×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Geen kruisiging zonder Gethsemane!

Geen kruisiging zonder Gethsemane!


Mag ik je meenemen naar een heel klein stukje ‘paradijs op aarde’? Ik bedoel dan een mooi groen grasveld met wat bomen, een mooie visvijver voor de caravan. Vogels die ’s-Morgens in alle vroegte beginnen met hun vrolijke gezang en een graad of 20 – 25 Celsius. Stilte, rust, her en der een kinderstem, een gejoel van opwinding en het zacht of harder gehinnik van een stuk of wat paarden. Verder niets, helemaal niets hoeven, niets moeten, gewoon stilte en rust. Geen gedachten, geen ‘het gaat almaar door in de kop’. Rust.

 

Misschien helpt het als ik er een tweetal ‘gezangen’ bij pak van Opwekking en wel de nummers:


Mag ik je uitnodigen, om voordat we verder gaan, we even een moment samen genieten van deze twee liederen? Ja, ga gerust je gang om even de linken aan te klikken, je ogen een moment te sluiten en jou gedachten te ‘zetten’ op deze twee liederen. Laat ze eens diep in u zelf doordringen. Neem ze in u op, ‘zuig ze op als zoete koek’! Nee, niet zoals in de kerk/gemeente, wanneer we ze samen zingen. Nee, gewoon even stil worden, niet meezingen en even heel erg goed luisteren, zodat het in het diepste der diepste, in uw innerlijke ik, in uw ziel doorgang zal vinden.

Dat moment van stilte, dat moment van innerlijke rust, daar wil u heel graag even mee naar toe nemen. Om die diepe diepte ter ervaren van rust en vrede en een moment om jouw/mijn Heer en Heiland te ontmoeten.

Hij is toch ook wel uw Heer, de regisseur van uw leven?

Ben je daar geweest? Heb je dat moment van stilte opgezocht en ervaren? Die rust? Die innerlijke rust? Als dat niet zo is, dan hoop ik dat u opnieuw begint boven aan de tekst, opnieuw de twee ‘gezangen’ te beluisteren. Opnieuw in de rust te komen van de Vader. Opnieuw op die plek te komen van ‘een stukje paradijs op aarde’, want de plek waarmee ik u vandaag mee naar toe wil nemen, is niet zo’n plek!

We gaan samen naar Gethsemane!

Toen ik zo eens de vraag stelde op FaceBook: Ben jij al in jou Gethsemane geweest? Kreeg ik de volgende reactie:

Noem mij een mens die daar niet is geweest, of daar niet mee te maken krijgt.

Nu mag ik hopen van wel, was en is mijn stellige overtuiging! En ja, mijn antwoord op de volgende vraag van de reageerder, moet ik dus ook met JA beantwoorden:

u hoopt toch niet dat elk mens in doodsangst verkeert de avond voor zijn of haar gruwelijke dood en/of marteling?

Of hij nu wel of niet iemand toe wenst in die doodsangst te verkeren, of hij nu wel of niet dat geestelijk lijden toewenst, dat zal mij even ‘worst wezen’. Het ergste vind ik het dat hij het niemand toewenst!

En dat is eigenlijk, sorry dat ik dit nu generaliseer, het probleem met de huidige ‘kerkelijk leiders’ die ik, tot op de dag van vandaag tegen kom: niemand is ECHT in Gethsemane geweest! En ook ik heb moeite met Gethsemane. Maar zonder Gethsemane geen kruisiging!

Ik las laatst een boek van een heel goede vriend van mij. Echt een aanrader, maar, omwille van de privacy (…)van de schrijver, zal ik zijn naam (nog) niet noemen. Wellicht dat hij dit zelf doet, mocht hij dit lezen (en dat zou ik waarderen!), ik nodig hem daartoe van harte uit om deze studie dan ook te complementeren met ‘zijn visie’ hierop. En met ‘zijn visie’ bedoel ik dan de visie van Hem die in hem leeft, de Gekruisigde.

