Meest gestemde posts
#vluchteling
08Dec2018
Iedereen is van de wereld
Roodkapje

Wanneer ben je een vluchteling? Bang voor dood en/of geweld, of bang om steeds minder te gaan verdienen en het geluk gaat zoeken aan de andere kant van de wereld? Ouders en kinderen, zelfs baby's worden blootgesteld aan weersomstandigheden, ruzies, geschreeuw en de wanhoop van de "vluchteling" en het gedoe eromheen. Mensen worden opgevangen in tenten, terwijl ze een huisvesting van steen hadden verwacht. Mensen vinden het hier koud, te koud, terwijl hun omgevingstemperatuur al boven de 21 graden staat. Wat is nu een redelijke vluchteling en wat is een gelukszoeker? Wat zijn mensen en wat zijn onmenselijke daden? Voor mij is het al een onmenselijke daad, wanneer je je kinderen blootstelt aan gevaren, die het niet zou hoeven door te maken, wanneer het veiliger was op de plaats waar men verbleef. Wat geeft je het recht om je kind aan zoveel gevaren bloot te stellen en wat is het gevolg? Het kind houd jeugdtrauma's over. Wie is de schuldige van dit trauma? Juist, de ouders, die het kind eraan blootstellen. Alleen zullen deze ouders dit altijd blijven ontkennen. Erkend een ouder, die zijn/haar kind in de jeugd mishandelde, of misbruikt heeft, dat deze schuldig is aan het trauma van het kind, die nu de ouder aansprakelijk stelt? Ik wed, dat 99% dat zeker niet zal doen. Het tegenovergestelde van de vluchteling, is de vluchtelingen hulp. Maar waarom moet de vluchteling komen, terwijl het ook heel anders opgelost kan worden? Hoeveel hulp is er niet naar Kenia gegaan, naar andere Afrikaanse landen? Hoeveel geld wordt er niet aan derde wereld landen geschonken om het daar beter te maken voor de mensen? Heeft dit resultaat? Of is het resultaat andersom beter, de vluchteling komt naar ons, de Keniaan, de Afrikaan, komt in ons land om het beter te krijgen.  Er zijn mensen die voluit durven te beweren dat het allemaal gelukszoekers zijn, maar dat is echt niet waar. Je wilt niet ruilen met deze mensen. Maar je wilt ze ook liever niet in je buurt. Je bent bang, bang voor het Moslimgebeuren, bang dat je straks gebukt gaat onder het regime van de Moslims. Terecht? Hoe was het hier toen de Katholieken en de Christenen met hun regeltjes en wetjes kwamen? Zo langzamerhand kwamen er steeds meer religies en overtuigingen in ons land. Ook Budha had een tijdlang bijna de overhand, maar wanneer je leest wat daarvan de overtuigingen zijn, blijf je toch wel bij je eigen ik en je eigen energie.  Je bang maken voor iets wat nog lang niet is, maakt je leven niet gemakkelijker. Wat je het beste kunt doen, is afwachten en je niet laten afleiden door mensen die teveel narigheid uitbraken. Mensen die alleen maar bang zijn voor hun eigen hachje. Nee, we laten het niet toe dat homo's worden aangevallen door het Moslimgeloof. Maar het was toch ook al in heel veel kerken een groot taboe? Waarom maken we ons druk over een "nieuw" geloof, terwijl het hier allemaal al bestaat? Schreeuwen over ons land, wat te klein zou zijn, heeft geen zin. Ons land is niet te klein, we hebben ruimte genoeg, maar is er geld genoeg? Wat is redelijk en wat niet? Laat onze regering maar eens over de brug komen met hun verhaal, met hun begrotingen en met beloftes naar ons toe. Laat ons wat begripvoller zijn, naar mensen die het moeilijk hebben.  Zelf woon ik tussen asielzoekers in. Ik heb geen problemen, ik ben niet bang, maar wel op mijn hoede. Na zonsondergang doe ik de voordeur niet meer open. Heeft dat te maken met de asielzoekers? Nee, maar wel met de toenemende criminaliteit in ons land. Veel ouderen worden overvallen. Maar aan wie moeten we dit koppelen? Het is te gemakkelijk om te wijzen met de vinger naar de asielzoeker, ook te gemakkelijk om de Roemenen en Polen aan te wijzen, die ook hier in de buurt wonen en werken.  Laten we bedenken: Iedereen is van de wereld en de wereld is van iedereen!

