Meest gestemde posts
#add
03May2019
ADD: soms valt het tegen, vaak valt het mee!
Henrike Laning

Alleenstaande moeder Het valt niet altijd mee om goed om te gaan met ADD, zeker in mijn eentje. Nu ben ik degene die daar vooral last van heeft, als Dunya wat ouder is zal zij er zelf meer last van krijgen. Soms lijkt het op overleven, als alleenstaande moeder, maar dat is te negatief. Ik heb het niet alleen maar zwaar. Het beeld dat het zo zwaar is om alleenstaande moeder te zijn en het medelijden dat daarin doorklinkt als mensen dat over me zeggen, kan ik niet zo goed hebben. Natuurlijk is het zwaar, maar het was nog zwaarder geweest als ik door was gegaan in de relatie waarin ik ongelukkig was. Dus dan liever alleen en alles op mijn eigen manier doen. En we hebben een bijzondere band Dunya en ik. Het is soms een kwestie van keuzes maken. Sommige dingen moet ik voorbij laten gaan, al wil ik nog zo graag. Dat is jammer, maar er staat zoveel tegenover. Ik kom op plekken en ik beleef dingen die ik zonder Dunya zou missen. Ze is echt een verrijking van mijn leven, juist mede door haar ADD! Juiste hulpverlener We komen uiteindelijk bij een goede hulpverlener terecht. Een project voor een jaar. Ik maak me nu al zorgen wat ik zonder haar moet. “Ik maak er een puinhoop van” snik ik op een dag als we na een heftige ruzie met z’n drieën in de woonkamer zitten. Ze kijkt me verbaasd aan. “Dunya vertelde net hoe de ruzie is gegaan en dat jij heel rustig bent gebleven en dat je het juist goed hebt aangepakt!” Dunya knikt. Ik schud mijn hoofd: “Het is toch weer geëscaleerd. Ik kon haar niet kalmeren, wat ik ook deed of zei het hielp niet!” Er valt een stilte, terwijl Dunya tissues aangeeft, ondanks dat ze me net nog “rotmoeder” noemde. Dat woord komt niet eens binnen bij mij. Een uiting van onmacht. Ik heb het gevoel dat ik opnieuw heb gefaald, dat ik het gewoon niet kan. “Heb jij het gevoel dat je alles gedaan hebt voor Dunya wat je kunt?” vraagt de begeleidster. “Alles wat ik kan bedenken” fluister ik zonder aarzelen. “Dat denk ik ook!” bevestigt zij. Daar kijk ik dan weer van op. Een hulpverlener die zegt dat ik het goed doe? Dat kan toch helemaal niet, want ik doe alles fout!  Broertjes en zusjes Ik ben ongelooflijk trots op Dunya zoals zij zich staande weet te houden. Er zijn zoveel dingen die haar bezighouden, die haar verdriet doen, die haar beperken in haar ontwikkeling. Het gebrek aan concentratie en haar onzekerheid omdat ze rekenen zo moeilijk vindt. De hulp op school stagneert. Ze voelt zich tekortgedaan. Ze mist haar vader en broertjes en zusjes die ze al zolang niet heeft gezien. Haar jongste zusje is net geboren en heeft ze alleen via videobellen kunnen zien. Haar vader en oudste broertje heeft ze al acht maanden niet gezien en de rest niet meer sinds ze naar Engeland zijn verhuisd. Dat is heel wat voor een kind. Zie daar maar eens je weg in te vinden. Vertrouwen in anderen Ze is sociaal, begaan met andere kinderen. Leeft zich in als er iets is met een vriendin. Als een kind dat ze niet aardig vindt in het ziekenhuis ligt, is ze bezorgd. Als een klasgenootje ruzie heeft met zijn broertje op straat, grijpt ze in en brengt het broertje naar school. Als op een middag de bel gaat en ik roep dat het een klasgenoot van haar is, loopt ze hem tegemoet op de trap. Ik hoor ze praten: “Yó Dunya, mag ik je fiets lenen?” Ze lacht. “Ja hoor, natuurlijk!” Boven vraagt ze aan mij of het mag. Stiekem moet ik lachen. Ze heeft al toegezegd en nu vraagt ze mijn toestemming. “Je weet zelf het beste of dat vertrouwd is” glimlach ik. Ze knikt en overhandigt hem de fietssleutels. Een kwartier later staat ie weer keurig voor het huis en laat Dunya triomfantelijk haar sleutels zien. Vertrouwen geven en vertrouwen krijgen. Dat is belangrijk voor haar zelfvertrouwen.  Amsterdammertje van het jaar Een paar jaar geleden was ze in de race voor Amsterdammertje van het jaar. Ze kwam uiteindelijk op een tweede plaats. De jury twijfelde lang tussen Dunya en Jeremy, maar koos voor hem. Het was een onvergetelijke ervaring en een enorme boost voor haar zelfvertrouwen dat ze dit mocht meemaken. Geweldig dat ze op deze manier erkenning kreeg voor alles wat ze doet voor anderen. Ze zet zich in voor het WNF, voor het plantsoen voor de deur, voor de Anti Pest Club, voor de vluchtelingkinderen die tijdelijk bij haar op school zaten. Ze hield in groep zes een spreekbeurt over Malala, waar ze een geweldige beoordeling voor kreeg. Zo waren er tal van redenen om haar te nomineren en te benoemen tot finalist.  Burgemeester van der Laan We hebben daardoor veel dingen beleefd, samen. De ontmoeting met burgemeester van der Laan, was een hoogtepunt en toen hij vlak daarna ziek bleek te zijn en overleed, werd het extra bijzonder dat ze hem heeft gesproken. Dunya wilde afscheid nemen en daarvoor stonden we lang in de rij bij het concertgebouw, maar konden we uiteindelijk even langs de kist lopen. Dat was indrukwekkend en emotioneel en bij de uitgang stonden dozen tissues. Dunya greep een tissue en droogde mijn tranen.  Middelbare school Ze vindt alles interessant. En het mag ook weleens meezitten in moeilijke tijden. Gelukkig wordt ze aangenomen op de middelbare school van haar keuze. We slaken een kreet van opluchting als we inloggen op de site. Daar staat de naam van de school waar ze zo graag naar toe wil. Ze gaat de kant op van de dieren en de natuur. Ik heb er alle vertrouwen in dat ze het op deze school nog beter gaat doen. Ze kan weleens voor een verrassing gaan zorgen als ze daar wel de juiste begeleiding krijgt. We zijn in elk geval blij dat we dit in het vooruitzicht hebben. Een fijne school, met echte pony’s, baardagaams, konijnen, slangen, cavia’s, allerlei soorten planten en bloemen, een keuken waar ze al koekjes gebakken heeft. En een team dat heel betrokken is bij de leerlingen. Dat heb ik al gemerkt tijdens die keren dat ik er even rondgelopen heb. Als ze zich veilig voelt en ze krijgt wat begeleiding, dan zal ze zeker een heel eind komen. Het voornaamste is dat ze gelukkig is op school. Puber met ADD Dunya is een echt knuffelkind. Ook al is ze soms een heftige puber met ADD, dat weegt niet op tegen alle mooie en lieve momenten die er zijn. We hebben het goed samen. Soms gilt ze dat ik haar maar naar een pleeggezin moet doen, maar ik vertel haar altijd dat ik haar niet kan missen. Hoe boos en hoe naar ze ook kan doen tegen mij. Af en toe zit ik wel met mijn handen in het haar, dat neem ik allemaal voor lief. De hulpverlener heeft beloofd dat ze niet weggaat voordat het voor iedereen goed voelt. Dat geeft wat rust. En alle knuffels die ik elke dag van Dunya krijg, maken toch alles weer goed.

