×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Welke keuze heb ik?

Welke keuze heb ik?


Nadat ik ziek ben geworden september 2014 en het therapeutische traject ben ingegaan heb ik voor veel keuzes gestaan die ik moeilijk kon maken.

Het maken van de keuze om medicatie te gebruiken waardoor ik niet meer in het arbeidsproces kon deelnemen was voor mij geen keuze, ik moest en zou terug op de werkvloer.

Dat was immers iets wat ik kon en daarop was mijn leven gebaseerd.

Ik moest ook zo snel mogelijk weer mijn uren maken maar vergat dat ik nog een zwaar traject van EMDR had lopen en galopeerde mezelf voorbij.

Teruggezet in uren door de Arbo en langzamer opbouwen.

Mijn werkgever kreeg een loonsanctie tot september dit jaar, omdat deze in twee jaar een dossier van welgetelt twee blaadjes had.

Deze had ook geen contact opgenomen in de tijd van mijn drie dagen per week therapie voor 8 maanden maar ikzelf was wel eens geweest voor een kop koffie om mijn drempel laag te houden, ondanks dat mijn baas in twee jaar niet had gevraagd hoe het ging.

De uren die ik opbouwde had ik zelf in een schema gezet en bijgehouden, dit vonden ze uitstekend.

Ik vond het alleen maar fijn dat ze zoveel geduld hadden en niet aan het pushen waren.

Tot in maart de arbeidsdeskundige kwam en PZ in de handen zat te wrijven omdat hun verwachting was dat ik snel op 40 uur zou zitten, zo zat ze ook echt en deed deze uitspraak.

Hun verwachting werd teniet gedaan door de uitspraak dat ik op dit moment 16 uur inzetbaar was en wellicht naar 20 uur.

De reactie was verpletterend.

Men zou kijken wat dit juridisch voor hun inhield en mijn baan was 40 uur dus met 20 kon ik niet mijn werk bij hun voortzetten.

Mijn werk is op dit moment gebaseerd op een nieuw aangevraagde functie welke nog niet is goedgekeurd of inhoudelijk is ingevuld dus ik vraag in mijn onschuld, moet ik terug naar mijn oude functie?

Nee die bestond al een jaar niet meer, wegens reorganisatie.

Fijn dat ik daarover was ingelicht zeg!

De Arbeidsdeskundige vroeg me: Lotte heb je verder nog vragen?

Ik antwoorde beduusd, nee, ik moet dit even op me in laten werken.

Ja, knikte ze beamend, dit gesprek heeft een andere wending gekregen dan we hadden gedacht.

Ik had ze de hemel ingeprezen, verteld dat hun gebrek aan contact niet een gebrek was maar me de ruimte geven om te genezen, mijn vakantiedagen had ik weggeschreven want ik vond dat het niet eerlijk was als ze werden uitbetaald, meegewerkt aan alles om hun in beter daglicht te zetten bij het UWV. Ze verdedigd ten koste van mezelf.

Hoe had ik zo stom kunnen zijn!

Daarna ging alles mis, ik was helemaal in de war.

Mijn werkgever kwam ineens vragen, hoe lang ben je hiermee bezig, wanneer denk je hiermee klaar te zijn? Terwijl in het rapport stond, geen deadlines, geen druk. Als je naar het ziekenhuis moet wanneer haal je die tijd in? Eh, ik neem die dag vrij voor de volle 8 uur, hoezo inhalen. 

Je moet snel op minstens 32 uur zitten anders gaat het echt niet. Eh ja, ik zou wel willen maar ik kan nu al niet meer. 

Wanneer moet je weer naar de Arbo? Ben benieuwd hoeveel uur je erbij mag doen alhoewel ze houden je wel erg tegen. Eh dat is om mij te beschermen wellicht?

Kun je echt niet even doorzetten en meer werken want deze uren zijn echt niet genoeg, deze baan is echt full time anders gaat het niet. En verkoopt je boek goed? Daar ben je wel druk mee geweest hé? Eh het is geen bestseller en dat hoeft ook niet, het heeft geholpen in mijn proces.

