×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
Op mijn Best

Op mijn Best


Het vermogen om verder te werken met posttraumatische stressstoornis ofwel PTSS, hangt vaak af van de ernst, frequentie en duur van de symptomen die je ondervindt, waaronder hoe vaak en langdurig je flashbacks en terugval van het verleden zijn. Dit was het antwoord op mijn vraag of ik weer 40 uur kon werken. Dat snap ik nu onderhand allemaal best wel alleen mijn omgeving nog niet.Het is vermoeiend om steeds uit te leggen en jezelf te moeten verdedigen als je zelf in een terugval fase zit, zeker in de fase waar ik nu in zit.

PTSS is een angststoornis die voortvloeit uit het beleven of het zien van een traumatisch gebeurtenis waarin je leven of het leven van anderen bedreigd word. De precieze oorzaken van de aandoening zijn onbekend, en de reden waarom sommige mensen die een trauma ervaren, PTSS ontwikkelen, terwijl anderen niet, is niet bekend. Al heb ik zelf voor 35 jaar ook gedacht dat er met mij niets mis was, behalve af en toe wat depresief, de wens om dood te zijn een ontsnappingsclausule was en geen sociale contacten, niet te lang op één plek zodat je je ook niet hoefde te binden. 

Maar het schijnt ook dat PTSS de manier verandert waarop het lichaam reageert op stress, inclusief fundamentele veranderingen in de chemicaliën en hormoonhuishouding die de communicatie in het zenuwstelsel regelen.Dus dat is voor mij de verklaring voor mijn gedrag de afgelopen jaren, mijn terughoudendheid, mijn onverschilligheid, er kon mij niets gebeuren wat erger zou zijn wat er al was gebeurt. Dat had ik overleefd de rest stelde dus niks voor.

Pijn voelde ik niet, ik kon me daarvoor afsluiten.Bijvoorbeeld het moment dat ik aangevallen werd door een kat welke mijn onderarmen open reet en dwars door mijn hand beet weet ik heel goed maar voelde niets.Zijn baasjes stonden erbij in paniek en ik zei rustig dat er niets aan de hand was en het kwam wel goed, het was niet erg.Ook in het ziekenhuis was er paniek bij het zien van al het bloed en nog dacht ik dat men niet zo moest overdrijven.Hoe hoger de pijn hoe makkelijker het was om het niet te voelen leek het wel.

Dat had ik ook wel geleerd in mijn relatie met een man die het normaal vond me te slaan en te kleineren. Het was maar goed dat hij toen niets wist over mijn traumatische ervaringen op mijn 13e jaar anders had hij dat ook nog tegen me gebruikt. Na 1,5 jaar ben ik gehavend ontsnapt met mijn kat onder de arm die was belangrijker dan ikzelf.

Niet alleen kunnen de symptomen van PTSS mijn vermogen om te werken beïnvloeden, maar ook de behandelingen die nodig zijn om het te beheersen, omvatten de nodige therapie en als laatste nu ook medicatie, terwijl ik graag zonder dit laatste was geweest maar dat gaat dus echt niet meer.Ik word door de medicatie gehinderd in mijn concentratie en auto rijden laat ik even voor wat het is. Betekend dat ik afhankelijk ben van hulp van buitenaf, wat ik moeilijk accepteer en tegenop zie te vragen en toe te geven.

PTSS en mijn mentale capaciteit.

Ik heb geleerd dat:

"Mensen met PTSS "vertonen drie primaire mentale symptomen :Je "herleeft" de traumatische gebeurtenissen die de PTSS veroorzaken, ook tijdens het wakker zijn of als je slaapt. Ik vertoon bovendien "vermijdend gedrag", die me mentaal of psychologisch in staat stelt me los te maken uit het dagelijks leven.En ik ervaar heel sterk "Stress en Angst", die een psychologische staat van verhoogd paraatheid of waakzaamheid veroorzaakt. Ga ik vluchten of vechten, en hoe doe ik dat, zijn gedachtes die ieder moment van de dag aanwezig zijn.Ik weet van te voren waar ik uit kan, ik sta vaak tegen een muur zodat niemand me verrast door achter me te staan. Ik scan mensen, vooral mannen, en schat in of dat er één is of niet. Een narcist is herkenbaar een verkrachter wat moeilijker maar er zit altijd wel iemand tussen welke ik extra in de gaten houd. Als het druk is word het lastig dit met een gesprek te combineren of me te concentreren op wat ik moet doen of waarom ik daar was. 

Het herleiden van de gebeurtenis (sen) kan ernstige gevolgen hebben voor mijn dagelijkse leven. 

Ik kan flashbacks krijgen, overweldigende herinneringen ervaren op ieder moment van de dag juist op het moment dat ik het niet verwacht, op mijn werk, in de auto, in de winkel, en ook steeds herhalende nachtmerries. Ik kan ook een erg overdreven reactie hebben op elke gebeurtenis of voorval dat me herinnert aan alles. Bijvoorbeeld, een geur of boosheid van iemand, me niet begrepen voelen, de maandelijke pijn in mijn onderbuik welke overéénkomt met....,geen steun ervaren, een dreigende situatie, of zelfs spanning die in de lucht hangt op de werkvloer of met een uitje. Je bent super gevoelig.Lichtflitsen zijn vreselijk en een onverwacht geluid van een deur die dicht klapt of vuurwerk of een boze gebiedende stem is funnest. Ook als ik gewezen word op hoe ik moet functioneren om voor een ander intressant te blijven, bv door mijn werkgever, kruip ik weg en zal er eerst alles aan doen diegene tevreden te stellen want ze mogen niet boos worden. Het gevolg ; ik loop mezelf voorbij, luister niet naar wat ik kan en weken later stort ik in een depressie waar ik met moeite weer uit krabbel. De onzekerheid overheerst en ik voldoe niet aan wat men wil of verwacht.