En nu we het toch even zo hebben over de Gekruisigde, over de Here Jezus die in ons leeft, heb je de weblogs al gelezen over het DNA van Christus (het-dna-van-christus) en Jouw identiteit in Christus (jou-identiteit-in-christus)? Misschien is dit een goed moment om dat eerst even te doen? Het is denk ik een goed moment om met een frisse blik te gaan kijken naar het DNA van Christus in jou en jouw identiteit in Hem…

Maar goed, terug naar deze vriend van mij. Een aantal jaar geleden had hij een fantastische bediening. Hij was voorganger van een gemeente, had een vlag en dansschool opgezet en was ook nog eens overziener in het buitenland van een bediening in het buitenland, waar hij ook voorzag in het inkomen van een aantal voorgangers. Totdat…

Totdat er een moment kwam dat het tegen zat. Zijn huwelijk kapot ging en daardoor zijn hele leven in een stortte. Gemeente weg, vlag en dansschool weg, bediening in het buitenland weg, vrouw en kinderen weg. Alles, genadeloos ineen geslagen, kapot gemaakt. Het ‘verwoeste hem’. Eenzaam en alleen stond hij daar, door een ieder verlaten die hij lief had en waarvoor hij al die jaren zo had klaar gestaan. Nu zat hij daar, alleen. Boos? Teleurgesteld? Eenzaam? Kon hij nog iemand vertrouwen? Kon hij zelf nog op ‘iets of iemand terug vallen’?

De afloop is grandioos! Als ik nu zijn leven overzie, als ik nu zie hoe hij het, alles uit genade door de Here Jezus, ‘voor elkaar heeft’, ja, dan ben ik best een beetje ‘jaloers’. Gezond jaloers hoor! Ik bedoel: de rijkdommen zijn hem gegund, het bedrijf wat hij nu mag leidden zij hem gegund. Zijn huidige vrouw en kinderen zij hem gegund. Het is een fantastisch gezin, een geweldig stel. Maar de jaloersheid ligt op een ander vlak. Het ligt op het vlak van zijn Gethsemane, waar ik zo verschrikkelijk jaloers op kan zijn!

Ben je nog steeds met jou gedachten ‘op dat kleine stukje paradijs op aarde’? Zit je nu nog met een vishengeltje in de hand om een paar visjes boven het water uit te halen? Luister je nog naar het zingen van de vogeltjes? Of heeft bovenstaande introductie jou met beide beentjes op aarde gezet? Ik hoop op het laatste, ik hoop dat je even met ‘een smak op de aarde gepleurd bent’. Dat je stijf in je stoel bent gaan zitten en je ergens een stukje van de pijn en het verdriet hebt (mogen) ervaren van deze vriend. Dat je jezelf hebt ingeleefd in zijn situatie en dat je gevoeld hebt hoe het zo ongeveer zou moeten voelen hoe iemand alles verliest.

In Johannes 3:16-21 lezen we:

Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder, die in Hem gelooft, niet verloren ga, maar eeuwig leven hebbe. Want God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden, opdat Hij de wereld veroordele, maar opdat de wereld door Hem behouden worde. Wie in Hem gelooft, wordt niet veroordeeld; wie niet gelooft, is reeds veroordeeld, omdat hij niet heeft geloofd in de naam van de eniggeboren Zoon van God. Dit is het oordeel, dat het licht in de wereld gekomen is en de mensen de duisternis liever gehad hebben dan het licht, want hun werken waren boos. Want een ieder, die kwaad bedrijft, haat het licht, en gaat niet tot het licht, opdat zijn werken niet aan de dag komen; maar wie de waarheid doet, gaat tot het licht, opdat van zijn werken blijke, dat zij in God verricht zijn.

