Meest gestemde posts
#wandelen
28Sep2019
Winterwandelen in Weris
Maurice Godefridi

Winterwandeling in Wéris, hét dorp van de magische stenen; menhirs, duivelsbed en dolmens zijn hier kwistig rondgestrooid. Geen echte kruidenwandeling zo midden in de winter maar toch mondjesmaat plantenresten gezien. Wonderlijk voor mij, is al het feit, dat heidense mensen mekaar zomaar vinden, aan een Romaanse kerk in de donkere Ardennen. We komen hier gelukkig niet alleen voor winterse plantenresten, maar toch kunnen we het niet laten. Het is ook mooi om te mogen fantaseren over planten die er nauwelijks zijn en over stenen die 'meer' zouden zijn.Knollen tegen aambeienWe starten stevig, even in de helling warm lopen. Maar we stoppen al snel bij de onooglijke zaaddozen van het Knopig helmkruid, toch herkenbaar voor sommige herboristen in spé en dus voor mij een hoopvol teken. Helmkruid is vooral in de volksgeneeskunde nog populair, de wortelknollen worden tegen het speen gebruikt. Vandaar ook de verwarring met het echte speenkruid. Ook de resten van die plant, de witte wortelknolletjes ontdek ik iets verder aan de rand van een drassig paadje. Deze vlezige dingetjes zorgen er voor dat zeer vroeg, volgend voorjaar de glimmende blaadjes en gele bloempjes zich snel kunnen ontwikkelen. De wortelknollen van deze 2 planten worden in melk getrokken, zowel inwendig als uitwendig gebruikt tegen aambeien.Naar de menhirgroeveWe wandelen nu het hellingbos in. Overal vinden we jonge, glimmende hulstblaadjes als onderbegroeiing in het bos. Later zouden we zelfs forse struiken vol met rode bessen zien, een echte plant van het seizoen. We naderen de menhirgroeve, overal liggen kriskras door mekaar de magische menhirstenen. Waarom zijn ze nooit geplaatst geweest? Of zijn die stenen net naar hier gebracht, zoals sommige beweren? We klimmen over de steenchaos naar de eigenlijke groeve. Toch wel een bijzonder plekje maar je kan er beter in alle rust alleen zijn. Langs de uitgehakte helling klimmen we naar het plateau. We komen zo boven op de kam. Links beneden ligt Wéris, rechts beneden Fanzelle.Sintjanskruidresten, zonnekruid tegen de donkerte van de zielHier boven groeien alleen maar zuurminnende plantenwaar zoals Struikheide, Valse salie, maar ook de droge stengelresten van Sintjanskruid en Guldenroede zijn goed herkenbaar. Tot voor kort waren dit eenvoudige wilde planten, alleen maar bekend bij fanatieke natuurliefhebbers en rare herboristen, maar nu volop in het nieuws als berucht medicijnen. Berucht zeg ik wel, want vooral Sintjanskruid is nu bekend als middel tegen moderne depressies, maar wordt tezelfdertijd afgekraakt om zijn mogelijke bijwerkingen.Witte menhirWe wandelen naar de witte menhir, die als een wachter en baken uitkijkt over het heggenlandschap van Wéris en Oppagne. Een plaats van bezinning. In de verte zien we de dolmen van Oppagne en hier en daar nog een rechtopstaande menhir. Wat moeten zij ons vertellen? Of mogen wij het zelf verzinnen? Ik klim zoals gewoonlijk, een ritueel zeker, boven op de witte steen. Het goede of het slechte voorbeeld? Recht opstaand op die steen, heb ik ook altijd het gevoel dat ik als een vuurvogel weg kan vliegen. Maar altijd kruip ik als een onhandig mens terug naar de begane grond.We wandelen verder naar beneden, aan de voet van de helling vinden we het duivelsbed. Zomaar een platte steen?Veel vragen en vraagtekens, de wandeling van het niet weten.Morville, Es en Muizeoor.We naderen de eerste huizen van Morville. Langs de wegrand ontdekken we nog wat resten van kalkminnende plantenklassiekers uit de holle wegen, Walstro, Grootbloemige muur. In de heg langs het weiland zien we de mooie donkere knoppen van de Es. Ze zijn niet alleen voor ons een kleine attractie maar ook voor het boerenpaard, dat rustig de bereikbare onderste knoppen verorberd. Is hij op de hoogte van de gemmotherapie? Knoppen op glycerine en alcohol worden bij reumapijnen gebruikt. Ik kan me voorstellen dat zo een ploegtrekkende knol ook wel wat last krijgt van zijn spieren en gewrichten.We draaien nu naar rechts, het dorp door richting Wéris, een stukje verharde maar rustige weg en daarna nog een laatste veldweg met vele Muizeoortjes / Hieracium pilosella. Ook weer een plant die voeger in de diergeneeskude gebruikt werd maar nu vooral in de professionele fytotherapie bekend is om zijn diuretische werking. De muizeoortjes, ze staan er bij alsof ze nu geplukt willen worden. Maar wij wandelen verder, de bocht om, voorbij de eerste huizen van Wéris met langs de gevel nog vrolijk bloeiende Oost-Indische kers en Slaapmutsjes. Het zal hun laatste dag wel worden, want vannacht zal het stevig gaan vriezen.Maretak en magieVoor we Weris binnen wandelen ontdekken we massa’s Maretakken in de boomgaard. Natuurlijk kunnen we niet aan de verleiding weerstaan. In een boom klimmen en een mistel plukken is toch het ultieme ritueel voor een herborist. Al is het dan zonder gouden sikkel en zonder volle maan. Zo komen we, getooid met maretakjes terug aan de kerk van Wéris.Geen zomerse kruidenwandeling maar toch hebben we weer veel planten gezien en gevoeld. Ook geen magische wandeling, maar toch hebben we, ìk in elk geval, weer de echte magie, het poëtische van het gewone ervaren.Praktische infoWéris (Waals: Werisse) is een bosachtige deelgemeente van Durbuy (Arrondissement Marche-en-Famenne, Provincie Luxemburg, Waals Gewest, België). Wéris behoort bij de mooiste dorpen van Wallonië, Les Plus Beaux Villages de Wallonie.Zijn hoeves wisselen kalksteen af met vakwerk. Onze winterse kruidenwandeling vertrekt aan de mooie romaanse kerk uit de 11de eeuw. Rond de kortste dag van het jaar is de magie van kruidenresten, maretakken en natuurlijk hunebedden en menhir het sterkst aanwezig. Wandelen in de schaduw van steen Pierre Haina, Lit du Diable (bed van de duivel) en de menhirgroeve…Wellicht komt de term "haina" van het Keltische "steen van de voorouders". De traditie wilt dat, bij elke herfstequinox, de inwoners van Wéris de steen wit verven. Vandaar de naam "menhir blanc" of witte menhir.Pas-Bayard : Dit dorpje dankt zijn naam van de legende van de ridder Bayard. Vlakbij Weris, op het kruispunt van 5 wegen, ligt er een zeer grote blok Poudingue, de steensoort van de streek. Op de voorkant van deze rots staan er twee enorme sporen die er door de hoeven van het paard van ridder Bayard zouden zijn ingedrukt, toen deze naar Durbuy draafde met op zijn rug de vier zonen Aymon. Heemskinderen die op de vlucht waren voor de woede van Karel de Grote.De " dolmen van Wéris " -later de " allée couverte nord " (noordelijk ganggraaf) genoemd- was bekend rond 1850, maar de Belgische Staat kocht het monument in 1882 voor de som van 1200 BEF. Opgravingen vonden plaats vanaf 1888, maar serieuze opgravingen begonnen in het begin van de jaren tachtig met François Hubert, archeoloog van de " Service national des Fouilles "Voor meer info. Wandelingen en cursussen. kruidwis

