Meest gestemde posts
#wie ben ik
17Oct2018
Dit is wie Dana is...
Dana

Op mijn startpagina staat: Veelzijdigheid is my hidden middle name, obsessief, alsof mijn leven ervan afhangt, schrijf ik (sinds een paar jaar) korte verhaaltjes in allerlei genres, zoveel mogelijk. Rijmpjes, dichtprutsdingetjes weef ik er tussendoor, maar bovenal schrijf ik onzinstukjes. Geef mij een opdracht met steekwoorden, foto's, thema's etc., ik hou ervan, verstop me in het hoofdpersonage en ga los. Dat is wat ik hier op yoors doe. Verschuil me in en achter mijn fantasie. Maar wie ben ik nou werkelijk? Zo barre interessant is het niet. Althans voor mezelf niet. Maar voor anderen kan het wel leuk zijn om te weten wie er achter die onzinstroom verborgen zit.   Mijn verleden Mijn verleden is nogal roerig geweest, veel dingen heb ik meegemaakt, veel nare dingen, maar ook uit nare dingen kan je met een beetje goede wil genoeg leuks tevoorschijn halen. In eerste instantie je focussen op de kleinste positieve dingetjes die je uit negatieve ervaringen kan halen. Dat is voor mij een soort overlevingstactiek geweest. Uit alles het meest negatieve te filteren, in een boxje stoppen en dat goed op te bergen. Want iedere ervaring kan je in je verdere leven inzichten geven die je tot een rijker mens maken. Bij neerslachtigheid trek ik een paar boxjes open, bestudeer ze, onderga de pijn opnieuw en stop ze weer weg. Daarna voel ik me een stuk sterker. Wetende dat ik het nu zo gek nog niet heb. Wetende dat ik het heus wel aan kan om ermee om te gaan. En daarnaast volop genieten van de mooie dingen die er op mijn pad gekomen zijn.   Mijn oorsprong In de strenge winter van 1962-63 ben ik in Smallingerland geboren. Ja ja, zo oud ben ik al. Mijn vader was een Drent, mijn moeder een Friezin en mijn ouders hadden al twee peuterzoontjes. Na mijn komst groeide ons gezin niet verder.   Mijn fouten Ja, dat zijn er dus teveel om op te noemen. Gelukkig maar. Zonder fouten te maken kon ik niet groeien. Leren door vallen en opstaan. Ook niet te lang stil staan bij de gemaakte keuzes, zonder die, was ik niet geworden wie ik nu ben.   'Baantjes' uit het verleden Folders rondbrengen, vakkenvuller, blauwe maandag bij een kippenslachterij gewerkt, wisselmeisje, sigaretten- en snoepverkoopster, tot ik voor de eerste keer trouwde. In het begin van mijn eerste huwelijk was ik werkzaam bij een amusementsbedrijf tot ik voor het eerst zwanger werd. Schoonmaakster ben ik ook nog geweest, via een uitzendbureau. Verkoopster in een juwelierszaak; invalster bij de gezinszorg; tussen zwangerschappen door correspondente bij een regionaal dagblad, waar ik heel trots, zelfs wekelijks een eigen column had. In die tijd heb ik ook een paar toneelstukken geschreven, leuk was dat. Het freelancen beviel me uitstekend, totdat er een kleine kink in de kabel kwam. Weg al mijn inkomsten, in een klap was ik helemaal afhankelijk van het inkomen van mijn man. Alleen vrijwillig kon ik nog ergens aan de slag komen. Zo ben ik in het emancipatieplatform van de gemeente Hardenberg terecht gekomen en van daaruit als secretaresse van de vrijwilligersvacaturebank aangesteld. Een verkiezing tot voorzitter van het Emancipatieplatform heeft me erg gestimuleerd. Met al mijn ongemakken kon ik naast de huishouding en de zorg voor mijn twee kids, toch ook weer een bijdrage leveren aan de maatschappij.   