×

Yoors


Inloggen
×

Yoors











Dag 4: Kungsleden here I come!

Dag 4: Kungsleden here I come!


Inmiddels begon ik op dag 4  het 'ontstressen' al aardig onder de knie te krijgen. Mijn hoofdpijn was gelukkig verdwenen en ik besloot na de zware tocht van gisteren niet vroeg te vertrekken. Ik had immers alle tijd en kon prima later op de dag opbreken, en tot laat in de avond doorlopen richting Singi. Hier zou ik op het Kungsleden pad komen. Ik nam uitgebreid de tijd om mijn apparatuur nog volledig op te laden. Na het Kebnekaise Fjällstation zou ik mijn 3g/4g dekking snel verliezen en was ik in geval van nood aangewezen op de Garmin Inreach, een satellietapparaatje dat ik als test mocht gebruiken en testen voor Bushcraftshop.

Ik voelde de tocht van gisteren nog behoorlijk in mijn benen. Vooral de afdaling was erg pittig geweest en ik zou vandaag weer verder trekken met mijn volledige bepakking op m'n rug. Ik had geen haast want het zou weer lang licht blijven, dus pas tegen een uur of vier vertrok ik langzaam. Om eerlijk te zijn, ik vond het echt heel erg spannend. Geen verbinding meer te hebben met de buitenwereld. Tot nu toe had ik ieder moment voor mijn gevoel nog makkelijk terug gekund. Zoals ik eerder schreef was het nog redelijk 'druk' in de buurt van het Kebnekaise Fjällstation, omdat dit dichtbij het vertrekpunt van de route naar Zweden's hoogste berg ligt: de Kebnekaise. En deze berg is onder de Zweden erg populair. Ik wist dat het vanaf dit punt ook erg rustig zou zijn op de route. Daar keek ik naar uit, maar ik voelde ook de gezonde spanning.

Het was werkelijk waar een prachtig moment om te vertrekken. De zon scheen volop en hing al wat lager, wat zorgde voor prachtige kleuren op de bergen. Ik had een weids uitzicht op de bergen om me heen, en hoorde overal het geluid van stromend water. De zon weerkaatste op de stromende beekjes, ik kon niet anders dan constant om me heen kijken en draaide regelmatig rondjes van 360 graden: totaal overweldigd door het natuurschoon. Ik liep langzaam verder en nam af en toe een pauze. Niet omdat ik moe was, maar om te kijken. En erbij stil te staan bij dat alles ok was. Ik was NU hier en hoefde nergens anders aan te denken. 

Door de zon, wolken en de wind, leek het landschap steeds te veranderen van kleur. Ik passeerde enorme stenen en besefte me hóe anders het landschap hier is. Hoe we dit in de drukte van de stad totaal niet kennen. Alsof de mens hier niet bestaat. Totaal nietig is in deze elementen. Ik voelde me vereerd hier te mogen lopen, te gast te zijn. Ik was zelfs blij alleen te zijn, geen afleiding te hebben van wat dan ook.

Het besef van tijd verloor ik alweer snel. Dat doet er ook echt helemaal niet meer toe als je hier loopt. De wetenschap dat het er niet echt donker wordt, zorgt ervoor dat alle vorm van tijdsdruk verdwijnt. Dat merkte ik zelf in ieder geval. Het was erg bevrijdend dit niet te hoeven voelen, maar ik moest er ook wel aan wennen. Ik kwam los van elkaar nog twee mede solo-reizigers tegen, die in tegenovergestelde richting liepen. Ze vroegen me beide hoeveel uren het nog lopen was naar het Kebnekaise Fjällstation. Geen idee, antwoordde ik ze glimlachend. ,,Ik houd zo ongeveer iedere vijf minuten een kwartier pauze en neem deze omgeving in me op." Ik moest inwendig lachen om dit antwoord en deze constatering; normaal ben ik redelijk gehaast en ik kende dit niet van mezelf. De wandelaars oogden moe, dus ik verzekerde dat ze enorm lekker konden eten straks, bij het Fjällstation. 

De uren verstreken. Ik had Singi die avond makkelijk kunnen bereiken. Maar ik wilde niet in de buurt van dat nederzettinkje (enkele houten hutjes) mijn tentje opzetten, ik was er namelijk wel klaar voor om nu echt helemaal alleen ver van iedereen en verstoken van mobiele bereikbaarheid te overnachten. Bij Singi zou ik op het Kungsleden pad komen, misschien was dat een mooi moment voor de volgende ochtend. De zon begon nu snel te zakken en ik besloot mijn tentje op te zetten en water te koken voor eten, vóórdat de zon achter de bergen was verdwenen. Dit was slim, want hoewel ik nog uren in een korte broek had kunnen lopen, werd het snel koud toen ik eenmaal uit de zon was. Ik trok meteen mijn donsjack aan en zette mijn muts op. Nadat ik mijn gevriesdroogde maaltijd had verorberd, dook ik mijn tent in. Slapen, dit was het enige wat ik nog kon doen. Ik had geen telefoon, luisterde geen muziek want ik wilde mijn batterij sparen. Ik had ook niemand om mee te kletsen en was dus helemaal op mijzelf aangewezen. En ik redde me prima. Ik wist dat het morgen prachtig weer zou worden,  en was er na deze fenomenale middag en avond klaar voor om morgen verder te trekken. En weer was ik totaal niet bang, het was hooguit een beetje spannend en ongewoon. Zo helemaal alleen 'into the wild' in dit prachtige landschap.

Ben je benieuwd hoe ik deze reis begon? Lees dan mijn eerste verslag over deze tocht door Zweeds Lapland. Wil je de hoogste berg van Zweden bedwingen en ben je op zoek naar informatie? Lees dan mijn blog over de beklimming van de Kebnekaise.

Nieuwsgierig naar wat ik allemaal op mijn rug heb meegesleept en hoe ik me heb voorbereid? Klik dan hier

Ook de overige praktische tips voor een bezoek aan dit gebied heb ik hier op een rijtje gezet.