#bergen
22Oct2019
Bergtocht: Chianale - Col Rastel - Chianale
Maurice Godefridi

Chianale, het eerste dorp op Italiaans grondgebied na de Col Agnel, onze verblijf- en startplaats voor 7 dagen wandelen in de bergen. De eerste dag willen we meestal rustig beginnen, maar wat is rustig beginnen in een berglandschap met drieduizenders.We dalen vanuit Chianale rustig af aan de rand van het hellingbos richting Maddalena. Een mooie afwisselende plantengroei nu in Juni, zonder meer de mooiste tijd om de bergweilanden te bewonderen. Geel van de Grote ratelaar, beginnend blauw van de Bergkorenbloem,.... en dan verder langs de bosrand een andere biotoop en dus ook andere stevige vaste planten, zoals Akeleiruit, Alpenakelei, Martagonlelie en zelfs de zeldzame Oranjelelie, planten die ook in een klassieke sierborder mooi zouden staan.We kunnen nu, op dit licht dalend pad, rustig natuur en planten bewonderen, maar net voor Maddalena moeten we rechts op richting col en dan is het klimmen geblazen en daar komen we natuurlijk ook voor. Met je lichaam in het landschap, op het ritme van de natuur. We komen nu ook alleen nog maar geiten en hun herder tegen. Het is een mooie beklimming, steile stukken worden goed afgewisseld met vlakkere gedeelten, open zonnige stukken met schaduwrijke hellingbossen. De bergbeken staan nu natuurlijk goed gevuld met water, mooi om te zien, maar moeilijker om er over te geraken. Maar het lukt net allemaal en dat maakt het extra interessant.Col de Rastel 2372 meterWe volgen hier ook het GR-pad, dat ook over de col de Rastel moet gaan, alleen is er blijkbaar nog een ander GR die naar de Colle del Lupo gaat en mede door de slechte bewegwijzering zijn we even het verkeerde pad aan het volgen. Ik ga terug om de splitsing te zoeken, maar die is niet te vinden, geen aanduiding en de vele padsporen vooral van koeien en geiten maken het moeilijk om de klim naar colle del Rastel te vinden. Uiteindelijk kan de herder himself ons op het goede spoor zetten. Ons inspanningen worden niet alleen beloond met een indrukwekken wit uitzicht maar ook met enkele kleine genoegens voor een herborist. Net voor de col een eerste kennismaking in levende lijve met de Wilde tulp en de Gele gagea. Op de kam zelf kijken we terug op het massief van Col Agnel met de Tête des Toillies en Le Pain de Sucre. Voor onze voeten is het een wat bevreemdende mengeling van klassieke lage rotsplantjes zoals nu, geel bloeiende ganzerik maar ook met stikstofrijke begroeiing van Brave Hendrik en zelfs van Brandnetel. Op deze hoogte is dat de eerste keer dat ik brandnetel vind, waarschijnlijk komen de wildste koeien hier af en toe ook eens van het uitzicht genieten en... hun behoeftes doen.De zin van bergwandelenFilosofische overdenkingen willen nogal eens opborrelen zo boven op een col. Waarom willen wij dit soort inspanningen leveren? Waarom genieten we van dit soort 'zinloze' ondernemingen? Een col is een mooi doel, een eindpunt met eindeloos uitzicht en andere mogelijkheden, de afdaling. Is dat inzicht?Dus dalen, een totaal andere, een tegengestelde beweging. Afwisseling, ook dat verlangt de menselijke geest en het menselijk lichaam. Afdalen is ook je lichaam laten denken. Je overgeven aan de wijsheid van je beenspieren. Daar gaan we dan, deze keer rustig, een afdaling niet direct naar beneden maar meegolvend met de bergflanken, bergbeekjes gevuld met sneeuwwater kruisen, af en toe in de vlucht een handvol water scheppen om mond en lippen te bevochtigen. Even-wicht!Wilde tulpen en vanilleorchisWe wandelen op hoogte met recht van ons in de diepte de Varaitavallei, de Italiaanse weg naar Col Agnel. Wij kruisen Combal del Brous en Combal del Rastel, en ja, in de schaduw van die beekkloofjes moeten we niet alleen water maar ook nog wel eens een sneeuwveld traverseren. een voorproefje voor wat ons de volgende dagen te wachten staat. Winter en zomer liggen in de bergen dicht bij mekaar. Zo vinden we bij Grange Martinat in een Alpenweiland een heel veldje met wilde tulpen en ook verschillende vanilleorchissen. We snuffelen met onze neus over de grond om de zoete geuren op te snuiven. Eens wat anders dan mensenzweet.Na dit zoet intermezzo begint de de echte zigzag-afdaling naar Chianale, eerst nog langs een meertje in de open Alpenweilanden en dan duiken we de boomgrens in. Een mooie afdaling onder de bescherming van oude lorkenbomen, de meest opvallende boom hier in de berghellingen. Chianale wordt pas zichtbaar als we helemaal beneden het bos uit komen. Nog ongeveer 1000 meter op een breed grindpad, langs de overvloedige bloeiende weilanden, de oude hoofdstraat van Chianale door en dan zijn we weer bij ons gezellig verblijf Laghi Blu en onze sympathieke gastvrouw Cristina.