Mijn scheiding Mijn eerste huwelijk liep op de klippen. Eigenlijk al vrij in het begin kwam ik erachter dat het gedoemd was te mislukken. Het is me gelukt om dit nog ruim twaalf jaar te negeren. Het moeilijkste van de breuk waren de kinderen. Ik was degene die de knoop doorhakte, dus ik had schuld. Mijn kinderen bleven bij hun vader, ik nam afscheid van onze gezamenlijke woning, onze gezamenlijke bankrekeningen, de complete inrichting, alles liet ik achter. Het enige wat ik nog meenam waren mijn kleding, mijn koffer, mijn slaapzak en mijn fiets. Het is geen vechtscheiding geworden, dat wilde ik mijn kids niet aandoen, ik stond af waar ik recht op had, omdat ik volgens mijn eigen gevoel nergens echt recht op kon doen gelden.   Toen leerde ik liefde kennen Pas toen ik mijn huidige man leerde kennen wist ik wat echte liefde was. Wij zijn nog steeds dol op elkaar, hebben ook onze ruzies, tegenslagen en moeilijkheden. Het hoort bij het leven.  Mijn man gaf me mijn eigenwaarde weer terug. We hebben samen twee horecabedrijven gehad, waar we samen in gewerkt hebben. In het begin verzorgde ik enkel de administratie en ging mee naar de groothandel om inkopen te doen. Het horecabestaan was verder niets voor mij. Praten met klanten en het lawaai erom heen, bedienen van mensen, die constante druk die erop je kon liggen. Het was niet voor mij weggelegd. Teveel nasleep had ik van de gevolgen van mijn hersenbloedingen. Door de onverwoestbare steun van mijn man overwon ik veel. Al vrij snel werd ik een vaste kracht die niet alleen administratie en boekingen regelde maar ook haar steentje bijdroeg in de zaak, in de keuken, in de bediening en achter de bar. Ik kreeg het horecavirus te pakken en vond mijn draai hier echt in. We hebben hectische tijden gehad, maar altijd kwamen we er weer bovenop. Na dieptepunten veroorzaakt door het ingooien  van raampartijen, het molesteren van onze klanten, twee brandstichtingen en diverse bedreigingen, vertrokken we uit Utrecht, naar België om daar een nieuwe start te maken. Toen ik erachter kwam dat ik zes maanden zwanger was, veranderde er weer dramatisch veel. We hebben onze taveerne in Balen er zelfs door moeten verkopen en zijn weer naar Nederland gegaan.   Mijn heden Ons gezinnetje bestaat op het moment uit drie personen. Mijn jongste dochter, mijn liefhebbende man en ik. Met mijn twee oudste kinderen heb ik sporadisch contact. Mijn zoon heb ik al een hele tijd niet meer gezien of gesproken. Mijn dochter en kleinzoon zie ik gemiddeld één keer per jaar. Ik werk momenteel als vrijwilligster bij de plaatselijke dorpsbibliotheek en verder poog ik het huishouden wat draaiende te houden. Mijn man en ik proberen onze dochter zoveel mogelijk te begeleiden en haar te leren omgaan met haar speciale talenten. Talenten die door de buitenwereld nog vaak gezien worden als beperkingen. Door haar autisme loopt zij (en ook wij) tegen veel onbegrip aan. Samen gaat het ons wel lukken om er een succes van te maken. Samen vormen we een sterk team.   Wat en hoe op yoors Terug naar mijn korte introductie op mijn startpagina. Op Yoors schrijf ik wel veel, vaak zijn dit onzinstukjes, fanatiek schrijf ik mee aan diverse uitdagingen, onder andere de maandelijkse uitdagingen van Hans en de fotowoordenuitdaging van Naturefreak en uiteraard de 140 woordenuitdaging van Frutsel, daar ga ik soms helemaal obsessief op los. Maar yoors heeft me nog meer gebracht. Zonder Yoors was Rick Gemma namelijk nooit geboren. Over Rick later hopelijk nog veel meer. De recente ontwikkelingen hier op Yoors kijk ik met enige scepsis aan. Echt blij ben ik er niet mee, maar het zal wel goed komen, op Yoors zijn we namelijk ook als een team en ik heb alle vertrouwen in ons allemaal!    

