Een gevaarlijke vriendschap - Deel 10


‘Zitten we nog lang aan tafel?’ vraagt Anne aan haar ouders. ‘Alleen het toetje nog’, antwoordden haar ouders. Anne kan haast niet wachten totdat ze klaar zijn met eten. Ze staat te trappelen om de deur uit te gaan. Ze heeft ontzettend veel zin in haar bioscoopafspraakje met Remco. Ondanks dat ze al eens eerder afgesproken heeft met Remco, voelt ze toch spanningen voor het afspraakje. Naar de bioscoop gaan is toch anders dan samen wandelen door het park en een ijsje eten volgens Anne. Ze vindt dan ook dat ze voor dit afspraakje er best wat leuker uit mag zien. Tijdens het eten bedenkt ze dan ook al wat ze zal gaan aantrekken. Ergens voelt ze de behoefte om er leuk uit te willen zien voor Remco, alleen wat zou hij leuk vinden? Een broek met een truitje of een leuk jurkje? Ze weet het nog niet zo goed. Hij heeft nog weinig gezegd over haar kledingstijl, bedenkt ze zich dan.

Na het eten weet ze niet hoe snel ze richting haar slaapkamer kan komen om zich om te kleden. Ze trekt haar kledingkast open en staart minuten lang naar de verschillende jurkjes die ze in haar kast heeft hangen. Anne vind het maar moeilijk om te kiezen wat ze aan zal gaan trekken: ‘Zal ik mijn losse gebloemde jurkje aantrekken of toch maar mijn strakke zwarte jurkje met kant?’, denkt ze. ‘Of misschien toch maar gewoon een spijkerbroek met een leuk truitje’, aangezien dit is wat Remco al eerder gezien heeft. ‘O, wist ik maar wat hij leuk vind!’, denkt ze. Maar na lang wikken en wegen besluit ze uiteindelijk om te gaan voor het strakke zwarte jurkje met kant met daaronder haar zwarte sneakers. Ze besluit om haar haren in een nonchalante losse staart te doen. Als Anne dan eindelijk klaar is, kijkt ze in de spiegel en komt tot de conclusie dat ze nog wat mist aan haar look. ‘Wat is het dat ik mis?’, vraagt ze zichzelf af. ‘Ja, iets van make-up’, denkt ze. Normaal gesproken draagt ze haast nooit make-up, maar vanavond is anders besluit ze. Omdat ze normaal gesproken haast nooit make-up draagt, besluit ze om te gaan voor een natuurlijke look. Ze brengt heel lichtjes wat foundation aan, een klein beetje mascara en een lijntje onder haar ogen. ‘Dat zou hem moeten doen’, denkt ze. Eenmaal opgemaakt, kijkt ze nog één laatste keer in de spiegel en eigenlijk vind ze zichzelf er best leuk uitzien nu. Ze hoopt dat Remco dit ook gaat vinden. Opgetut en wel snelt Anne de trap af. Zonder haar ouders en haar broertje gedag te zeggen, rent ze naar de tuin om haar fiets te pakken.

In nog geen vijftien minuten fietsen komt ze hijgend en puffend bij de bioscoop aan. Voor de bioscoop ziet ze Remco al staan. Zodra Anne hem ziet voelt ze direct de vlinders weer in haar buik. ‘Wat ziet hij er toch knap uit’, denkt ze. Ze hoopt stiekem dat hij ook hetzelfde over haar denkt. Ze zet haar fiets weg en probeert een poging te doen om haar gedachten opzij te zetten. ‘Eerst even bijkomen’, zegt ze zachtjes tegen zichzelf voordat ze richting de ingang van de bioscoop loopt. In haar hoofd spoken allerlei gedachten, gedachten die gaan over Remco. Ze is zo diep verzonken in haar gedachten dat ze zonder nadenken hem stevig omhelst. In eerste instantie schrikt ze van zichzelf en tegelijkertijd vind ze het ergens ook wel goed aanvoelen. Remco lijkt het ook niet erg te vinden. Integendeel, hij klemt haar juist dichter tegen zich aan. Anne beantwoord dit door Remco nog iets steviger te omhelzen dan ze al deed. ‘Hmm’, denkt ze, ‘Dit voelt eigenlijk best wel heel erg fijn zo’.