#wandelen
22Feb2018
Vakantie in het Zwarte Woud.
Schorelaar

De laatste jaren proberen we in februari een weekje te gaan wandelen. Liefst in een gebied waar sneeuw ligt, we vinden dat een heerlijke doorbreking van onze Hollandse, meestal grijze winters.Een wintervakantie lijkt voor ons harder nodig dan een zomer vakantie. Vaak staat Duitsland op het programma,  de korte reisafstand telt mee en meestal combineren we het met een bezoekje aan mijn broer die in dat land woont. Dit jaar was de keuze gevallen op het Zwarte Woud.Na een goede reis bereikten we het dorpje St. Peter. Even later waren we bij ons hotel, hotel Jägerhaus.    Het lijkt wel of alle hotels in de bergen van Duitsland en Oostenrijk op elkaar lijken, veel hout in het meubilair, houten balken aan het plafond, banken langs de muren en houten stoelen. Alles ziet er blinkend schoon uit. Dit hotel is in het bezit van een aantal sauna’s en binnen een half uur na aankomst waren we daar al te vinden. Heerlijk, we waren meteen in vakantiestemming. Op zondag gingen we vroeg op pad. Eerst even een oriënterend rondje door het dorp en hoe we lagen op de wandelkaart. Het was Carnaval, de winkels waren versierd met clowns , heksen en slingers en het dorpsplein was versierd met vlaggetjes. De wandelingen beginnen in op de Zähringer Eck. Daar vertrekken ook de regio bussen waar je als toerist een gratis kaartje voor ontvangt. We kozen voor een wandeling naar St. Märgen. Dit was een wandeling van ongeveer 7 kilometerHet bleef een grauwe dag, af en toe hadden we een sneeuwbui. De route was goed bewegwijzerd.In St.Märgen hebben we ons middagmaal gegeten en omdat er op zondag weinig bussen rijden zijn we weer te voet terug gegaan.  Op maandag brak het zonnetje door tijdens het ontbijt.Voor deze dag hadden we een route naar het Glottertal gekozen (ortsmitte).  Omdat we onderweg geen cafeetje zagen namen we een broodje mee voor onderweg bij de plaatselijke konditorei. Daar konden we ook een kop koffie drinken.  Het eerste stuk van de wandeling was een bijenroute.Dat kunnen imkers natuurlijk niet voorbij laten gaan. Het enige zichtbare van de bijenroute waren de borden. Eventuele bloemenpracht is bedekt met een dikke laag sneeuw.  Aan het eind van de bijenroute begint de route naar het Glottertal. Via bordjes is de route goed te volgen. De route gaat door en langs de bossen, Er is heel veel bosbouw in dit gebied, de stilte wordt af en toe verstoord door zaag werkzaamheden.  Overal liggen stapels hout, ook bij de huizen.Bij het eindpunt werd Carnaval gevierd, geen plek voor koffie.We gingen meteen met de bus naar ons hotel terug.  Dinsdag was een stralende dag. Goed weer om naar ' de Kandel" te lopen. We vertrokken weer vanaf de kerk, langs de begraafplaats. De route leidde langs een campingplatz en daarna kwamen we via een pad en wat boerderijen in de mooie natuur. De tocht was goed aangegeven, wij hebben ook altijd een wandelkaart bij ons. Een afslag is tenslotte snel gemist. De tocht naar de Kandel bood prachtige uitzichten, onder andere op de Vogezen.  Naarmate we hoger de berg opgingen werden we ingehaald door sneeuwschoen wandelaars, dit was achteraf geen overbodige luxe geweest, het laatste stuk zakten we diep weg in de sneeuw. Op de top van de Kandel is een kleine ski piste.  Op deze zonnige dag in de Carnavalsvakantie was het er erg druk. We beloonden onszelf daar met Schwarzwalder Kirschtorte. Ook voor de woensdag werd mooi weer voorspeld. We wandelden nogmaals naar St.Märgen heen en terug, nu met goed weer en ook via een andere route.Naast de mooie natuur genoten we ook dagelijks van de sauna in het hotel en ook van heerlijk eten. Op Valentijnsdag hebben we chique gegeten in Restaurant Zur Sonne Op de laatste dag was het druilerig maar we wilden toch wandelen. We zijn niet goed in steden in de regen. Nu wandelden we naar een kapel langs afbeeldingen van de kruisweg.  Dat viel tegen in de regen. De kapel was niet toegankelijk vanwege een dienst, en het nabijgelegen restaurant was wegens familie omstandigheden gesloten. Als laatste vakantieactiviteit hebben we de dorpskerk bezocht.We hebben flink wat buitenlucht en zonvitaminen ingeslagen en hopen het gezond te redden tot de lente. Vakantie groet Vanuit het Zwarte Woud Lees meer Wat doet een Imker in de winter? Lees meer #lentegevoel 18 Lees meer Mijn eerste Yoors uitbetaling. Lees meer Herfst in La Brigue. Frankrijk Lees meer De Weerribben-Wieden, nationaal park. In 2019 vierden we februari vakantie in Nederland Lees meer Eurohike review Najaarsvakantie in Italie Lees meer Word lid en beloon de maker en jezelf! Aanmelden