#eerste blogpost
05Apr2019
Even voorstellen, mijn naam is Cassandra...
Cassandra

Dit is mijn eerste bericht, mijn allereerste blog hier. Ik ga het gewoon proberen, niet geschoten, is altijd mis. Nog geen idee hoe vaak ik ga bloggen, waar ik over ga schrijven. Mij kennende, wordt dat een verscheidenheid aan onderwerpen. Misschien vind je iets leuk of interessant, misschien vind je er niets aan…..in beide gevallen zou ik het waarderen als je dat laat weten.  Ik wil schrijven over mezelf, mijn chronisch ziek zijn, mijn chronisch optimisme….maar ook mijn chronische wanhoop, mijn dagelijkse pijn en de depressie die me zo nu en dan de adem beneemt en alles wat licht zou moeten zijn donker maakt. Ik wil ook schrijven over wat me vreugde geeft, waar ik dankbaar voor ben, wat me stimuleert, wat me power geeft en me mede daardoor reden geeft om te leven. Ik wil ook schrijven over de wereld waar we in leven en hoe ik daar in sta, wat ik daarvan vind, over mijn gedachten en worstelingen, over mijn vragen en zoektochten, over geloven of niet geloven. Wie weet heeft iemand anders er iets aan? Of wie weet heeft iemand anders een goed idee, of een andere kijk ergens op? Ik wil eigenlijk over heel veel schrijven, terwijl ik ook iemand ben die privacy heel erg belangrijk vind, dus het zal mij benieuwen op welke manier ik dat ga invullen…. Ik ga mezelf vast verrassen  En natuurlijk wil ik ook schrijven over mijn poezels die zo’n groot en belangrijk onderdeel van mijn leven zijn geworden….nou ja, eigenlijk zijn het niet mijn poezels, maar dat is voor een aparte blog alvast een mooi onderwerp.  Ennieweej; Here I go!! Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan. Word lid en beloon de maker en jezelf! Registreren

#wie ben ik
01Jan2018
Hier ben ik : het raadsel "Enigma" !
enigma

Nu ik hier al wat jaartjes meedraai, is het tijd geworden om me eens 'deftig' voor te stellen.Wie is Enigma ?  Enigma zag het levenslicht in de lente van 1969. Ze groeide op in een plattelandsdorpje in het hartje van West-Vlaanderen, België, waar ze nu - na een kleine omzwerving - nog steeds woont. Ze studeerde voor onderwijzeres, kwam tijdens die studies haar echtgenoot tegen, studeerde af en begon een carrière in het onderwijs in datzelfde plattelandsdorpje. Ze trouwde in dat plattelandsdorpje, woonde eventjes in Brugge en bouwde ondertussen een huis in datzelfde dorp, waar ze nog steeds woont.  Twee volwassen zonen vertoeven regelmatig in 'hotel mama',  maar studeren beiden en logeren ook wel eens ergens anders. In het onderwijs is er regelmatig vakantie. Die vakantie wordt grotendeels met reizen gevuld. Soms met z'n vieren, soms met z'n tweetjes. Ook de zonen hebben de reiskriebel helemaal te pakken.  (foto genomen in het mooie landschap van 'El Torcal') Alles wat natuur is, heeft de voorkeur : - prachtige landschappen ontdekken op reis(hier de spectaculaire wandeling van de Caminito del Rey (Andalusië)  - verslag daarvan vind je hier) - natuurlijke voeding (heel wat van mijn blogs op Yoors gaan over receptjes met gezonde ingrediënten) - de speling van het licht in foto's In haar vrije tijd houdt Enigma van schrijven en lezen, van toneel spelen en meerstemmig zingen. (Ierse folk)Wie een stukje van haar muziek wil bekijken/beluisteren : ga eens neuzen op de facebookpagina van Cara Rua. Zo, een stukje van het raadsel 'Enigma' is opgelost... Meer Enigma : Corsica, eiland vol natuurpracht - dag 1 Ontbijtkoekjes met fruit (zonder bloem, zonder ei, zonder melk, zonder toegevoegde suikers !) sixwordsstories : op reis Ook zin om te schrijven op Yoors ? Aanmelden

