Een gevaarlijke vriendschap - deel 9


Nieuwsgierig geworden besluit Anne om hem een berichtje te sturen. Tijdens het wachten op een berichtje terug, bijt ze zenuwachtig op haar nagels. Wat duurt het wachten lang. Zou hij het berichtje lezen? Wat zou hij van haar vinden? Wat is wachten spannend. Sneller dan gehoopt, ontvangt ze een berichtje terug. ‘O, wat zal er in het berichtje staan?’, denkt ze. Ze verzamelt al haar moed en opent het berichtje om deze te kunnen lezen. Ze voelt de spanning door haar lichaam gaan, hartkloppingen in haar keel en haar handen zo ontzettend klam. De spanning lijkt echter overbodig geweest te zijn, nooit eerder had ze zo’n ontzettend lief berichtje gehad van iemand. Anne voelt hoe de vlinders in haar buik tekeergaan vanwege het berichtje en weet eigenlijk niet goed hoe ermee om te gaan. Om zichzelf iets te kalmeren, leest ze verschillende keren het berichtje aan zichzelf voor. 

Lieve Anne, 

Wat zie je er super leuk uit zeg. 

Een meisje zoals jij en geen vriendinnen om mee af te spreken in de zomervakantie?

Dat kan ik me niet voorstellen. 

Je bent een hartstikke leuk meisje om te zien. 

Ik zou het wel weten hoor. 

Ik wil best een afspraakje met je plannen om lekker te hangen. 

Ik kan morgen al, en jij? 

-X- ik.

In eerste instantie wist Anne zich even geen raad met het berichtje. ‘Wat moest ze nu terug antwoorden?’. Anne vond het spannend om direct af te spreken, ze vroeg zich af of ze dat wel kon maken. Zo snel al? Wat zouden haar ouders hier wel niet van denken? Bovendien kende Anne deze jongen niet eens, ze wist niet eens zijn naam. Ze wilde eerst meer van hem weten en besloot daarom in te gaan op zijn chatverzoek. 

Anne: Hoi, alles goed? 

Anoniem: Jawel, en met jou? 

Anne: Ja, met mij ook. Hoe heet je? Dit stond niet in je advertentie. 

Anoniem: Ik heet Remco en jij Anne toch? 

Anne: Ja klopt. Hoe oud ben je? 

Remco: Zeventien en jij? 

Anne: Veertien.  

Anne: Wat doe je graag? 

Remco: Sleutelen aan mijn scooter en met knappe meiden zoals jij chillen.

Anne: Ik ben helemaal niet knap.

Remco: Vast wel toch? Heb je een foto? 

Anne: Ik hou niet zo van foto’s delen. 

Remco: Aah toe, één voor mij? 

Anne: Ik weet het niet zo goed hoor. 

Remco: Er kan toch niks gebeuren? Het is maar een foto. Eéntje maar. 

Anne: Oké, vooruit dan maar. 

Remco: Wauw, je bent het meest knappe meisje wat ik ooit gezien heb. 

Anne: Meen je dat serieus? 

Remco: Zeker dat ik dat meen. Heb je zin om eens af te spreken met me? 

Anne: Ik weet niet zo goed. Zo goed ken ik je nu ook nog niet. 

Remco: Mooie manier om me te leren kennen dacht ik zo. 

Anne: Ik weet het niet zo goed hoor. 

Remco: Word je verlegen van me? 

Anne: Misschien. 

Remco: Gewoon samen een ijsje eten ofzo, misschien een rondje chillen op mijn scooter samen. Meer niet. 

Anne: Ik weet het niet hoor. 

Remco: Doe eens gek, zeg ja. 

Anne: Ik weet niet of mijn ouders dat wel een goed idee vinden. 

Remco: Vast wel, zeg gewoon ja. Anders zeg je toch gewoon dat je met een vriendin aan het chillen bent? 

Anne: Ik denk er even over na, oké?

Remco: Niet te lang hoor. Misschien heb ik morgen ineens wel andere plannen. 

Anne voelt steeds meer hoe een vreemd soort kriebel in haar buik tekeer gaat. ‘Het zal vast de spanning wel wezen’, denkt ze bij zichzelf. Ergens is ze wel ontzettend naar wie de persoon Remco nu in werkelijkheid is. Vele berichten later besluit ze uiteindelijk dan toch om af te spreken. Ze bedenkt meteen al welke leuke dingen ze dan nog meer zou kunnen gaan doen met Remco, behalve het samen een ijsje eten. Het lijkt haar wel wat om samen naar de bioscoop te gaan of naar de dierentuin, tenminste als het afspraakje bevalt. Ergens vind Anne het wel erg spannend om zo snel al af te spreken met een jongen die ze niet of nauwelijks kent. Maar goed, wat moet je anders als voor je gevoel al je vriendinnen je in de steek laten en je ouders continu aan het werk zijn? Ze liet hierdoor toch echt niet haar zomervakantie verpesten. 

Omdat Anne het best spannend vind om af te spreken met Remco, heeft ze voorgesteld om af te spreken in het park. Ze zouden elkaar dan zo rond de klok van elf in de ochtend ontmoeten bij het bankje bij de vijver. Anne vond het fijn dat zij voor deze eerste afspraak de plek mocht kiezen om af te spreken. Ze had expres gekozen voor het park. Deze was op slechts tien minuten fietsen van haar huis vandaan, mocht er iets zijn, dan zou Anne snel weer thuis zijn. In haar beleving voelde hierdoor het afspreken minder spannend, omdat ze wist dat ze in de buurt van haar huis en haar ouders zou zijn. 

Laat je me weten wat je tot zover van het verhaal vind?

Het verhaal kan her en der nog flink aangepast en verbeterd worden. Ik zou het dan ook ontzettend waarderen, wanneer je feedback achterlaat op dit stuk tekst met wat je goed vond aan het stuk en wat je denkt dat beter kan. Ik lees het graag. En mocht je het verhaal dan nog eens opnieuw doorlezen, wie weet lees je dan jouw feedback verwerkt in het verhaal.