Een gevaarlijke vriendschap - deel 9


Het is nog vroeg in de avond wanneer Anne thuiskomt van haar afspraakje met Remco. Haar ouders en haar broertje Joris zitten al aan tafel voor het avondeten. Anne moet nog bijkomen van haar dagje weg in het park. Ze ploft neer op een stoel zonder haar ouders en haar broertje gedag te zeggen en schept meteen een bord eten op. Haar ouders kijken haar beiden vragend aan, maar Anne reageert hier niet eens op de vragende blikken van hen. Ze heeft nu even zo geen behoefte aan vragen van haar ouders. Ze wil gewoon rustig eten. Ze is dan ook zeer opgelucht dat haar ouders haar verder met rust laten en geen vragen stellen, ook niet over de afgelopen week.

De afgelopen week heeft ze zo goed als iedere dag een afspraakje gehad met Remco. Van tevoren had ze niet kunnen bedenken dat ze het zo gezellig zou kunnen hebben met iemand die ze had leren kennen via het internet. Het was de afgelopen week zelfs zo gezellig geweest dat Remco haar alweer gevraagd had voor een volgende afspraakje. Uiteraard had ze weer ja gezegd. Dit keer heeft hij haar meegevraagd voor een avondje naar de bioscoop. Liever zou Anne weer een hele dag met hem willen optrekken, maar dat ging nu niet. Ze moet namelijk een dagje op haar kleine broertje Joris passen. Dit is wel het laatste waar ze zin in heeft. Ze vond haar broertje altijd zo ontzettend irritant en bijdehand als ze op hem moest passen. Daar kwam bij dat hij ook altijd moeilijk te vermaken was.

Ze kijkt dan ook met spanning uit naar het avondje bioscoop. Doordat Anne zoveel zin heeft in het avondje uit, lijkt de dag een eeuwigheid te duren. Ze weet op den duur van gekkigheid geen activiteiten meer te bedenken die ze samen met haar broertje kan gaan ondernemen om de dag door te komen. De enige activiteit die ze bedenken kan, is een spelletje spelen op de PlayStation. Dit is namelijk één van de favoriete bezigheden van haar broertje. Hij vind het dan vooral fantastisch spelletjes te spelen waarbij hij kan winnen van zijn grote zus. Het liefst iets met voetbalspelletjes of racespelletjes.

Ondanks het spelen van spelletjes met haar broertje Joris, lijkt de tijd maar niet op te schieten. ‘Wat kruipt de tijd langzaam voorbij, kan de tijd niet wat sneller gaan’, denkt Anne. Bijna iedere minuut kijkt ze op de klok. Haar broertje Joris merkt dit ook op, en raakt hierdoor steeds meer en meer geïrriteerd. ‘We zouden toch een spelletje spelen?’, moppert hij naar Anne toe. Hij heeft liever dat ze meespeelt met het spelletje op de PlayStation in plaats van dat ze de hele tijd naar de klok zit te turen. Gelukkig hoort Anne dan ineens een auto stoppen voor de deur en niet veel later sleutels die rammelen. Eindelijk gaat de voordeur open, haar ouders zijn eindelijk thuis van hun werk. ‘Wat was dit een lange en zenuwslopende dag’, denkt Anne bij zichzelf. Gelukkig is het bijna tijd voor het avondeten.

Laat je me weten wat je tot zover van het verhaal vind?

Het verhaal kan her en der nog flink aangepast en verbeterd worden. Ik zou het dan ook ontzettend waarderen, wanneer je feedback achterlaat op dit stuk tekst met wat je goed vond aan het stuk en wat je denkt dat beter kan. Ik lees het graag. En mocht je het verhaal dan nog eens opnieuw doorlezen, wie weet lees je dan jouw feedback verwerkt in het verhaal.