#hyacinten
27Apr2019
Het Hallerbos
Gertiena

Ik ben deze week in een prachtig bos geweest, het Hallerbos in België. Waarom is dit bos nou zo mooi?  Nou vanaf half april tot half mei bloeien hier ontzettend veel Hyacinten. Wil je meer lezen of informatie over de Hyacinten kijk dan even op de website: Hyacinten fesitval . We liepen over mooie paadjes door het bos en overal waar je keek zag je de mooie paarse Hyacinten bloeien. En de haast licht gevende bladeren van de mooie hoge Beuken. Een prachtige gezicht. Hele hoge beuken met overal de paarse Hyacinten je raakt er niet uitgekeken. Het was echt genieten en we troffen het heel erg met het weer. Overal in het bos staan bordjes met stop niet betreden er op. Dit is ook echt niet de bedoeling om in de bloemen te gaan staan of lopen. Ze worden dan plat getrapt en zullen daar dan eerst niet meer bloeien. Langs de paden hebben je ook nog touwen zodat je er niet door gaat. Het is af en toe even flink klimmen hoor, je kan het op de foto niet zo goed zien maar dit was een behoorlijk stijl pad. Hou je van wandelen nou dan is dit echt een aanrader, hou je ook nog van foto's maken dan kan je dag helemaal niet meer kapot. Wat dat betreft had ik een top dag het gewoon 12 kilometer door dit prachtige mooie bos gewandeld. En ik heb ook echt veel foto's gemaakt. Dit was voor mij een dag om niet snel te vergeten wat was dit genieten. Ik heb een filmpje gemaakt met meerdere foto's ik zal hem hier onder plaatsen ik ga het gewoon rustig bekijken. Hopelijk geniet je er net zo van als mij!! Wilde hyacinten, bollen voor bijen. een mooie blog van Schorelaar Lees meer Nodig vriend uit Ook bloggen of meer lezen word dan ook gratis lid Inloggen

