Een gevaarlijke vriendschap - Deel 12


Terwijl ze haar hoofd op zijn borstkas heeft liggen, voelt ze hoe zijn hartslag rustig en regelmatig klopt. Dit helpt haar om haar te kalmeren. Hij merkt het aan haar ademhaling die steeds rustiger en regelmatiger gaat. ‘Gaat het weer een beetje?’, vraagt Remco dan. ‘Jawel’, reageert Anne nog ietwat verlegen. Remco legt zijn hand op de wang van Anne. Zijn hand voelt warm aan. Ze vind het spannend en toch ook wel fijn. Maar ondanks dat, durft ze hem niet aan te kijken. Ze houdt zich nog steeds verscholen in zijn borstkas.

Ineens voelt Anne hoe Remco heel rustig en beheerst haar hoofd iets omhoog tilt. Ze voelt spanning in haar buik en voelt zich rood worden op plekken waar ze niet eens wist dat ze rood worden kon. Toch laat ze het toe dat hij dit doet. Vanwege de spanning die ze voelt, knijpt ze haar ogen dicht. En dan ineens voelt ze zijn lippen op de hare. Eerst schrikt ze en deinst iets terug en dan denkt ze: ‘Wat heeft hij zachte lippen’. Ze voelt hoe hij haar heel zachtjes nog eens kust. En dan nog eens en nog eens. ‘Hij kan wel goed kussen’, denkt ze. ‘Zal ik hem terug kussen?’, ‘Kan ik dat wel?’. Even weet ze niet zo goed wat te doen. Ze voelt zich wat onzeker, maar dan besluit ze om hem heel voorzichtig terug te kussen met haar ogen nog steeds dichtgeknepen, bang om iets verkeerd te doen. Immers, ze heeft nog nooit eerder met een jongen gekust. Zou ze het wel goed doen? Kennelijk wel, aangezien ze voelt hoe Remco haar terug kust.

Ze voelt nu zelfs nog meer vlinders in haar buik. ‘Is dit dan hoe verliefd zijn voelt?’, denkt ze. Als dit inderdaad zo is, is ze zeker weten verliefd. ‘Wat is kussen heerlijk om te doen’, denkt ze bij zichzelf. Nadenkend over verliefd zijn, legt ze haar hoofd weer tegen de borstkas van Remco aan en zorgt dat ze lekker zit om de film verder te kunnen gaan kijken.

Anne merkt aan zichzelf dat ze niet lekker in de film zit, ze blijft denken aan de kus. Ze voelt zich onrustig en opgewekt tegelijk. Dit heeft ze nog nooit eerder gevoeld. Zo nu en dan geeft ze eens een blik omhoog richting Remco in de hoop af te kunnen lezen wat hij denkt. Echter ze weet het niet goed. ‘Wat is het toch moeilijk om te zien hoe een ander zich voelt’, denkt Anne. ‘Wist ik maar wat een ander dacht of voelde’, mompelt ze zachtjes in zichzelf, terwijl ze weer in de richting van Remco kijkt.

Ze twijfelt erg of zij ook initiatief moet nemen of misschien ook juist niet. Hoe zou ze overkomen bij Remco als zij initiatief neemt, misschien houdt hij wel helemaal niet van zulk soort meisjes. Ze vraagt zichzelf af hoe Remco zou reageren als zij hem ineens zou kussen. ‘Zou hij terug deinzen?’ of ‘Zou hij juist schrikken?’ of ‘Zou hij het niet erg vinden en terug kussen?’. Terwijl al deze vragen door haar hoofd heen spoken, besluit ze toch om de stap te wagen en ervoor te gaan. Immers, ‘Wie niet waagt wie niet wint’, denkt ze bij zichzelf. Anne kijkt zijn richting op in de hoop dat hij terugkijkt. Echter hij lijkt niet te zien dat ze naar hem kijkt. Ze kruipt nog iets dichter tegen hem aan en legt haar hand op zijn borstkas terwijl ze hem nog steeds aankijkt. ‘Hé, eindelijk contact’, denkt ze dan. Terwijl ze dit denkt, brengt ze haar lippen naar de zijne en geeft hem een kus. En daarna nog eens en nog eens. Zoals altijd voelt ze weer die vlinders in haar buik. Wat is dat toch een ontzettend fijn en aangenaam gevoel.