#wie ben ik
08Nov2018
Hier ben ik
Kim

Ik ben ikwie ben ikwie mag ik zijnwaar mag ik mezelf zijn?zonder oordelen zonder veroordelenme veilig voelenwaar?

#wiebenik
17Jul2019
Wie ben je eigenlijk echt?
Marjolein

Wij leven allemaal met de stempels die anderen op ons drukken, met verwachtingen die ze hebben of met beelden van hoe een ander ons ziet. Nu zijn er ook mensen die zich niks van de buitenwereld aantrekken en gewoon lekker helemaal zichzelf zijn, maar die zijn zeldzaam. Eigenlijk leeft ieder mens wel met de stempels die een ander op ze gedrukt heeft, bewust, maar zeker ook onbewust. Zo zei mijn moeder al vanaf dat ik heel jong was over mij: ‘Marjolein, die vlindert door het leven, daar is nooit iets mee aan de hand.’ Wat dus als gevolg heeft gehad dat ik ongemerkt vond dat er met mij nooit iets aan de hand was, ik had nooit problemen, met mij ging het goed. Nog zoiets is dat ik vroeger niets lustte volgens mijn moeder. Zij heeft zich, toen ik heel jong was, zorgen gemaakt over de hoeveelheid die ik at. Ik denk dat het best meeviel allemaal, bovendien ben ik gewoon groot geworden. Mijn moeder vond mij altijd ‘magertjes’. Nu ben ik nog steeds niet dik, maar toen ik geen maatje 36 meer had en ook maat 38 mij strak begon te zitten, kwam lijnen nog steeds niet in mij op. Laat staan dat ik tegen mijn moeder zou zeggen dat ik mezelf wat te zwaar vond worden en dat ik ging lijnen. Ik hoorde maar dat stemmetje: ‘Marjolein is maar magertjes, Marjolein was zo’n slechte eter!’ Dat soort ideeën en meningen van anderen kunnen een groot stempel drukken op hoe jij jezelf gedraagt naar anderen toe, en wat je van jezelf vindt. Dat heeft veel grotere gevolgen dan je in eerste instantie zou denken. Eigenlijk ben je altijd bezig mensen in hokjes te plaatsen. Verlegen, introverte mensen zijn bescheiden en twijfelen aan zichzelf. Iemand die makkelijk een praatje maakt met iedereen om hem heen, dat is vast iemand die heel zeker is van zichzelf. Iemand met een sterke eigen mening heeft geen oog voor de mening van anderen. Ik was vroeger heel erg verlegen. Inmiddels is dat er wel een beetje af, ook al kom ik er nooit helemaal vanaf, maar verlegen mensen stonden voor mij onderaan de populariteitsladder. Bovenaan stonden de kinderen (ik heb het over mijn middelbare schoolperiode) met de grote monden, de popi’s en helemaal onderaan de verlegen mensen, de muurbloempjes. Ik hoorde bij die laatste groep. En nog zie ik mezelf gedeeltelijk zo. Ik denk dat je het beeld wat je van jezelf vormt in de puberteit, je hele leven wel bij je houdt. Ik ben stil en serieus, maar ook sterk en bescheiden. Daar is niets mis mee, maar dat wil niet zeggen dat die jongen met die grote mond het allemaal niet zo serieus neemt en geen rekening houdt met de gevoelens van anderen. Vaak koppel je een groep eigenschappen aan elkaar, maar het is helemaal niet gezegd dat zo’n groepje eigenschappen altijd bij elkaar hoort. Er zijn genoeg mensen die stil zijn, maar ook flierefluiters zijn, of heel egoïstisch. Wie zou ik zijn zonder de stempeltjes die ik in mijn leven verzameld heb? Ik heb eerlijk gezegd geen idee! Waar ben ik bang voor? Op de één of andere manier ben ik altijd bang om raar gevonden te worden, om verkeerd begrepen te worden ook. Ik kies mijn woorden altijd zorgvuldig, zodat een misverstand niet kan ontstaan. Ik ben bang ook om uitgelachen te worden. Geen idee overigens waar deze angsten vandaan komen. Aan de andere kant wil ik wel gezien worden, wil ik opvallen en dat deed ik door mijn kledingkeuze: lange jurken, alternatievig, maar toch net niet helemaal. Ik wil er graag bij horen, maar toch een soort status aparte hebben. Het laatste jaar, sinds ik met Marc ben, merk ik dat dat steeds minder belangrijk wordt. Ik vind het minder belangrijk hoe ik door anderen gezien word. Door hem ben ik compleet en wat de rest van de wereld vindt, is niet zo spannend meer. Toch werken van die kleine stempeltjes nog altijd door op wat ik doe en hoe ik reageer. Wie zou ik zijn als ik echt helemaal mezelf zou zijn? Is spiritualiteit af te lezen aan kleding? Lees meer Ik wil opvallen, maar toch niet Lees meer Lees meer Mijn favoriete filmmuziek (challenge) Vijf jaar na onze eigen ramp In de serie liedjes over schilders: Cézanne