#vluchteling
09Sep2019
Een vluchteling in Nederland
Stieny Koopmans

Een vluchteling voor het eigen regime is zo moeilijk te begrijpen, maar pas, als je zelf voor het probleem komt te staan, zul je het probleem mogelijk beter begrijpen. Waar wil je naar toe, als vluchteling? Juist, daar waar het goed is, daar waar het absoluut niet fout meer kan gaan. Maar wat als het niet lukt? Ga je dan bij de pakken neerzitten, berust je in je lot, of ga je de strijd aan, om dat te bereiken wat je wilde bereiken? Het is de vraag, maar het speelt vandaag de dag en mogelijk kun je iets doen om je in de vluchteling te verplaatsen. Of je het kunt begrijpen, dat is een tweede, niet onmogelijk, maar ook mogelijk niet. Een vluchteling doet rare dingen, maar vergeet niet, dat de vluchteling niet zomaar alles op het spel zet! Daar is heel wat voor nodig. Een vluchteling is radeloos en een mens die radeloos is, is tot heel veel dingen in staat. Hoe zou het jou vergaan?Stel je eens voor, je mag ineens heel veel dingen niet meer doen. Je moet om zes uur 's avonds binnen zijn en de gordijnen sluiten. Geen geluid meer, stil zijn! Stel je voor, de regering geeft je vanaf nu nog maar tien euro per week, meer krijg je niet, of je nu een gezin hebt of niet, je moet het ermee doen. Stel je voor, je moeder is ten einde raad, ze heeft meer geld nodig, ze gaat in verweer. De regering pakt haar op en onthoofd haar, waar jij en je kinderen bij staan. Stel je voor, je mag je kinderen niet meer naar school laten gaan, je mag ineens nog maar eens per dag een maaltijd nuttigen, geen kleding meer kopen, alle dagen werken, geen vakantie of weekenden meer en zeker geen feestdagen. Stel je voor, je oudste zoon, van nog geen twaalf jaar oud, moet het leger in. Hij loopt met de zwaarste machinegeweren rond en is verplicht bepaalde mensen te doden, anders is hij zelf aan de beurt.Het zijn voor mij al meer dan genoeg voorstellingen, maar voor veel mensen zal er nog meer nodig zijn, zoals het verbieden van sociaal netwerk en internet, maar ook de mobile telefoon is verboden. Ga je dan akkoord, of denk je erover om te vluchten? Stel je eens voor, dat je weet, dat ze zomaar kunnen komen en je gezin, inclusief jezelf vermoorden! Wanneer weet je niet, maar in je buurt is het al regelmatig voorgekomen. Blijf je dan wachten tot ze komen?Ja, geld zat, kleding zat, van alles genoeg, maar vrijheid is je ontnomen, wat doe je dan? Je hoort, je leest van het beloofde land. Het land waar het goed is en waar je een mooie toekomst op kunt bouwen. Ga je de sprong dan wagen? Met of zonder je gezin? Je kunt zonder je gezin gaan, maar je weet ook, dat ze dan komen om ze te vermoorden. Je kunt wachten op de dood of kiezen voor het beloofde land, met de kans dat je onderweg struikelt en toch de dood vind, of één of meerdere gezinsleden verliezen. Wat kies je?Voor veel mensen is de keuze niet zo moeilijk, voor anderen misschien wel. Want wachten op de dood, of aanpassen aan het regime is misschien de gemakkelijkste weg, maar wil je zo leven? Het is niet voor niets dat mensen alles willen geven om vrij te kunnen zijn. Vrij van het regime, vrij van angst. Maar dat gaat dan ook ten kostte van alles. Alles wordt achtergelaten. Het hele leven wat daar lag, maar wat krijgen ze terug, wat krijg je terug? Stel je voor, iemand biedt je de kans om te vluchten, met je gezin. Het zal niet gemakkelijk zijn, maar je gaat naar het land wat jij hebt gekozen. Het land van je toekomst. Het kost een vermogen en zelfs je familie helpt mee om het te kunnen betalen, want zij willen zo graag dat je vrij, met je kinderen kunt leven, zonder angst. En dan kom je op een boot, je twijfelt, maar je gaat, je gezin gaat mee. Er komen steeds meer mensen op die boot, je gevoel zegt dat het niet kan, maar je wilt zo graag naar die vrijheid toe. Onderweg zie je lijken drijven, misschien zelfs wel een bekend gezicht. Je kijkt, maar je hoopt op een veilige overkomst, het lukt, eindelijk de vrijheid. Maar dan, ineens wordt je tegengehouden. Je hebt je reis betaald! Je hebt kaartjes, je kunt het aantonen, maar toch mag je niet verder en je staat daar, met je gezin op straat, zonder iets, met totaal niets! Alleen de kleren die je aanhebt, je dure horloge en je mobieltje bij de hand. Je mag niet verder, je wordt in een kamp gezet, of je moet wachten op het station. Stel je er eens iets van voor, denk er eens over na, voordat je oordeelt, voordat je iemand weigert. Denk na, voel en laat je emoties gaan. Veel mensen spreken over het tegenhouden van deze vluchtelingen, we willen ze niet. Waarom niet? Omdat we onze pot moeten verdelen? Omdat we bang zijn voor de Moslim cultuur? Die is hier toch allang? Waar zijn we bang voor? Dat het niet goed gaat met dit land als er vluchtelingen komen? Er is een spreekwoord: Wie goed doet, goed ontmoet! Ken je die nog? Werkt dat ook echt?Ooit kwamen hier vluchtelingen, overal vandaan. Er werden asielzoekerscentra opgericht. Er was veel protest, maar toch zijn ze gekomen en wat heeft het ons gebracht? Hebben we er schade van ondervonden? Het is triest, we zijn allemaal bezig over het gedoe met zwarte Piet. Discriminatie noemen we het, maar zijn we niet aan het discrimineren als we vluchtelingen weigeren? Kom op, de wereld is van iedereen! 