#wandelen
22Jan2019
Winterwandeling.
Schorelaar

Maandag hadden we helder vriesweer, een stralende zon en een uur tijd tussen twee afspraken. Genoeg tijd voor de wandeling van zo’n drie kwartier die we wekelijks lopen.    Vanuit onze woonwijk komen we bij de Molenplas In de zomer is dit een drukbezochte plek met een zandstrandje en waterrecreatie. Nu is het stil. We lopen verder langs de Molenplas, naar molen "de Hommel", Op de kleine slootjes ligt een laagje ijs. We houden rechts bij de Ringvaart, er is een fietsbruggetje naar de Haarlemmermeer.  Links is water, rechts de weilanden, een groene oase in deze versteende stedelijke regio. In de verte zien we ons huis, daarachter Schalkwijk. Dit natuurgebied was vroeger rijk aan weidevogels zoals de grutto. Wederom rechtsaf en over het jaagpad langs het Spaarne, langs de woonboten, daarachter ligt Heemstede. Rechts onze woonwijk. Heerlijk opgefrist komen we thuis.Met deze blog doe ik mee aan de 140w Januari Steenrijk uitdaging. Put van Vink Lees meer Put van Vink Lees meer 1.000 kilometer wandelen in 1 jaar tijd. Lees meer Winterwandeling Kuinderbos Lees meer Wandeling? Camera mee. (Tenminste, ik wel.) Lees meer 140w Januari STEENRIJK Lees meer Herfstwandeling. Ook een wandeling in onze eigen omgeving Lees meer Wandelen om af te vallen Lees meer De binnenstad van Haarlem. Lees meer De voordelen van wandelen in eigen dorp blog van Ingrid Lees meer Winter in De Deelen Lees meer Stookhout. Lees meer De nieuwjaarsdag van Schorelaar. Lees meer

#adders
24Mar2019
Adder op pad !!!
Gertiena

Vandaag had ik een wandel evenement van Taribush Wandel evenement  dit was een prachtige mooie wandeling van 19 km ( in de wandel app strava had ik 22,7 km) over het mooie Dwingelderveld. Op een gegeven moment liepen we over een  verhard wandel pad en daar lag in eens deze prachtige mooie dame. En omdat deze mooi adder nu zo heerijk daar lag heb ik er even een klein filmpje van gemaakt. Dus dit zal ik ook even hier onder plaatsen. Ik zal hier onder nog even een paar mooie foto's plaatsen van de mooie wandeling van vandaag. Want niet alleen de adder was mooi om te zien ook de prachtige natuur van het mooie Dwingelderveld. Adder gespot ! Lees meer De Liefde hangt in de lucht! Lees meer Nodig vriend uit Inloggen