#wie ben ik
24Jun2019
Wie ben ik?
Mrs. X

Beste LezerWat leuk dat je een kijkje neemt op mijn eerste blog! Ik ben twee jaar geleden een tijdje actief geweest op Yoors, maar ben toen na een paar maanden gestopt. Nu wil ik het graag weer oppakken, met een nieuwe account en een nieuwe 'naam'. Schrijven is altijd al één van mijn hobby's geweest en ik hoop dat door Yoors voorlopig nog te kunnen blijven doen. Ik hoop dat jij er net zo van kan genieten om mijn blogs te lezen als ik ervan geniet om ze te schrijven.In mijn verschillende blogs wil ik graag verschillende dingen met jullie delen. Ik wil jullie graag meer vertellen over Disney en Harry Potter en hoe mijn 'liefde' voor deze twee fictieve wereld is ontstaan. Maar ook wil ik jullie graag een een kijkje geven in mijn leven. Ik heb een erg bewogen schooltijd achter de rug en wil jullie graag laten weten hoe dingen voor mij gelopen zijn. Wie weet heb je er zelf nog wat aan ;-)Ik ga dus eigenlijk vooral op Yoors delen waar ik vrolijk van wordt. Je komt hier dus blogs tegen over: Harry Potter, Disney, pretparken & mijn leven. Hopelijk veel leesplezier en vergeet vooral geen comment achter te laten.Groetjes, Mrs. X