Vermijding kan ervoor zorgen dat ik me van het dagelijks leven losmaak. Ik communiceer dan ook niet wat me dwars zit of waar ik mee worstel zodat als het escaleerd niemand dit zag aankomen. Daarnaast heb ik geheugenproblemen en concentratieproblemen omdat mijn hoofd op momenten te vol zit en er niets meer aanwezig lijkt te zijn van alle kennis die ik heb. Vermijding kan bij mij ook resulteren in een gevoel van hopeloosheid, depressie, en een volledig gebrek aan interesse in de toekomst.

De verhoogde waakzaamheid, leidt ook tot problemen om me te concentreren en focussen op het hier en nu. Hierdoor kan ik in deze perioden ook niet goed slapen. En reageer ik dan vaak overdreven zwaar op dagelijkse gebeurtenissen door me terug te trekken en net te doen of er niks aan de hand is.Ik kan gemakkelijk schrikken van een blad wat langs dwarrelt of een geluid wat ik niet herken en zie schimmen in het donker waarvan ik denk dat ze nare geesten zijn die me van mijn energie beroven, ze voeden zich met mijn angst.Of ik krijg last van emotionele uitbarstingen die ik niet uit en met woede en verdriet in me blijf zitten wat zwaar op mijn schouders en nek drukt.

Gelukkig werkt de medicatie ook voor het slapen goed dus die hallucinerende effecten beginnen te vervagen doordat ik voldoende nachtrust krijg.Ik ervaar nog wel een soort grote overlevingsschuld, dat leid tot depressieve gedachten.Ik had dood moeten zijn, ik zit in reserve tijd, ik verdien het niet er te zijn. Hij had me moeten vermoorden, ik ben aan de dood ontsnapt maar de dood blijft me achtervolgen om me te halen. Ik hoor hier niet thuis, ik hoor hier niet te zijn.Mijn verhoogde stressniveau maakt het dus moeilijk mijn dagelijkse taken mentaal aan te kunnen.

PTSS en mijn fysieke capaciteit.

Hoewel het lijkt dat mijn probleem hoofdzakelijk mentaal en psychologisch van aard is, zijn er fysieke symptomen die vaak ook belemmering geven, vooral als gevolg van stress, angst en depressie. Deze symptomen kunnen zijn: vermoeidheid, duizeligheid, alle spieren doen zeer, koorts, hartkloppingen, pijn op de borst, hoge bloeddruk, knarsetanden, benauwd, geen kracht meer en hoofdpijn. Toen de symptomen op het ergste waren, kon ik de trap alleen nog zittend achterste voren tree voor tree naar boven nemen. Met lopen kon het zo zijn dat mijn been niet naar voren ging terwijl ik dat wel dacht waardoor vallen een nieuwe angst was is mijn leven. Zo ontstond het verdere wantrouwen in mijn eigen lichaam. Het deed niet meer wat ik wou en had me vroeger ook al vaker teleurgesteld. Mijn verbinding met lijf en geest staat ook los van elkaar. Waardoor ik het gevoel heb niet in dit lichaam thuis te horen. Dit maakt meditatie zo moeilijk bijna onmogelijk.

Als ik te ver ben gegaan of te gestressed ben uit zich dat bij mij met koorts.Normale tempratuur is dan 38 tot 38.2 en zodra ik iets doe fysiek raakt deze al snel tegen de 39 graden aan.Ook met warm zomerweer is het of mijn airco stuk is en mijn lichaamstemperatuur gaat niet omlaag. Hierdoor ben ik snel uitgeput en moet veel water drinken wil ik niet tegen de vlakte gaan.Op dit moment raap ik de scherven weer bijéén na een vruchteloze uitputtingsslag om mijn werkgever tevreden te willen stellen.

Ik analyseer mezelf weer om van mezelf de goedkeuring te krijgen waarom het mis is gegaan.Dat het goed mis was, dat is me nu wel duidelijk. Alleen net als mijn man heb ik de angst als ik de medicatie niet neem, is dat voor mij net zo dodelijk als geen insuline bij suikerziekte of geen pompje bij astma?

Én nu ik de medicatie heb, blijf ik zo afhankelijk van een ander?Ik merk dat ik nog erg veel sombere gedachten heb en moet ik dan heel even toch lachen voel ik me schuldig alsof het niet mag. Het is ook veiliger somber te blijven denk ik, minder schommelingen.Nu moet ik ergens weer de kracht vandaan halen om weer beter voor mezelf te zorgen al klinken alle positieve adviezen als heel veel blabla en vreselijk vermoeiend. En ik zeg ja weet ik, maar stiekum denk ik, ja , ja het zal wel.

Dus leg het een ander maar eens uit....ik wil wel maar ik kan niet. Ik kon dit eerder wel, maar nu niet meer. Ik heb heel erg hard mijn best gedaan, maar dit is het. Niet meer dan dit. 

Dit is "op mijn best" met PTSS.

Lotte