#drenthepad
11Sep2019
Drenthepad Schipborg - Gieten.
Gertiena

Op 3 September 2019 ben ik weer een traject van het Drenthepad gaan lopen. Deze loop ik weer lekker alleen wat ik nu ook helemaal niet meer erg vind. Twee jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik ooit alleen lange stukken zou gaan wandelen nee dat durfde ik niet. En nu geniet ik ervan. Ik word bij een camping afgezet  door mijn man, waar ik de vorige keer was gebleven. Ik loop een klein stukje een weggetje af en kom dan op die zand pad. Het is nog erg stil en er loopt nog niemand heerlijk toch en dan zie je ineens een eekhoorn over het pad rennen. Dit zijn de geniet momentjes. Deze wegwijzer geeft hier de routes aan die hier lopen. Ik loop daar richting Anloo dit is nog 6 km en dit pad begint en eindigt in Beilen en dat is nog 158 km. Zoveel hoef ik niet meer want het traject van Hooghalen naar Beilen heb ik al gelopen. Dus als ik zover ben dat ik weer in Hooghalen ben dan ben ik rond. Kleine paadjes Dit traject van het drenthepad heeft veel kleine paadjes, ik hou hier zovan. Ja je moet soms stukken wandelen over de weg om van het enne gebied naar het andere te komen. Maar van Schipborg naar Glimmen is het volop genieten. Donkere wolken Meestal loop ik toch wel met mooi weer, deze dag was niet volop zonneschijn maar flinke wolken aan de lucht. Maar de temperatuur was goed en het bleef bijna de hele dag droog. Het loopt heerlijk en ik geniet volop en gedachten over van alles en nog wat gaan door je heen. Als je in een groepje loopt of met een maatje is het ook genieten hoor, maar zo eens heerlijk alleen lopen daar is niets mis mee. Als ik alleen ben loop ik zelf ook wel stevig door ik zit vaak op een gemiddelde van 5,3 km per uur. In een groepje loop je vaak een stuk langzamer. En met een maatje loop je ook vaak net wat minder hard of juist net te hard om dat die harder loopt dan jij en jij wel mee wilt lopen. Ja dit komt wel eens voor maar niet vaak hoor want dan zeg ik wel mag het wat zachter. Ik liep langs weilanden en zag het kerkje van Anloo al staan. (Magnuskerk Anloo) Ik drink en eet altijd in het bos of een mooi plekje mijn broodje en mijn koffie want dat heb ik allemaal bij mij. Maar ik dacht nu als ik in Anloo ben ga ik mij zelf eens trakteren op een lekkere cappuccino en iets lekkers erbij.  Ja hoor een kopje Cappuccino en een plak cake erbij heerlijk hoor even een geniet momentje. Smalle paadje, wandelen langs een militair oefen terrein, een zandpad veel verandering en verschillende dingen kom ik tegen echt een mooie route. Ik loop een pad af en moet dan door een hekje waar een hele kudde schapen staat ik ben niet echt bang voor schapen hoor maar ik dacht pff doe ik dat hek open rennen zeker die schapen eruit. Hahaha ja zo stom denk ik dan hoor. Maar ik denk acht stel je niet aan er lopen hier zoveel mensen want er lopen meerdere wandelroutes langs dus die schappen zijn dat wel gewent dus niet gek doen hup hek open en er door gaan. En rustig verder lopen en natuurlijk veel foto's maken van de schapen want het zijn toch wel leuke dieren hoor. Ik kom nu over een mooi stuk heide maar je kan zien dat hij al aardig is uitgebloeid wel jammer hoor maar ja zo gaat dat he. Volgende jaar weer nieuwe kansen. kiekeboe ik zie je wel hoor! en ik zie jou ook hoor dus blijf maar even staan zet ik je op de foto. Het zijn toch prachtige dieren he en ze kijken je ook zo aan geweldig. Na dat ik een paar foto's heb gemaakt van de schapen loop ik weer verder. Oei er komen nu wel erg donkere wolken als het maar droog