Een gevaarlijke vriendschap - Deel 17


‘Kom bij me zitten’, zegt Remco met een ietwat bevelende ondertoon in zijn stem. Een toon die Anne zwaar irriteert. Met lichte tegenzin doet ze dan ook wat er van haar gevraagd word. Ze begint zich steeds meer en meer te irriteren aan het gedrag van Remco. ‘Zijn alle mannen zo?’, vraag ze zichzelf af. Steeds meer vertoont hij claimend gedrag. Hij verlangt steeds meer van haar.

Anne vind het moeilijk om nee te zeggen vanwege de geweldige cadeautjes die ze steeds van hem krijgt. Dit geeft haar het idee dat wel moet doen wat Remco van haar vraagt. Daarnaast heeft hij wel aandacht voor haar. Aandacht waar ze juist zo naar verlangt. Remco weet dit. Ook weet hij dat vanwege de cadeautjes die hij geeft zij doet wat hij van haar vraagt. Hij vind het geweldig om haar op deze manier in zijn macht te hebben.

Wanneer ze naast hem zit, streelt hij haar zachtjes door haar haren. Hij vind dit heerlijk om te doen. Anne voelt hoe er een siddering door haar lichaam heen gaat. Heel behoedzaam streelt Remco haar vervolgens over haar wang om haar dan vervolgens in haar hals te strelen. Ze voelt hoe haar ademhaling en hartslag versnellen. Terwijl hij Anne aankijkt laat hij heel rustig zijn handen verder zakken. Anne voelt hoe de handen van Remco eerst over haar borsten glijden en dan over haar buik. Ze voelt hoe ze het warm krijgt van binnen. Ze weet alleen niet goed of ze Remco nu verder moet laten gaan of dat ze hem moet laten stoppen.

Ze voelt hoe de handen van Remco verder gaan. Langzaam en behoedzaam glijden deze nog verder naar beneden. Eerst over haar heupen, dan over haar bovenbenen om vervolgens te stoppen aan de binnenkant van haar dij. ‘Stop!’, roept Anne dan ineens uit.

Met een vragende blik kijkt Remco haar aan. ‘Stop?’, vraagt hij. ‘Weet je dat zeker?’. Stamelend gooit Anne er een ja uit. ‘Dat klinkt niet heel overtuigend’, antwoord Remco. ‘Ik weet het heel zeker’, antwoord Anne dan.