#vriendschap
29Jul2019
Ik weet niet precies waarom maar ik vertrouw jou.
DidI'Ms world

  Soms dan moeten ontmoetingen of gebeurtenissen even indalen bij mij. Dan ben ik net een kind die bijvoorbeeld bij thuiskomst van een kamp niet meer zegt dat "leuk" als je vraagt hoe de week is geweest. Het kost dan even een paar dagen om het allemaal te verwerken en dan komen de verhalen. Het is gewoon een kwestie van geduld. Nu klinkt verwerken een beetje zwaar maar je snapt het principe wel denk ik. Het is nu ook afgekoeld en dan werkt het ook allemaal al wat helderder in die bovenkamer van mij en net bedacht ik me dus naar aanleiding van een ontmoeting die ik van de week heb gehad dat ik een heel bijzonder gesprek heb gehad. Gewoon een leuk gesprek was het, niet zwaar in de zin van vervelend maar wel inhoudelijk en oprecht en daar houd ik van. Ik ben niet zo heel goed namelijk met koetjes en kalfjes. Die beesten kosten mij namelijk toch vaak heel veel energie hoe leuk ze soms ook kunnen zijn. Terwijl ik van inhoudelijke goede en oprechte gesprekken heel veel energie krijg. Ik houd er van om iets te leren en van dat soort bijzondere gesprekken leer ik elke keer weer opnieuw en dat vind ik bijzonder. Ik realiseerde me net namelijk dat er een bijzonder moment was en daar was ik over na aan het denken. Op een gegeven moment werd er gezegd "ik weet niet precies waarom maar ik vertrouw jou". Nu is dit in mijn ogen om verschillende redenen bijzonder. Aan de ene kant omdat het blijkbaar niet vanzelfsprekend is om mensen te vertrouwen of iets toe te vertrouwen. Aan de andere kant omdat iemand zich op zo'n moment helemaal openstelt. En als je daar over nadenkt dan is dat eigenlijk best verdrietig. Niet dat er nou enorme staatsgevoelige informatie werd gedeeld maar gewoon omdat mensen dus blijkbaar niet meer het idee hebben dat andere mensen oprecht zijn waar ze mee in contact komen en dat men vrij kan praten en delen. En dat herinnerde mij net aan een gesprek van een tijdje geleden. Een persoon gaf aan dat er behoefte was om ergens over te praten en er werd aangegeven dat men dit wel met mij wilde doen maar daar was wel een voorwaarde aan. En die voorwaarde was dat ik zou zeggen dat wat er gezegd werd onder ons zou blijven. Nu vind ik dat vanzelfsprekend maar toch heb ik dat niet toegezegd. Ik heb er regelmatig over nagedacht waarom ik dat niet gedaan heb en eigenlijk is dat om één reden en die reden is dat ik vind dat dit een natuurlijk iets moet zijn, een vanzelfsprekendheid. Als je niet het gevoel hebt (dus als je hart niet het vertrouwen heeft dat mijn persoontje okay is) dat je vrijuit tegen mij kunt praten of vertellen dan ben ik blijkbaar niet de juiste persoon om je hart voor open te stellen. En ik wil mensen niet overtuigen dat ik dat wel ben. Ik wil met mensen praten vanuit het hart. Of zoals mijn lief ooit tegen mij zei voordat hij mijn lief werd: "Het is geen eenrichtingsverkeer, het moet wel twee kanten op gaan". Ik was namelijk wel bereid om te luisteren en te praten met en vooral over hem en om er te zijn voor hem maar ik was niet bereid om mijn hart open te zetten om en te praten en te delen over mijzelf. En hij had gelijk en in "een relatie" tussen personen moet het wel beide kanten op gaan want anders is er geen goed evenwicht. En dat evenwicht is belangrijk. Ik zal dus zelf ook nooit mijn hart openstellen als ik merk dat het hart van de ander gesloten blijft en daarom zal ik dus nooit zeggen "je kunt mij vertrouwen" om een ander te overtuigen want voor mij betekent dit dat het hart van de ander niet open is en zich niet vrij voelt naar mij toe. En dat is natuurlijk prima. Maar terugkomend op het eerste gesprek. Het is fijn om een gesprek te hebben dat twee kanten op gaat en waar twee harten zich openstellen en je dus op een gelijkwaardige manier met elkaar kunt uitwisselen. En nee, het ging niet tussen twee mensen die al jaren een vertrouwensrelatie met elkaar hebben. Het was gewoon spontaan en open en een nieuwe situatie. En toch, als ik er over nadenk dan is bekruipt mij toch een verdrietig gevoel want die vanzelfsprekendheid is er dus blijkbaar niet. Blijkbaar hebben we met zijn allen het gevoel dat we garanties nodig hebben, is het niet vanzelfsprekend dat als mensen met elkaar praten dat dit een gesprek is tussen twee mensen en gaan we er vanuit dat we een journalist tegenover ons hebben zitten en dat de informatie wereldkundig wordt gemaakt zonder balkje voor de ogen. En dat de een misbruikt maakt van de kwetsbaarheid (en wat dat dan is kan per persoon verschillen) van de ander. We hoeven ook geen oesters te zijn. Want wat ik ervaar en leer van dit soort momenten (zowel van de ene situatie als van de andere situatie) wordt deel van mijzelf en neem ik mee, ik denk er over na en leer er weer iets van en dat deel ik dan (zoals nu) met "de wereld", pas ik toe in de dingen die ik in de toekomst ga tegenkomen en het helpt mij om de persoon te zijn of te worden die ik graag wil zijn of misschien ook wel ben. Het ik teruggezegd dat ik degene vertrouw? Nee, dat heb ik niet gedaan. Vertrouw ik die persoon dan niet? Jawel, dat doe ik wel want ik heb simpelweg geen reden om die persoon niet te vertrouwen. Ik ben met open hart naar mijn afspraakje gegaan en mijn hart had geen reden om zich te sluiten. Ik vraag geen garanties, ik geloof in de oprechtheid van de persoon die voor mij staat of zit totdat het tegendeel bewezen wordt en dat is denk ik wat ik ook verlang van de mensen die ik ontmoet en spreek ten opzichte van mijn eigen persoontje. Ik geloof namelijk heilig dat daden meer zeggen dan woorden. Ik ben tot op de dag van vandaag nog steeds blij dat mijn beste vriend mij weer op het goede spoor wist te zetten en ik draag zijn wijze woorden nog steeds bij me. Want ik was toen niet de persoon die ik wilde zijn en die ik ook altijd was geweest en weer moest worden. Mensen denken vaak dat als ze er maar zijn voor de ander dat ze goed bezig zijn, dat hun hart dan open is. Maar ik ben het daar niet mee eens. Als je zelf niet evenveel geeft als je krijgt dan ben je niet oprecht ook al zijn je bedoelingen goed. Omgekeerd werkt dat ook zo, als jij open en oprecht bent en je hart openstelt en degene die tegenover je zit is doet dat niet dan gaat dat hartzeer opleveren (die kans is in elk geval aanwezig) maar dat is in mijn ogen een risico dat je dan maar moet nemen want je weet het gewoon nooit van te voren. Er zijn geen garanties. Nou dat is niet helemaal waar want ik garandeer je dat je de mooiste ontmoetingen en gesprekken hebt als twee open harten elkaar ontmoeten. Koester dat en bedenk ook dat je uiteindelijk niet alleen kunt ontvangen maar ook echt zelf zult moeten geven en dat een gebroken hart vanzelf wel weer heelt. Neem je hart terug in je eigen hand en laat het niet bij de mensen die het niet verdienen. Dat belemmert je alleen maar en is een blokkade voor alle open harten die er zijn en die je willen ontmoeten. |header: pixabay suju|    Reageren op een blog? Dat kan als yoorslid. Lid worden is gratis. Behalve reageren kun je dan ook bloggers volgen of zelf aan de slag als blogger. Je hoeft je alleen even hieronder aan te melden: Inloggen Lees meer Opeens bang in de auto (deel 1) Opeens bang in de auto (deel 2) buiten slapen zonder tent Alles is de schuld van school en school moet het oplossen. Mag ik alsjeblieft de dorpsgek worden? Verder kijken dan de stempels. Teken encefalites is dichterbij dan je denkt.