blijft. Ik had het weer gekeken en er zou geen regen komen. Maar het begon toch een klein beetje te spetteren maar dat mocht eigenlijk geen naam hebben. De foto's van de lucht waren wel erg mooi. Tussen de bomen door zie je hier een grafheuvel. Ik kom ze wel vaker tegen meestal zet ik ze niet op de foto. Maar deze zo tussen de bomen vond ik wel leuk om op de foto te zetten. kleine paddestoeltjes Hunnebed D11 landgoed Terborgh Een pauze plekje onder de bomen, in het veld regent het. Op een mooi plekje in het bos even pauze gehouden lekker kopje koffie en een broodje eten. Ik zat droog en in het veld zag je dat het regende wel leuk om naar te kijken. Nadat ik mijn broodje en koffie op had pakte ik de tas weer in en ging ik weer op pad. Ik ben toen een stukje fout gelopen en snapte er even niks meer van. Ik lees in mijn boekje van het Drenthepad en volg de paaltje van het drenthepad, maar toch was ik de weg kwijt dus ik zet heel even mijn GPX viewer aan om te kijken waar ik ben. Ik zie dat ik eigenlijk naast het pad loop en besluit ook om dus gewoon door te lopen en het pad zo te volgen en zo kom ik vanzelf weer op het pad. Dan staat er in het boekje steek de weg over maar dit kan helemaal niet want  het is een drukke weg. Maar toen zag ik een tunnel waar ik onder door kon dus daar onderdoor en toen stond ik weer op de route. Was ik wel even blij om hoor want ik was wel even goed de weg kwijt en kwam maar geen bordjes meer tegen. Maar gelukkig liep ik nu weer goed. Even goed lezen in het boekje waar ik nu zat en hoever ik nog moest, ondertussen even een berichtje naar mijn man gestuurd waar ik was en hoelang ik nog bezig denk te zijn als ik in Gieten aankom zodat hij mij daar weer kan ophalen. Ik loop lekker verder over zandpaden en smalle paadjes door de bossen die lekker slingeren heerlijk hoor.  Kwam nog langs een diep liggende waterplas en aan de andere kant de hoogte van het landschap. Dit is wel de Hondsrug en daar is het wel glooiend mooi gebied dat zeker. Op een gegeven moment moet ik weer onder een autoweg door en zie ik echt waar mijn man erover heen rijden op weg naar Gieten om mij op te halen. En vlak bij het eind loop ik over een fiets pad tussen de weilanden door en daar zie ik ineens mijn man weer voorbij rijden. Dus ik pak mijn telefoon en bel hem je moet terug ik zag je voorbij rijden hoor. Aan het eind van het fietspad stak ik de weg over en stapte bij mijn man in de auto. Dit was mijn eindpunt voor nu. Gieten, en hier word ik volgende keer weer heen gebracht om dan weer verder te lopen naar Borger. Ik loop altijd met Strava een app die de kilometers registreert ik had 21,7 kilometer gelopen. Maar iedere kilometer die ik loop geniet ik, het is heerlijk om te lopen, het is gezond om te lopen. Op naar het volgende traject Gieten - Borger.  Hopelijk hebben jullie weer mee kunnen genieten van mijn wandeling op het mooie Drenthepad. Schipborg - Gieten. Ik heb zelf heel erg genoten van deze wandeling ik vond het een mooi traject. De ene is nou eenmaal mooier als de andere, maar deze vond ik zelf erg mooi. Wil je mijn andere blogs ook lezen van het Drenthepad dat kan natuurlijk hier onder staan alle links naar de trajecten. Drenthepad Hooghalen - Beilen Drenthepad Beilen - Ruinen Drenthepad Ruinen - Havelterberg Drenthepad Havelterberg - Diever  Drenthepad Diever - Appelscha Drenthepad Appelscha - Veenhuizen - Norg Drenthepad Norg - Roden Drenthepad Roden - Peizerwold Drenthepad Peizerwold - Glimmen Drenthepad Glimmen - Schipborg Lees meer zonder reclame, word ook lid ! Inloggen