Geweldig niet, dat Hij, God, in Zijn plan had voorzien in Christus Jezus, onze (ver)Losser en redder, Heer en Meester. ‘Tof’ dat God in Hem, in Christus, ons ‘het leven weer heeft gegeven’, dat we door Hem en in Hem weer bij de Vader mogen komen. Jezus, Hij die gezonden werd naar deze wereld om de zonde op zich te nemen, zodat wij vrijelijk tot de Vader mogen komen. We lezen dat in Mattheüs:

En van het zesde uur af kwam er duisternis over het gehele land tot het negende uur. Omstreeks het negende uur riep Jezus met luider stem, zeggende: Eli, Eli, lama sabachtani? Dat is: Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten? En sommige van de omstanders, dit horende, zeiden: Hij roept Elia. En terstond liep een van hen toe en nam een spons, drenkte die met zure wijn, stak ze op een riet en gaf Hem te drinken. Maar de anderen zeiden: Stil, laat ons zien, of Elia komt om Hem te redden. Jezus riep wederom met luider stem en gaf de geest. En zie, het voorhangsel van de tempel scheurde van boven tot beneden in tweeën, en de aarde beefde, en de rotsen scheurden, en de graven gingen open en vele lichamen der ontslapen heiligen werden opgewekt. En zij gingen uit de graven na zijn opstanding en kwamen in de heilige stad, waar zij aan velen verschenen. De hoofdman en zij, die met hem Jezus bewaakten, zagen de aardbeving en wat er plaats had en zij werden zeer bevreesd en zeiden: Waarlijk dit was een Zoon Gods. En daar waren vele vrouwen, die uit de verte toeschouwden, welke Jezus gevolgd waren uit Galilea, om Hem te dienen. Tot dezen behoorden Maria van Magdala, en moeder der zonen van Zebedeüs.Maria, de moeder van Jakobus en Jozef, en de 

We kunnen ons voorstellen dat het Kruis één van de zwaarste momenten van het leven van Jezus was hier op aarde, of niet soms? Wanneer wij ons even verbeelden dat wij daar aan dat kruis hangen, dan, willen we realistisch zijn, moet dit toch voor ons HET zwaarste moment van ons leidden zijn geweest?

Toen ik dit weekeind de gelegenheid had om ‘op dat stukje paradijs van de aarde te zijn’, hier over na begon te denken en te lezen, maar vooral ook te bidden om wijsheid en inzicht, kwam ik er voor mijzelf achter dat dit niet het geval geweest moet/kan zijn! Ik kwam er achter dat de grootste strijd die Jezus geleden moet hebben, niet zozeer bij de Kruis lag, maar al in het stadium daarvoor: Gethsemane!

Toen ging Jezus met hen naar een plaats, genaamd Getsemane, en Hij zeide tot de discipelen: Zet u hier neder, terwijl Ik heenga om daar te bidden. En Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs mede en Hij begon bedroefd en beangst te worden. Toen zeide Hij tot hen: Mijn ziel is zeer bedroefd, tot stervens toe; blijft hier en waakt met Mij. En Hij ging een weinig verder en Hij wierp Zich met het aangezicht ter aarde en bad, zeggende: Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt. En Hij kwam bij zijn discipelen en vond hen slapende, en Hij zeide tot Petrus: Waart gijlieden zo weinig bij machte één uur met Mij te waken? Waakt en bidt, dat gij niet in verzoeking komt; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak. Wederom, ten tweeden male, ging Hij heen en bad, zeggende: Mijn Vader, indien deze beker niet kan voorbijgaan, tenzij dan dat Ik die drinke, uw wil geschiede! En toen Hij terugkwam, vond Hij hen slapende, want hun ogen waren bezwaard. En Hij liet hen daar en ging wederom heen en bad ten derden male, opnieuw dezelfde woorden sprekende. Toen kwam Hij bij de discipelen en zeide tot hen: Slaapt nu maar en rust. Zie, de ure is nabijgekomen, en de Zoon des mensen wordt overgeleverd in de handen van zondaren. Staat op, laten wij gaan. Zie, die Mij overlevert, is nabij.~Mattheüs 26:36-46

Nergens in de hele Bijbel heb ik kunnen ontdekken dat Hij, Jezus, bedroeft en angstig werd. Hij was er bij vanaf de grondlegging der wereld en Hij kende Gods plan al voordat Hij naar deze aarde ging. Nergens heb ik kunnen lezen, in de gehele Bijbel dat Hij het ergens mee oneens was met de Vader, tot op dit moment. Hij werd niet alleen angstig en bang, Hij bad zelfs de Vader:

Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt.

Dit doet Hij niet één keer, ook niet twee, maar zelfs drie keer, om zeker te zijn van Zijn zaak. En bij die derde keer gaf Hij zich over aan de wil van de Vader.

Herken je iets van Jezus hierin, in jezelf? Laten we nog even terug grijpen naar die vriend, die alles verliest, niets meer heeft om op terug te vallen. Natuurlijk, hij had iedereen de schuld kunnen geven, de mensen om hem heen, zijn (ex) vrouw, zijn kinderen wellicht. Zelfs God had hij kunnen verlaten, maar dat laatste deed hij niet! Prijs God daarvoor. Maar stel dat Jezus dat nu had gedaan? Stel dat Jezus alles en iedereen de schuld had gegeven. Judas, de verrader, Pilatus, die zijn handen waste in onschuld, ja, de soldaten met hun speren en zelfs de toeschouwers die stonden te kijken, zowel dichtbij als verderaf…

Maar Hij wist dat dit MOEST gebeuren!

In Mattheüs 7:9-11 lezen we:

Of welk mens onder u zal, als zijn zoon hem om brood vraagt, hem een steen geven? Of als hij een vis vraagt, zal hij hem toch geen slang geven? Indien dan gij, hoewel gij slecht zijt, goede gaven weet te geven aan uw kinderen, hoeveel te meer zal uw Vader in de hemelen het goede geven aan hen, die Hem daarom bidden.

Heeft God ‘een afslag gemist’ of wat? Als Jezus hier vraagt om Zijn leven te sparen, een brood dat leven geeft, zal God Hem toch datgene wel geven, zouden we denken? Dat is toch immers de belofte die Hij ons geeft in de Bijbel? Dat als we om brood vragen Hij ons geen steen te eten geeft? Of als we om een vis vragen, Hij geen slang geeft? Hij is toch ‘het goede’ voor jou en voor mij?

Nou Jezus is dat Brood dat leven geeft, maar Hij moest wel door Gethsemane naar het kruis toe. Was Hij het met God eens? Nee, ik denk het niet, want als je het er mee eens bent, hoef je immers niet te vragen of het ook anders kan! En dat niet eenmaal, maar tot drie maal toe!

Maar prijs God, bij de derde maal, verzoende onze Here Jezus zich met Zijn lot, om voor jou en voor mij te sterven aan dat Kruis op Golgotha! Prijs God dat Jezus instemde met de wil van de Vader om voor jou en mij te sterven aan dat Kruis van Golgotha, zodat de weg vrij is naar de Vader!

God is de regisseur van het verhaal! Hij heeft van te voren bedacht wie jou zou bespotten, Hij, God heeft van te voren bedacht wie jou zou kruisigen, God heeft van te voren bedacht de toeschouwers en de spelers op het podium van jou toneelstuk, net als Hij bij de Here Jezus heeft gedaan!

Zijn wij niet allen vele malen gekruisigd door mensen? Zijn wij niet allen meerdere malen gekruisigd door Zijn eigen kinderen? Bespot, geslagen? Word er over jou net zo hard als over mij geroddeld en is er achterklap? Net als bij de Here Jezus?

Ik persoonlijk, ben al twee keer ‘geëxcommuniceerd’ uit een kerk, omdat ik het niet eens was met het leiderschap van de gemeente. Daarna mocht niemand meer met ons spreken en tot op de dag van vandaag word hier nog over gesproken door bepaalde lieden. Ze hebben me al meerdere keren aan het ‘kruis genageld’ wat dat betreft. En ik moest telkens weer naar Gethsemane om mij te verzoenen met Zijn plan in mijn leven! Had ik dat niet gedaan, had ik nooit in staat geweest om de dingen te doen die ik nu doe en mag doen uit genade voor Hem. Dan had ik nu nog steeds in ‘het kielzog van de voorganger’ gelopen en nooit gedaan wat ik nu mag doen. En wat er gebeurd is, ach, het doet er niet eens meer toe. De mensen die me pijn hebben gedaan, ik wil niet meer weten wie het waren.