#mensenlevens
14Aug2019
Levenswaarde
Paola

Je thuis achterlaten doet veel verdriet Vluchteling ben je zomaar niet Opbouwen van een nieuw bestaan Proberen verder met je leven te gaan Geen pardon, geen verweer Heel veel ellende, keer op keer Open kaart Wat is zo’n leven waard?   Thuis is waar ik genieten kan Twee mooie meiden een lieve man Elke dag ga ik ergens voor Daarbij vind ik veel gehoor Werk en hobbies, het hoort er allemaal bij Heerlijk leven, blij en vrij Open kaart Wat is mijn leven waard?   Onze wereld is een thuis voor iedereen De verschillen zijn soms hard en gemeen Oorlog of vrede, wie bepaalt? We lijken met zijn allen vreselijk verdwaald Ongelijkheid is een vreselijke plaag Is er een antwoord op een wereldse vraag Open kaart Wat is het leven samen waard? ♡Paola ☆kwestie van gevoel☆ ©Paola Lisman-Huyg Lees meer Spiegelbeeld Wie ben je? Bevrijding

#vluchteling
18Feb2019
Grenzeloos slotakkoord Samos en Athene
Je weet wel...Karin!

https://www.yasminverschure.nl/?fbclid=IwAR0Tk-UfjRImfs73SfJRxjiXxWscxQLwdvnDtRX2qyxKKkFEM-pJrtWW_cE   Wanneer je geraakt bent dan mag je delen...  OP WEG NAAR ONZE KAMER in Victoria Square komt er een prachtige vrouw op me afgerend.                                        Het is Térèse uit Georgia. Wow wat een ontvangst… ONZE VRIEND CHUKS UIT NIGERIA heeft zijn ID maar vindt geen werk. Als hij geld heeft kan hij misschien trouwen en zo zijn weg vinden in Europa. Saiko uit Gambia zat 7 maanden onschuldig in Chios in de gevangenis. Hij kreeg zijn paspoort, vond een zomerbaantje op Kreta en werkt nu in Athene in de wasserij van dezelfde hoteleigenaar. Hij heeft heimwee, wil terug naar Gambia nu de situatie stabiel begint te worden. Voordat dit mogelijk wordt wil hij terug naar Lesbos: ‘In tegenstelling tot hier was daar overvloed, Yasmin. Als ik het eten binnen het kamp niet wilde, waren er alternatieven genoeg buiten het kamp. Als ik kleren nodig had ging ik ze halen. Zelfs de medische zorg was optimaal…’ WE ONTMOETEN ONZE VRIEND MUNZI uit Burkina-Farso in de metro naar het vliegveld. Hij kreeg 6 maanden geleden zijn blauwe stempel in Moria en mocht naar Athene, hoera! Zijn eerste interview is gepland in 2020 – de nieuwe tendens. Hij sliep 3 maanden op een bankje in Victoria Square voordat UN zijn zaakjes geregeld had. Nu deelt hij, zoals de meeste mannen, een kamer met Afrikaners. Nee, werk heeft hij nog niet. De hoop op een toekomst en de glans in zijn ogen zijn verdwenen. Hij brengt zijn vriend, die al 6 jaar in Europa is, naar het vliegveld. Die heeft dezelfde vlucht als wij naar Eindhoven. De knul wordt, zoals veelal Afrikaners, bij de douane uit de rij gepikt voor extra controle. Terwijl we wachten komt er een andere zwarte jongen door het poortje. Hij omhelst me. ‘Ken je hem’, vraagt de douaneambtenaar. ‘Ja natuurlijk…’ ‘Oké, neem hem mee, maar ga nu...’ - Onze andere vriend zit niet in het vliegtuig als we een half uur te laat vertrekken… IK VOEL DE LIEFDE EN DE ENERGIE van onze regenboogfamilie en alle anderen. Hun droom om verlost te worden uit die onmogelijke situatie in Samos. ‘Als ze maar eenmaal in Athene zijn…’ Athene, hoe kan ik hen hun droom afnemen? Hoe kan ik hen vertellen dat dit alles één grote leugen is? Hoe kan ik hen vertellen dat Europa de weg kwijt is en dat we weigeren terug te keren naar het begin. Daar waar we grenzen trokken die in werkelijkheid niet bestaan. En dat we met zijn allen deze denkbeeldige grenzen hartgrondig verdedigen en maar liever niet willen weten wat er gebeurt met deze mensen die toch nog het lef hebben om door de mazen te komen omdat Frontex en anderen hun werk niet goed doen... MANNEN DIE EUROPA niet in mogen en niet terug kunnen en waarvan er toch velen gedeporteerd worden. Omdat machthebbers beslissingen nemen vanachter hun bureau over veiligheid van mensen terwijl ze geen flauw idee hebben hoe de situatie werkelijk is. Ze oordelen vanuit westerse