×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
To Be or Not to Be

To Be or Not to Be


Ik ben vanmorgen naar de kapper geweest.De extreme kleur weerkaatst in de zon op het serre raam.Gewapend met mijn nagelvijl begin ik mijn nagels woest te vijlen.Ik heb mezelf verwaarloosd, zat er bij als een zoutzak.En nu? Shakespeare zou zich rotlachen dat de zin: "To be or not to Be" door mijn hoofd spookt.Wellicht dat mijn tragedie hem had kunnen inspireren denk ik met enig cynisme. Mijn zelfspot gebied me een kleur nagellak uit te zoeken waar ik morgen niet omheen kan, net als mijn nieuwe kleur haar. Het word Cherie Macaron, past bij rood, oranje en rose. Zo, morgen kan ik niet meer terug naar hoe ik me voelde, morgen is het To Be, ik ontkom er niet meer aan.

Het Not to Be schrijf ik van me af, sorry voor als je toch verder leest.

Het Not to Be is een diep gat en niet fijn.Ik voel me vervreemd van de mensen en deze wereld.Mijn hoofd voelt raar en zwaar.Ik zou willen dat ik gewoon voor altijd in slaap val.Of dat ik verdwijn, gewoon weg, dat deze wereld een parallel blijkt te zijn en ik ontwaak in de "echte" waar dit alles een boze droom blijkt te zijn.Ik staar veel en ben er dan even niet.Het woord zelfmoord vind ik een rotwoord en zelfdoding klinkt ook zo definitief terwijl het een opluchting zou zijn maar dat weet je niet zeker want als je dood bent kun je ook niks voelen, dus ook geen opluchting.Ik zit vast aan dit leven, kan geen kant op.

Bewegen doe ik liever niet.Als ik beweeg, voelt het eng alsof ik niet zelf beweeg.Het is bijna alsof de lucht zwaar om mij heen is en opstaan ​​en of lopen iets is wat onnatuurlijk voelt, alsof ik kijk naar hoe ik beweeg maar het niet voel. Dit gebeurt zo af en toe nou éénmaal. Het wordt soms zo erg dat ik gewoon uren niet beweeg. 

Ik voel me dan ook niet in staat om de meest normale dingen te doen zoals eten maken of zelfs het eten zelf en mijn haar te wassen, me te douchen of aankleden.Ik heb het gevoel dat er niets is om naar uit te kijken, het komt nooit meer goed.Ik kan het echt niet helpen, maar op dat moment denk ik: 'Wat heeft het voor zin om eten te eten en mijn haar te wassen en al die andere dingen? Ik heb deze dingen al jaren gedaan en alles dondert dan toch weer in elkaar.' Mijn wereld lijkt nog steeds niet beter na al die jaren dat ik dit wel heb gedaan, het gaat steeds weer mis.

Er zijn tijden waarin ik dacht dat alles goed ging, dat kan ik me niet meer voorstellen.Ik kan het me nog wel herinneren hoe het destijds leek dat ik bestond en er toe deed, maar het lijkt bijna alsof ik een ander was. Dit is echt eng.

Ik wil gewoon zijn en niet meer nadenken over alles zodat het een warboel word in mijn hoofd, niet meer van het ene uiterste in het andere.Ik ben bang om te leven omdat dit pijn doet.Er zijn zoveel dingen die mis kunnen gaan.Ik ben bang om te denken over het verleden.Ik ben bang om te denken over de toekomst.Ik ben bang voor mijn fysieke en psychologische reacties op het verleden in mijn heden.

Ik ben bang voor de persoon die het dichtst bij mij is. De geringste uiting van boosheid, irritatie, kritiek, of afkeuring maakt dat ik bevries en het liefst zou ik willen verdwijnen om zo te voorkomen dat ik niet de reden van zijn irritatie ben.Ik heb geen eetlust en eet ook niet zodat het lichaamlijk klopt met hoe ik me geestelijk voel; een leeg omhulsel, zonder ziel.Het liefst zou ik in een hut op een berg willen wonen ver weg van alles.Of gewoon verdwijnen of een in kat of iets anders veranderen.

 Taken zoals het maken van eten, schoonmaken, opruimen, aankleden maar vooral specifieke taken zoals het hebben van telefoongesprekken of doktersbezoeken, boodschappen, voelen  onmogelijk om te doen.Voor ik een mail kon sturen om iets te regelen, heb ik er eerst twee uur lang tegen op gezien,  uiteindelijk was ik zo gestresst dat er geen zinnig woord meer getypt kon worden.Die momenten vraag ik me dan weer af; "Waarom kan ik dat nou in één keer niet meer gewoon doen? Wat is dit?"

Als je nu nog leest en je herkent wat dingen hoop ik dat je net als ik hulp hebt.En ik hoop dat je net als ik een ander in je hoofd hebt zitten die er af en toe voor zorgt dat je niet meer terug kunt naar dat diepste donkerste gat waar je eerst was.Ik kijk naar mijn handen, ja, dit zijn mijn handen, en zie de felle kleur alsof het van mijn nagels schreeuwt: Hallo daar ben ik weer!Nog een beetje het gevoel alsof ik mezelf verraad en voor het blok zet denk ik: Het is niet meer de vraag, To be or not to Be.

Je moet hier dwars doorheen, je kunt er niet onderdoor of overheen.

Maar ik weet vandaag weer; Iedere keer weer zal er aan het eind van de rit er een TO BE op me wachten.

Lotte




René
Wat een strijd. Sterkte... stapje voor stapje de goede kant op.
01-06-2017 17:31
01-06-2017 17:31 • Reageer
René
Wat een strijd. Sterkte... stapje voor stapje de goede kant op.
01-06-2017 17:18
01-06-2017 17:18 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Flinke strijd dit keer, dat wel.
01-06-2017 17:48
01-06-2017 17:48 • Reageer
Janzen
Hi Lotte, Wat Vervelend voor je. Ik hoop dat je je gauw beter voelt (Warme knuffel)
31-05-2017 21:26
31-05-2017 21:26 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Vandaag de eerste stap gedaan denk ik. Dank je wel.
31-05-2017 21:44
31-05-2017 21:44 • Reageer
Bodycoach
Gelukkig ben je een doorzetter;-) Heel mooi hoe je alles kan verwoorden
31-05-2017 18:59
31-05-2017 18:59 • 1 reactie • Reageer
Lotte
Dank je. Het was een wilde rit dit keer.
31-05-2017 20:13
31-05-2017 20:13 • Reageer