Jezus was het perfecte voorbeeld hiervan. Geen kruisiging zonder Gethsemane. Jezus die iets laat zien van het feit dat Hij dit moeilijk kon verdragen, maar wilde in Gods wil staan en heeft zich daar, in Gethsemane wel met Hem verzoend om Zijn wil te doen. Dank God daar maar voor, dat wanneer jij je verzoend met Zijn wil, Hij is immers de regisseur van jou leven en heeft bedacht en gewild (!) dat jij door jou mede broeders en zusters gekruisigd werd (en wederom zult worden!). Hij heeft de route bepaald en uitgestippeld, Hij heeft de spelers en de poppetjes in het veld zorgvuldig uitgekozen, evenals de toeschouwers die naar jou kruisiging staan te kijken.

En de keus is aan jou…

Verzoen jij je ermee dat je om Zijn wil word gekruisigd? Het is namelijk Zijn wil dat jij gekruisigd word! Als Hij de regisseur is van jou leven, dan heeft toch niemand het recht om het script te wijzigen, zelfs de vijand niet!

Maar na de kruisiging het leven…

Jezus werd genageld aan het Kruis, Hij had zich verzoend met deze kruisiging. God nam het niet weg, Hij gaf zelfs als het ware een steen, in plaats van het brood waar Jezus zo om vroeg daar in Gethsemane. Maar: Hij stond ook weer op na de dood… Om te leven!

Aan jou de keus om je te verzoenen met het script dat God heeft geschreven voor jou leven, of je er tegen te verzetten, af te zetten en daarmee God te verwerpen…!

Je kunt iedereen de schuld geven van wat jou is overkomen, maar als God werkelijk de regisseur is, dan heeft het geen nut meer om te vechten tegen het oude leven, want na de kruisiging komt de opstanding tot leven! Dan kan de dood jou niet meer geraken, maar zul je leven in overvloed en Hem ten volle tot dienst zijn, ongeacht de omstandigheden en de kruisigingen die nog voor je liggen.

Maar dan moet je wel aanvaarden dat Hij de regisseur is en je niet langer verzetten tegen Zijn ‘film script’. De uitkomst is namelijk aan jou, na de kruisiging. Ben je verbitterd door wat je overkomen is? Ben je boos op de mensen om je heen, op God zelf en verlaat je jou geloof in Hem?

Het is nu nog de tijd om terug te keren naar Gethsemane en je te verzoenen met Zijn script. Om net als Jezus te bidden:

Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan; doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt.

Wanneer jou wil, jou eigen ik, gekruisigd word omwille van God, dan zal alles wat je overkomt tot meerdere eer en glorie van God zijn. Dan zul je ervaren dat zelfs in die diepe duisternis, waar de Here Jezus doorheen ging aan het Kruis, in die drie uren van diepe duisternis en waarvan Psalm 23:4 het zo mooi omschrijft:

Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij; uw stok en uw staf, die vertroosten mij.

Gethsemane, er is geen betere plaats om je te verzoenen met de regisseur van jou leven!

Als laatste een prachtig lied om te luisteren en als je (nog) kunt mee te zingen:




Loes van Essen
Een heel verhaal maar mooi om te lezen
30-04-2018 20:17
30-04-2018 20:17 • 1 reactie
LWAlmanak
Dank je wel Loes, delen wordt erg gewaardeerd!
30-04-2018 23:23
30-04-2018 23:23
Referendaris
Ben benieuwd hoeveel reviews je gaat krijgen, geen gemakkelijke kost, maar dat was nou net je punt.
07-12-2016 17:33
07-12-2016 17:33 • 1 reactie
LWAlmanak
Denk niet dat hier veel mensen op zullen reageren, maar daar gaat Het me in deze niet om. Hoop dat mensen Het lezen en zullen overdenken.
07-12-2016 17:45
07-12-2016 17:45