denkbeelden en hebben geen greintje benul van het feit dat een zwarte nu eenmaal geen blanke is, laat staan dat zij de situatie daadwerkelijk gaan onderzoeken door gewoon een tijdje tussen de bevolking te gaan leven. Wat er met hen gebeurd in Turkije terwijl ze wachten op een paspoort in de gevangenis, dat willen we al helemaal niet weten, want uiteindelijk is dat ons probleem niet meer. Eind januari had de Griekse minister van immigratie zelfs een onderhoud met Erdogan om de vluchtelingen uit Turkije terug te sturen naar Turkije zodat zij hun gerechtelijke straf kunnen ondergaan. Gekker kan het niet worden… WE ONTMOETEN HAAR OP VICTORIA SQUARE. ‘Yasmin, wat zou ik graag iets voor de vluchtelingen hier doen, maar ja die jongens ze blowen, verkrachten en ze stelen…’ Ik kijk haar aan. ‘Heb je wel eens de moeite genomen om er eentje te ontmoeten? Nee? Nou dan begin daar maar eens mee en dan praten we wel verder…’ VOOR HET EERST IN BIJNA DRIE MAANDEN slaap ik in een heerlijk bed. Er staan wat lezingen op stapel. Het zijn er niet veel. Uiteindelijk willen we de kwestie rond vluchtelingen zo snel mogelijk vergeten. We horen er nauwelijks van en zeker niet waar het werkelijk om gaat. Mijn boek Volk van het VOLK willen we liever niet lezen. Het wordt moeilijk om de situatie te ontkennen wanneer de vluchteling een gezicht krijgt… HOE KAN IK VERTELLEN DAT MIJN HART nog ruimer is geworden na het intense samenleven van afgelopen maand in ons huis in Samos met onze jongens en ons koppeltje. Dat ik zelden zoveel liefde, zoveel oprechtheid, zoveel beschaving en zoveel vreugde heb mogen beleven. En natuurlijk, ze zijn niet allemaal heilig. Het zijn gewoon mensen zoals jij en ik. Ik ontmoet deze prachtige mensen omdat ik de moeite neem om ze aan te raken, ze in de ogen te kijken en naar ze te luisteren. En dan verdwijnt hun schuwheid en komt er schoonheid tevoorschijn. En daarachter is verdriet. Heel veel verdriet. En daarachter is nog steeds hoop en vertrouwen. Want hun levenskracht en hun optimisme is ongekend… STOP VIJFDUIZEND GRIEKEN OF NEDERLANDERS in een kamp als Samos en na een week beginnen ze elkaar de kop in te slaan. Hoe kunnen we verwachten dat zij dit wel kunnen verdragen. In Samos, waar je van zorg nauwelijks kunt spreken, doen ze het echter beter en zijn ze beschaafder omdat zij ZELF de zorg op zich moeten nemen voor elkaar. En dat doen ze zeker niet slecht, al mixen de culturen ook daar maar moeizaam… WAT BEN IK DANKBAAR dat we onze vlucht annuleerden. Dat we dit grootste samenzijn van de laatste maand mochten ervaren. Ons zijn met de vluchtelingen was al deze jaren ongeorganiseerd en spontaan, maar dit was een periode met een gouden randje. Ik heb ontdekt dat ik waarachtig en oprecht LIEFDE ben – net als zij. En dat liefde niets neemt en alleen maar geeft. En dat dat geven niets van mij afneemt maar me meer en meer vervuld met dat waar het werkelijk om gaat: LIEFDE zijn - LIEFDE leven. Samen delen maakt ons niet alleen vele malen rijker maar kleurt de wereld absoluut mooier. We hebben het waarachtig mogen zien en mogen ervaren. We openden deuren voor onze jongens waar die voorheen gesloten waren… HOE RIJK VOEL IK MIJ als deel van één grote familie. Als het mogelijk was geweest hadden we ze in onze koffer geladen, alle zes. Helaas daarover heb ik geen beslissingsrecht. Ik kan er alleen maar op vertrouwen dat ze hun weg zullen vinden, die beslist niet gemakkelijk zal zijn. Maar één ding hebben ze voor op anderen. Ze voelen zich gezien, erkend, geliefd en verbonden. Met zichZELF en met ons. En dat is een machtig stuk gereedschap op onze weg naar waarachtig ZIJN…  • Ik zie je graag op een lezing – en natuurlijk kun je mij uitnodigen of Volk van mijn VOLK gaan lezen.  Zie mijn agenda:https://www.yasminverschure.nl/blog/agenda/ Aldus Yasmin over het  daar en hier..over  wat liefde is en kan zijn ze zijn weer thuis van weggeweest  welkom

