg mij ook opFacebook: Koppzorgenen/ of op:Judith-it   Mijn boek lezen?deze is verkrijgbaar op:www.boekenbestellen.nlMaar ook op:www.bol.com en op www.bruna.nlEn ook in de boekwinkel is Koppzorgen op bestelling verkrijgbaar, met isbn: 978-94-6345-111-6. Auteur: Judith Evelien.   Gerelateerde artikelen: Ik zie door de dromen het bos niet meer (1) Lees meer Doodlopend begin (1) Lees meer