×

Yoors


Inloggen
×

Yoors














#

0 volgers
notifications_noneadd
De lessen van een marathon

De lessen van een marathon


Na elkaar landen mijn voeten op de aarde onder mij. Wanneer ik de deur achter mij dichttrek, mijn muziek aanzet en mijn benen laat bewegen, probeer ik mijn hoofd leeg te krijgen.  Na enkele kilometers kom ik in een tred en voel ik mij ondanks de inspanning lichtelijk ontspannen. Hardlopen. Iets wat heel veel mensen doen, en ook heel veel mensen niet begrijpen. Dit jaar verlegde ik mijn hardloopgrens en besloot een marathon te gaan rennen. 42,195 kilometers. En ik leerde een belangrijke les.

Om eerlijk te zijn stond ik niet eens echt stil bij de afstand. Hoe ver het eigenlijk is, ruim 42 kilometer hardlopen. Nee, ik had nog geen marathon gelopen. Dus ja, dat stond natuurlijk op mijn bucketlist, want over het algemeen denk ik dat ik alles kan. Tijdens het verslaan van een aantal demonen uit mijn verleden, die inspanning stond sowieso al gelijk aan een marathon (misschien wel meer), leerde ik dat ik vooral aan het hardlopen was als ik me niet zo gelukkig voelde. 

 Het moest altijd hard gaan, ik had de deur nog niet achter me dichtgetrokken of ik rende al op topsnelheid de straat uit. Ik wilde iedere training sneller rennen. Hield me ook niet aan wat nou gezond zou zijn qua trainingen, als ik wilde rennen dan wilde ik rennen. En hard ook! Dat ik hardlopen niet op een gezonde manier gebruikte om met gevoelens te dealen, daar wilde ik natuurlijk niet aan. Zelf was ik er namelijk ook van overtuigd dat ik het puur en alleen deed om me weer goed te voelen.  Maar wie op deze manier traint, raakt makkelijk geblesseerd en kan natuurlijk nooit een marathon lopen. Want een lange duurloop zit er niet in als je met moeite je snelheid onder de 12 km/u krijgt. 

Blessure

Dus, net nadat ik mij had aangemeld voor de Marathon van Amsterdam, raakte ik geblesseerd en niet zo'n klein beetje ook. Daar stond ik dan, met al mijn motivatie. Eigenlijk in topvorm, maar ja, te hard getraind. De spier die door mijn heup en bil loopt had het zwaar te verduren gehad, te zwaar. Dus mijn marathontraining begon met zes weken rust. 


Toen ik mijn training hervatte bleef ik pijn houden als ik snelheid wilde maken. Alleen wanneer ik rustig rende en dus eigenlijk goed voor mezelf zorgde, liep ik pijnvrij.  Dus zo trainde ik door. Het ging niet meer om de meters maar om de duur. En zo leerde ik wat gelukkig worden van hardlopen nou echt betekent. