(Onmogelijke liefde)

(Onmogelijke liefde)


Hij had me gevraagd voor school te wachten. We zouden even met elkaar praten. Wat ik er van denken moest wist ik niet. Ik voelde me vreemd van binnen. Het leek alsof m’n hart buiten mijn lijf klopte. Daar stond ik voor school. Ik schaamde me toen ik daar zo stond. Het leek of iedereen die langs me heen fietste dwars door mijn ziel kon kijken en al mijn gedachten zo kon lezen. Mijn gedachten leken zich bloot te leggen aan heel de wereld. Ik had nog niemand durven vertellen van mijn gevoelens. Gevoelens die me van binnen opvraten. Gevoelens die ik niet kon bedwingen. Gevoelens die als maar sterker werden en die ik met brute kracht naar buiten wilde schreeuwen. Op dat moment zag ik hem aan komen lopen. Op zijn gezicht was geen enkele emotie te bekennen. Langzaam kwam hij dichterbij. Hoe dichter hij bij me kwam, des te kleiner ik me voelde. Had hij iets gemerkt de laatste tijd? Zou hij weten dat ik diep in m’n hart zo’n intens gevoel voor hem koesterde. Neen, dat was niet mogelijk. Hij had gezegd gewoon te willen praten. Heel onschuldig.Toen hij eindelijk naast me kwam staan,Voelde ik een hand op m’n schouder,Een arm om me heen.Die arm was te veel. Alle heftige emoties van de laatste weken kwamen naar boven. Ik liet me gaan in zijn armen. Alles stortte in. Tranen liepen over mijn gezicht. Dikke, zoute tranen dropen tot aan mijn mond. Ik zag het aan hem Hij had het geweten. Al die tijd. Het was hem opgevallen hoe graag ik in zijn buurt was. Dat ik vriendinnen liet lopen om een praatje met hem te kunnen maken. De laatste dagen had hij geprobeerd me te ontwijken. Maar dat was niet de oplossing. Hij wist wat ik voor hem voelde en dat gevoel werd wel beantwoord, maar niet in de zin hoe ik het graag gezien had. Liefde voelde hij, liefde voor een leerling die speciaal voor je is, maar compleet anders dan de liefde die hij voor zijn vrouw voelde. Ik was zo jaloers op zijn vrouw. Zijn vrouw mocht hem zoenen strelen, al dat wat ik zo ontzettend graag had gewild. Dit was het eind. Het definitieve einde. Praten was niet meer nodig. Alles was duidelijk. Wat ik me in mijn hoofd had gehaald was niet meer dan een droom. Een droom die aan me voorbij vloog. Nog een keer draaide ik me om voordat ik verder ging met mijn leven, en nog een keer zag ik die grijns van oor tot oor. Die zou voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (10 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Zo moeilijk, zo'n onmogelijke liefde!
| 23:15 |
Mooie tekst.. en diepere gedachtes.
| 15:09 |
Altijd moeilijk, afscheid nemen van een onbereikbare liefde. Mooi geschreven.
| 23:22 |
droevig maar ook mooi. Heel mooi ook hoe hij erop reageerde.
| 12:04 |
vond ik ook
| 13:34 |
Die grijns begrijp ik niet...
| 11:47 |
Zo verdrietig maar vanaf dit punt kan je weer verder. Uithuilen en opnieuw beginnen. Mooi geschreven.
| 10:52 |
dankjewel maar heb het niet zelf geschreven linkje staat erin ik plaats alleen dingen die me zelf raken of heb meegemaakt
| 13:34 |
Onmogelijk of onbeantwoord, beiden pijnlijk.
| 07:28 |
Dan lijkt de wereld even stil te staan...
| 23:57 |
k Denk dat vele van de lezertjes iets dergelijks ooit mee hebben gemaakt, heftig
| 22:57 |
Ja precies daarom wou ik dit delen
| 13:33 |
Er zijn van die dagen...
| 21:02 |
inderdaad....
| 22:04 |

Yoors Nieuws
Wat is Yoors?
Wat is Yoors?
Boeken & Taal
Kolja
Kolja
 

×

Yoors


exit_to_app Aanmelden