#herfst
31Oct2019
Herfstwandeling in het Ertbrandbos.
Rudy Siedlecki 🌳

Het Ertbrandbos is gelegen in Kapellen, ten noorden van Antwerpen.  Sinds vorig jaar werd dit 90 hectaren stuk bosgebied aangekocht door Natuurpunt, de Vlaamse natuurvereniging. Dit historische bos maakt de verbinding tussen Putte-Kapellen en Heide-Kalmhout.  Ook het Nederlandse Putte is vlakbij. Reeën, boommarters en vleermuizen zijn hier thuis. Aan de noordzijde liggen paardenweiden langs de bosrand. Brede beukendreven wisselen met smalle wandelpaadjes. Van de schaarse herfstzon maakt de boer gebruik om het hooi te keren. Het fort van Ertbrand maakt deel uit van de militaire versterking die voor de eerste wereldoorlog rond Antwerpen werd aangelegd. Dit militaire bolwerk uit 1912, wat strategisch nutteloos bleek, is nu een biotoop voor verschillende vleermuizensoorten. In de late herfstzon  herinneren de paarden er ons aan dat het etenstijd is. In de lente, als de rododendrons in bloei staan, komen we zeker eens terug om ook het uitgestrekte zuid oostelijke deel te verkennen.   Lees meer Arboretum Kalmthout - 'Garden of Excellence' Het Zwin Arboretum in bloei ! Japanse tuin Hasselt Read more