#vertrouwen
22Sep2018
Minne van A. 👄
#dieren
28Jul2019
Hondenleven 2
Irma

Vervolg op Hondenleven 1. Om Tjin te laten wennen aan drukte en geluiden, zijn wij met hem als puppy naar Amsterdam gegaan, met de bus en de tram, hebben wij door Amsterdam gewandeld.  En met de tram en bus weer terug.  Hebben wij Tjin met ballonnen laten spelen om te wennen aan knallende geluiden. Cadeautjes uitpakken doet Tjin heel voorzichtig, nog steeds, maar de knuffel die er meest inzit, wordt verschuurd, als eerste gaat het waslabel eraf en word de binnenkant eruit gehaald. Het velletje, loopt Tjin dan dagen mee rond te sjouwen.. Toen wij besloten om een hond te nemen, hebben wij als eis meegenomen, hij of zij gaat met ons mee op vakantie. Kijk 1 nachtje bij familie is niet zo erg, maar we gaan hem geen 2 of 3 weken missen en hij ons ook niet. Dus Tjin is mee naar wintersport geweest, waar hij de sneeuw fantastisch vond. Tjin ging mee kamperen met de caravan en als erfhond lag hij voor de caravan!  Tjin kon heerlijk kilometers wandelen met ons, en had hij zijn eigen rugzak met zijn water. Hij vond het heerlijk om te werken (waterdrager). Zijn favoriete slaaphouding, ergens tegen aan leunen en met 2 of 4 poten in de lucht!  Hoe goed wij ons best gedaan hebben om Tjin overal aan te laten wennen, is hij meerdere keren in zijn jonge leven zo enorm geschrokken, dat hij nu nog langst van de angst heeft. Zo heeft iemand met een helm op en een motorpak aan Tjin een keer laten schrikken, sindsdien bromt Tjin tegen iedereen die zwart gekleed is, hij zou ze niets doen, maar hij vertrouwt degene niet, dankzij de motorrijder. Op training, hij greep elke andere pup bij de training in de dijpootjes, Tjin was een bengel, de Dik Trom van de honden!