#moira
18Dec2018
Levos, Moira, Griek en vluchteling
Je weet wel...Karin!

LESVOS, MORIA, GRIEK EN VLUCHTELING ❤ Hartverwarmende ontvangst door onze vele Griekse vrienden. Onze vluchtelingen vrienden van voorheen zijn inmiddels in Athene of elders. Behalve Mohammed... MOHAMMED IS OPGEWONDEN ❤ Zijn mom is terug. We lopen hand in hand, raken niet uitgepraat en nemen hem mee naar Giorgios Place. We worden enthousiast begroet, lunchen samen en luisteren naar Griekse live muziek... BELASTINGSCHULD ❤ Ondanks hun bezittingen zitten vele Grieken tot over hun oren in de schulden. Een oude man rijdt met zijn auto de zee in. De mooie en jonge Penelope moet haar hele leven werken om de schulden van haar winery, welke niet langer de hare is, af te lossen. 'Onze eigen hebzucht Yasmin. Nadat we deel werden van Europa lieten we ons ophitsen door de banken om leningen af te sluiten en dingen te kopen die we niet nodig hadden.' Het zijn niet alleen de vluchtelingen die lijden... BLOEDWRAAK.❤ Afgelopen week werd een Afghaanse vriend en vertaler onthoofd in het kamp. Hij had een liefdesrelatie. Seks voor het huwelijk is in deze cultuur niet toegestaan en haar broer maakte een eind aan zijn leven. Het kamp is in opperste staat van paraatheid. 15 mensen zijn inmiddels opgesloten... NIEUWE VRIENDEN ❤ We maken ze sneller dan ik kan ademen. In het winkeltje, bij One  Happy Family maar vooral   in onze teastals. We raken aan, ik knuffel en dans en we luisteren... BASHI UIT SIERRA LEONE ❤ Ik hoorde het al in Athene van Saikou en kon het nauwelijks geloven. Maar nu kom ik een van de 35 Afrikaanse slachtoffers welke 9 maanden gevangen zaten in Chios, veelal onschuldig, tegen. Na hun vrijlating werden ze ofwel gedeporteerd of zoals onze vriend opnieuw en nu hier in Moria 6 maanden in de gevangenis gegooid. Zijn innerlijk lichtje is uit. Wat kan ik anders doen dan naar hem luisteren en hem in mijn armen sluiten. Mij hart huilt met hem... HAMID UIT AFGHANISTAN ❤ Hij is van Afghanistan en werkte net als Abdulrahman uit mijn boek voor de Amerikanen. Sinds Trump neemt de USA niet langer deze jongens op. Hij moest vluchten en had in tegenstelling met Abdulrahman voldoende eigen middelen om zijn gezin en familie mee te nemen. Hij verloor een broer in Iran en zijn ouders zijn nog in Turkije. Zijn hart huilt. Je ouders, vooral je moeder, zijn belangrijker dan je eigen kinderen. De situatie in Turkije is nog vele malen onmenselijker  dan hier. Papieren krijgen ze de eerste jaren niet. Ze moeten in alle opzichten voor zichzelf zorgen. Of ze ooit naar Griekenland kunnen komen om zich te verenigen met hun kinderen is een grote vraag... MARO ❤ Vanavond zijn we uitgenodigd door Maro die een project gestart is met Griekse en Vluchtelingenvrouwen in het voormalige Pikpa-kampje om samen feestelijke ornamenten te maken voor Kerst... DANKBAAR WENSEN WIJ JULLIE EEN GRENSVERLEGGEND KERSTFEEST ❤Yasmin en Giri http://www.yasminverschure.nl/blog/