#wie ben ik
11Nov2018
Wie ben ik nog
Up&Down met Kaat

Wie ben ik nog Na een relatie , waar ik de laatste jaren kreeg te horen dat ik een domme idioot was. En goed was voor af een toe een zaadlozing. En alleen maar samen op de bank een filmpje wilde kijken en trots wilde zijn op haar gezin Wie ben ik nog Behalve die schim van wie ik was. Wie ben ik nog Naast een patiënt die vier jaar na haar opname nog steeds therapie nodig heeft om alles op een rijtje te krijgen.  Maar ondertussen nog steeds niet werkt.Wie ben ik nogBehalve die rare die alles maar in haar blog schrijft en alles op Facebook zet zonder enige schaamte.  Wie ben ik nog Kijkend naar mijn zoontje en alleen maar kan huilen omdat ik hem maar niet kan bieden wat hij zo verdientWie ben ik nogBehalve een chaoot met een zootje in haar huis waar het nooit gezellig genoeg lijkt en het nooit af is.  Wie ben ik nog Als hij om de week onze held komt halen en mij aan staat te kijken met zn nieuwe kleren en die arrogante blik in zn ogen.  Dat Ik in duizend stukken wil breken omdat ik hem niet meer ken.  Mijzelf dan zo gefrustreerd voel dat ik hem het liefst  in zijn gezicht wil schoppen. Of zijn nieuwe tenue  onder wil kotsen.  Wie ben ik nog Na het overlijden van mn vader en het gevoel dat familie geen familie meer is Omdat alles uit elkaar is gepleurd Wie ben ik nog In ieder geval niet  meer die spontane impulsieve meid die ik ooit kon zijn Wie ben ik nog Nadat ik zo vaak afscheid heb moeten nemen van vrienden en mensen die ik lief had...   Wie ben ik nog Buiten het verdriet, de frustratie en mijn soms wat ongecontroleerde boosheid Wie ben ik nogBehalve een moeder die elke avond in de keuken op haar kruk bij het raam rokend zit te huilen.Wie ben ik nog Ik weet het nietIk weet het echt niet meer

#schoonheid
14Aug2017
Mysterious Maya: Wie ben ik?
Mysterious Maya

Als doodgewone vrouw en single mama, sta ik al bijna 50 jaar in het leven. Ik ben een goed gevulde volle vrouw en alhoewel de media er voor zorgt dat ons dagelijks een gephotoshopt schoonheidsideaal wordt opgedrongen en we een totaal verkeerd beeld krijgen van hoe een gewone vrouw eruit ziet, vind ik mezelf mooi. Mijn overgewicht, mijn schoonheidsfoutjes en mijn vetrolletjes zorgen ervoor dat ik uniek ben en zitten zo verdeeld dat ik mezelf vaak met een sierlijk instrument vergelijk: Mijn lichaam is als een contrabas, volumineus maar met mooie sensuele rondingen en als je de juiste snaar weet te bespelen, komen er ook nog hemelse klanken uit. Mysterious Maya Toch was het ooit anders, jaren heb ik geprobeerd om een onrealistisch schoonheidsideaal na te streven, probeerde ik in het plaatje te passen en hoopte ik om erbij te horen. Tientallen diëten, me in te strakke jeansbroeken wurmen, vormloze oversized kleding dragen om alles te verhullen, kleurloos door het leven gaan om zeker niet op te vallen, juist heel erg opvallend gekleed rondlopen om de aandacht af te leiden van het niet-aan-het-modebeeld-voldoende lichaam, altijd was er wel iets waardoor ik me onzeker voelde over mijn uiterlijk en als ik me wel goed voelde, stond er altijd wel ergens iemand met een kwetsende opmerking te wachten of met een zeer duidelijke commentaar op mijn, in hun ogen 'verkeerde' eetgedrag. Opmerkingen over mijn gewicht, veronderstellingen over mijn eetgewoonten, steeds weer horen dat je te dik bent en de conclusie dat je dan ook wel lui en dom zal zijn, maakte van mij een heel onzeker meisje Mysterious Maya Tot ik op een dag besloot om me niet meer als minderwaardig te laten behandelen en van mezelf te houden. Ik heb immers genoeg te bieden. Ik hoef niet meer in het plaatje te passen, ik hoef niet te voldoen aan een door de fashion-industrie gecreëerd beeld. Ik ben wie ik ben, ik ben uniek en dat maakt van mij een sexy vrouw.   Wil je meer over me lezen, neem dan een kijkje bij onderstaande posts: Mysterious Maya: Waarover schrijf ik? Lees meer Mysterious Maya: Over cupmaten en sexy lingerie. Lees meer