Het resulteerde dat ik anderhalve week voor ik totaal inklapte, s'ochtends met tranen in mijn ogen naar mijn werk reed en uiteindelijk vond dat ik nergens goed voor was, men beter af zou zijn zonder mij (pz had in het gesprek aangegeven dat het voor hun duidelijker was als iemand ongeneeslijk ziek was of geheel afgekeurd dan betaalde je tot het eind en daarmee was het afgelopen) ik was anderen tot last, en ik was zo moe, ik wilde niet meer vechten, ik kon niet meer.

Ik storte in bij een gesprek met mijn mentor in het ziekenhuis waardoor zij direct mijn psycholoog inschakelde en ik kreeg anti-psychose om de drang en verlangen naar de dood te onderdrukken. De week erop aangevuld met een anti-depresieva. Nu na een paar weken slaap ik goed en word de wereld weer wat helderder om me heen.

Auto rijden durf ik niet, ik ben suf, ben soms even weg, en alles beweegt waardoor ik misselijk word als ik me wil concentreren om te focussen.

Ik weet niet of ik nog terug kan naar mijn werk, ik wil niet meer terug naar hoe ik me een paar weken geleden voelde. Dat kan ik niet nog een keer aan.

Nooit gedacht dat ik zover zou komen dat te zeggen, maar ik ben zo gekwetst en teleurgesteld.

Door medicatie toe te staan heb ik voor mezelf gekozen.

Maar hoe kies ik in de toekomst verder voor mezelf als de vraag weer komt, wanneer denk je weer te gaan werken?

De onzekerheid dat er nog geen gesprek bij het UWV is geweest door de loonsanctie maakt het niet beter.

Ik weet alleen: Al zou ik terug willen, ik kan niet meer terug.Ik houd dat niet vol.

In de paar weken dat ik nu weer 100% thuis ben heb ik ook niets van ze gehoord en ik weet niet of ik ze nog wel te woord kan staan.

Vroeger zou ik ze zeggen wat ik er van vond, misschien zelfs kijken om een rechtzaak aan te spannen, de OR inschakelen of de directie aanspreken, ik deinsde toen echt nergens voor terug maar nu heb ik de kracht er niet voor.

Als de medicatie zijn werk doet en ik weer wat beter ben dan nu, zal ik wel weer terug moeten, dit vooruitzicht drukt zwaar en met deze gedachte word ik s'ochtends wakker.

Maar ik heb volgens mij geen andere keus.


Lotte




Hans van Gemert
Je moet er, denk ik, niet op vooruit lopen. Eerst beter voelen, dan over de rest nadenken. Gesprekken altijd voorbespreken met je behandelaars, dat geeft je meer zekerheid. In ieder geval : sterkte met alles
19-05-2017 21:55
19-05-2017 21:55
René
Dit is niet leuk om te horen. De werkrelatie is denk ik wel echt verstoord. Dit is normaal al niet leuk maar in jou geval belemmert het ook nog eens je herstel. Probeer te focussen op jezelf. Die werkgever komt pas op de laatste plaats.
18-05-2017 16:49
18-05-2017 16:49
_PetitCorbeau_
Ik kan je ook niet helpen, maar veel sterkte!
18-05-2017 16:11
18-05-2017 16:11
LWAlmanak
De vraag is: als je terug gaat, zegt de werkgever je dan niet meteen ontslag aan wegens verstoorde werkrelatie? Zo te lezen zou ik die stelling ook maar eens bij je psycholoog/behandelaars neer leggen... Zorgelijke situatie, uitzichtloos, maak je niet te druk, focus op herstel voor zo ver mogelijk!
18-05-2017 15:20
18-05-2017 15:20
Alzheimerblog
Heftige situatie. Ik kan je geen advies geven maar wens je veel sterkte.
18-05-2017 13:20
18-05-2017 13:20