#yasmin verteld
23Dec2018
Haar naam is Billy!
Je weet wel...Karin!

MORiA DE HEMEL OP AARDE... ❤  Haar naam is Billy. Ze is 52 jaar en van Nigeria. Ze heeft 5 kinderen waarvan de oudste 29 is. Haar man was politicus. Hij werd een bedreiging voor de regering en in 2012 vermoord. De regering zocht naar geheime documenten en Billy werd voortdurend bedreigd en aangevallen.Ze vertelde haar kinderen dat ze misschien op zekere dag gedwongen zou worden om te verdwijnen.  Dat gebeurde in 2014 toen haar huis in brand werd gestoken... Ze vluchtte naar Egypte en werkte in een gezin als hulp in de huishouding. 'Egypte is niet anders dan Afrika. Op straat werd ik regelmatig lastig gevallen en met messen bedreigd.' Haar werkgeefster hielp haar naar Libië te vluchten. Wat ze daar in anderhalf jaar allemaal heeft gezien en meegemaakt heeft ze voornamelijk verdrongen. Ze werd opgesloten met vele anderen in de jungle. Ze werden gedwongen hun familie te bellen voor losgeld. Ze had geen familie. Haar ouders waren gestorven. Haar broer vermoord. Met hulp zijn een aantal van deze vrouwen ontsnapt. Billy vluchtte naar Turkije. Daar werd ze opgepakt, mishandeld en in Izmir in de gevangenis gegooid. Ze huilt veel bittere tranen... Na vier maanden lukte het haar om in een rubberboot met 52 anderen naar Griekenland te komen. Ook deze overtocht werd voor haar betaald... Ze is nu een maand in Moria. Ze waant zich in het paradijs. Voor mij zit een vrouw met een krachtige, liefdevolle uitstraling. Ze heeft haar kinderen 4 jaar geleden voor het laatst gezien en 2 jaar geleden voor het laatst via de telefoon gesproken. Toen raakte ze haar telefoon kwijt en al haar contacten. Ze stond haar mannetje. Werd mishandeld en bedreigd maar nooit verkracht. Goddelijke bescherming noemt ze dat zelf... We nemen haar mee naar Angel die steeds diep wordt geraakt door al die mooie krachtige, veelal zwarte, mensen die we daar binnenbrengen en die zij rond het warme vuur van eten voorziet. 'Yasmin wat leer je me veel over deze mensen,' zegt ze. Maar lieve Angel jij bent bereid ook zwarte mensen een plek te geven in jouw restaurant en in jouw hart en zo werken we samen aan het belangrijke proces van integratie... Dit keer geen volle auto met Kerst. We gaan Billy een onvergetelijke dag bezorgen...http://www.yasminverschure.nl/blog/ For some people Moria is hell.  ❤❤  ❤ For others like Billy it is HEAVEN       ❤ ❤ ❤ Yasmin Verschure Giri zijn weer in Moria, Griekenland Zij dragen zoveel liefde mee voor hun medemens, dit deel ik graag. Er is zoveel meer ..vandaar! http://www.yasminverschure.nl/blog/