#dieren
29Jul2019
Hondenleven 3
Irma

Dit is een vervolg op Hondenleven 1 en Hondenleven 2.  Gebit tonen een 7, dat kon hij wel, want ik poetste Tjin zijn tanden met een vinger tandenborstel. Toen Tjin 8 jaar oud was moesten zijn tanden schoongemaakt worden van het tandsteen. Meestal brengen ze de honden onder narcose. Bij Tjin hoefde dat niet, zat voorbeeldig op de tafel en deed zijn mond keurig open. Voordeel van het poetsen en dat hij ons daarin vertrouwde. De cijferlijst hiernaast is van 10 jaar geleden, toen was Tjin 7 maanden. De ondeugd zelf! Toen voor Tjin zijn doen, waren wij blij met dit resultaat. Zoals ik al vertelde hebben wij Tjin in het begin met Ballonnen laten spelen, zodat hij niet bang zou worden voor onweer en vuurwerk. Dat had gewerkt, Tjin bleef met onweer in zijn benche en met vuurwerk, kreeg hij van ons altijd een grote kluif, en was er geen vuiltje aan de lucht.. Tot die ene keer... Chiel en Tjin gingen samen aan de avondronde beginnen voor het slapen gaan. Het was pikkedonker en ineens een enorme knal, Chiel schrok, maar Tjin ook, de arme hond is op zijn buik gekropen naar huis, heeft 2 dagen niet naar buiten gedurfd. Later bleek dat jongeren in de buurt, waar Chiel en Tjin liepen, een rotje in een verkeersbord hadden gedaan. Wat natuurlijk oorverdovend klinkt. De rest van zijn leven is Tjin bang voor onweer en vuurwerk en voor de boer hier aan de overkant die de ganzen van zijn akker schiet, geweest. Tjin voelt het al van verre als het gaat onweren, dan gaat hij naar boven. Tjin komt nooit boven, alleen als hij bang is.. Zo ook de dagen voor Oud en Nieuw, als ze alweer beginnen met het vuurwerk.. Tjin gaat amper mee naar buiten. We zijn een paar jaar met Tjin in een vuurwerkvrij hotel geweest. Als je dan ziet hoeveel honden er bang zijn voor vuurwerk, en dan hebben we het nog niet eens over de andere dieren, dan moeten ze het toch maar verbieden.. Tjin moest laatst naar de dierenarts, en daar was een onbekende arts. Die Tjin niet kon, maar andersom ook niet. Dus Tjin wilde eigenlijk niet naar binnen, eindelijk hadden wij Tjin op de tafel, doet deze arts, zonder ons op de hoogte te brengen, een muilkorf op bij Tjin. Wij en Tjin waren perplex, Tjin begon gelijk te snuiven en raar te ademen, die kent dat helemaal niet. Ja zegt de arts, ik vertrouw akita`s niet. Chiel zegt dat snap ik, maar als je in zijn dossier leest, zie je dat het een lieve hond is. Je haalt hem eraf en je helpt hem ( hij hoefde alleen maar zijn jaarlijkse prik en controle), zo niet. Gaan we een andere dierenarts op zoeken. Dat is dan het nadeel van een praktijk met diverse artsen. Je hebt nooit dezelfde. Maar hij haalde hem eraf en heeft hem geholpen en nu roept hij als wij binnen komen, daar is de allerliefste Akita!!Alleen de assistente achter de balie, blijft hem Tijn noemen, maar hij heet Tjin. Sleep bouwsteentjes van rechts hier in en ga aan de slag met je post. Je kunt hier ook meteen gaan typen. Meer uitleg: https://y.is/uitleg Tjin is echt een mannenhond. Gek op zijn baas. Tuurlijk is hij ook gek met mij, maar met Chiel heeft hij een grotere klik. Ik ben ook wat strenger en met mij gaat hij in discussie. Akita`s brabbelen namelijk. Dat levert voor de andere aanwezigen, lachsalvo`s op, als wij samen een discussie hebben. Wel weet Tjin dat hij bij mij moet zijn voor de kluifjes. Dan krijg ik ineens een poot op mijn been of arm, of hij gaat pal voor mij zitten, zodat ik niet meer om hem heen kan. Akita`s worden gemiddeld maar 9 jaar, Tjin word in augustus 11, dus wij hebben al een cadeautje, maar wij hopen dat hij nog een paar jaar met ons mee mag hobbelen. Hij is pas wel heel ziek geweest en enkele weken in Levensgevaar. Hij had een ontsteking en die was gesprongen waardoor hij een grote open wond had boven aan zijn poot. Wij hebben er alles aan gedaan om de wond schoon te houden, de artsen zagen hem elke week, van 40 kilo ging Tjin naar 34 kilo. 3x hebben wij gedacht, nu is het klaar, maar Tjin niet, keiharde vechter ging door. Liet zich niet klein krijgen. En nu is de wond weer dicht en is Tjin weer 2 kilo gegroeid. Hij wandelt weer lekker, hij kan niet meer zijn grote rondens zoals hij altijd liep, maar hij loopt weer en is weer blij en aktief.. Deze allerliefste Akita heeft zo enorm ons leven verrijkt!

#encaustic
18Jul2019
VOLG JE VLINDERS...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

VOLG JE VLINDERS Degene die mijn een beetje kennen wten dat ik o.a. van schilderen en schrijven hou.  In kijn encaustic werken, werk ik zowel abstract, maak 'mijn wereldjes' etc.  Daar heb ik nu deze 'techniek' van encaustic aan toegevoegd. Ik  mag graag dichten en schrijven (dat laatste komt helaas helemaal in tijdnood). Deze twee combineren leek mij ook wel mooi. Het 'praatje' bij mijn 'plaatje', en dan met deze 'techniek' van ecaustic, waarbij ik veelal met de stylus 'pen' werk. Het heeft zijn beperkingen heb ik al ontdekt . Die ga ik dus nu als uitdaging aan ! Hierbij plaats ik zowel het schilderij ...het PLAATJE.  als de bewerking met mijn dichtwerk ...het PRAATJE. Smaakt het naar meer ?  In welke categorie zou jij het plaatsen ?  Want daar loop ik nu een beetje tegenaan. MJ 0 Advanced issues found▲   0 Advanced issues found▲   Haal deze tekst weg en vul hier je tekst in. 0 Advanced issues found▲   Haal deze tekst weg en vul hier je tekst in. 0 Advanced issues found▲  

#fietstochtrondoosterhout?tag=oosterhout
31Oct2019
Huis van vertrouwen
FrutselenindeMarge

Laten we in vertrouwen bouwen Stapelen onze muren als een vesting   Houden van is een proces Waar je jullie wordt Bedreven in er zijn voor de ander In het zuur en zoet Laten we in vertrouwen groeien Geen geheimen meer   Houden van is dieper dan Het vel en uiterlijk Bedreven jezelf zien in de ander In het verdriet en in de lach Laten we in vertrouwen elkaar vasthouden In het bed maar ook in gedachten aan elkaar   Houden van houdt pas op bij het einde En in de gebrokenheid van de nieuwe tijd Tref ik vele droevige restanten waar na het trouwen de liefde ver weg is Laten wij zorgen Dat wij haar mogen behouden Samen stapelen Onze vesting Veilig schuilen bij elkaar   Laten we in vertrouwen bouwen Laten we in vertrouwen groeien Laat wij blijven bloeien Lente,zomer,herfst en winter Rondje Oosterhout. Read more

#gedicht
29Mar2019
HART EN ZIEL...
Mary-José (voorheen HeArt&SoulConnection)

HART EN ZIEL.  Het overlijden van mijn schoonmoeder onlangs (7-3-'19) was een bijzondere intensieve en intense tijd. Mede door haar keuze van euthanasie en het terbeschikking stellen aaan de wetenschap is er een bijzonder (geen) afscheid geweest . Wij geven dit toch vorm en inhoud door met bepaalde mensen meerdere samenkomsten  te doen. Om herinneringen te mogen delen en haar en de ander en ons op deze manier de kans te geven toch een 'afronding'  te creeëren. Ieder vanuit het eigen stuk waarop ze ma/Ank kende. Het gaat mij iets te ver haar rouwkaart hier  te delen, toch wil ik je graag mijn gedicht delen wat wij op haar kaart gedeeld hebben. Een zeer dierbaar gedicht voor mij. Gemaakt toen mijn man voor de zoveelste keer met kanker kantjeboord lag , en nu als eerbetoon aan mijn schoonmoeder . Ook in de toekomst zal dit gedicht zichtbaar worden voor anderen en door anderen .  Ik wilde het toch graag hier delen. Dank voor willen lezen . Mary-José .