Een gevaarlijke vriendschap - deel 8


De volgende dag gaat Anne weer vroeg richting het park. Remco staat haar op dezelfde plek op te wachten als de dag ervoor. Ook vandaag voelt Anne weer de vlinders in haar buik terwijl ze samen door het park lopen. Zo nu en dan kijkt ze even zijn kant op. ‘Zou hij het merken?’, denkt ze bij zichzelf. Ineens kijkt Remco haar kant op. Verlegen glimlacht ze naar hem. De tijd kruipt voorbij. Na een poosje gewandeld te hebben, stelt Remco voor om rustig ergens op een bankje te gaan zitten. Zodra ze een bankje hebben gevonden, nemen ze plaats. Anne vind het wat onwennig om naast hem te gaan zitten. Naast hem lopen is toch anders vind ze. Ineens voelt ze hoe er heel voorzichtig een arm om haar schouders heen gelegd wordt. Anne voelt een soort van spanning en tegelijkertijd nog meer vlinders in haar buik. ‘Zou Remco mij net zo leuk vinden als ik hem?’, vraagt ze zich af. Hij vertelt haar wel steeds dat ze zo ontzettend mooi is, maar zou hij dit wel echt menen? Nooit eerder waren er jongens geweest die haar dit hadden verteld. Het voelt dan ook een beetje onwennig en misschien ook wel wat ongemakkelijk. Anne weet dan ook niet goed wat ze ervan denken moet. Ook weet ze niet goed wat ze tegen Remco moet zeggen of hoe ze zich naar hem toe gedragen moet.

Ergens voelt het wel goed om met een arm van Remco om haar heen geslagen te zitten. Anne voelt zich op een bepaalde manier veilig en geborgen. Door dit gevoel kruipt ze dichter tegen Remco aan. ‘Heerlijk’, denkt ze.

Na even op het bankje gezeten te hebben, besluiten ze om een ijsje te gaan halen. Remco staat erop dat hij de ijsjes zou betalen. Hij vind dat het zo hoort bij een afspraakje. ‘Een meisje hoor je niet te laten betalen’, aldus hem. Anne liet hem maar zijn gang gaan, wat wist zij nu van regels tijdens afspraakjes. Bovendien was ze veel te veel afgeleid door haar gedachten over Remco. Met hun ijsje in hun hand, liepen ze rustig en genietend terug naar de ingang van het park. Ook vandaag was de tijd weer voorbij gevlogen. Wat was vandaag weer een onwijs gezellig en leuk dagje, vond Anne. Remco vroeg haar wat ze de rest van de week op de planning had. ‘Geen idee nog’, antwoordt ze terwijl ze haar schouders ophaalt.

‘Dat komt dan goed uit’, antwoordt Remco terug. ‘Dan kunnen we iedere dag het park wel in, als je dat leuk lijkt?’. Anne knikt instemmend, want wat moet ze anders in haar eentje doen de rest van de week. Ze vind het fijn dat Remco haar het gevoel geeft dat hij haar wel echt superleuk vind. Hij laat dit vooral blijken door haar veel complimentjes te geven en op de meest gekke momenten een arm om haar heen te slaan. Wat Anne wel apart vind, is dat Remco steeds alles wil betalen voor haar. Dit is iets wat ze van huis uit helemaal niet gewend is. Haar ouders betaalden ook altijd alles samen. Nu wist ze natuurlijk niet goed hoe het werkte tijdens een afspraakje, die had ze immers nooit eerder gehad. Daarom besloot ze om het dus maar zo te laten. Ergens vond ze het ook wel superschattig. Op de één of andere manier gaf dit haar het idee Remco echt om haar gaf en dat hij haar echt graag zag. Ze besluit voor zichzelf dat dit het meest fijne gevoel is dat ze ooit gevoeld heeft, naast de liefde van haar ouders dan.

Er is echter ook één dingetje waar ze zich wel wat ongemakkelijk bij voelt. Remco wilt haar steeds het liefst kussen. Anne weet echter niet goed of ze hier wel aan toe is of niet. Al twee dagen op rij weet ze hoe ze Remco op afstand kan houden wanneer hij een poging wil doen. Ze vertelt hem eerlijk dat ze niet zo goed durft omdat ze nooit eerder een jongen gekust heeft. Hierdoor voelt ze zichzelf wat onzeker. ‘Wat als ik niet kan kussen?’ of ‘Wat als ik het verkeerd doe?’, vraagt ze zichzelf af.

Gelukkig voor haar, geeft Remco aan geduldig te zijn, het zou vanzelf wel komen. Volgens hem moet ze vooral doen wat goed voelt. Anne voelt zich opgelucht en goed dankzij deze mededeling. Dit gaf haar het idee dat zij kon bepalen hoe de vriendschap zich verder zou gaan ontwikkelen of niet. Ondanks dat, wilde ze wel graag Remco een kus geven. Hij was zo lief voor haar en had zoveel voor haar gedaan. Met een kus kon ze hem zeker wel bedanken. ‘Zou ze het doen?’, ‘Nee’, besloot ze. ‘Als hij me echt leuk vind, dan wacht hij op die kus’.

Laat je me weten wat je tot zover van het verhaal vind?

Het verhaal kan her en der nog flink aangepast en verbeterd worden. Ik zou het dan ook ontzettend waarderen, wanneer je feedback achterlaat op dit stuk tekst met wat je goed vond aan het stuk en wat je denkt dat beter kan. Ik lees het graag. En mocht je het verhaal dan nog eens opnieuw doorlezen, wie weet lees je dan jouw feedback verwerkt in het verhaal.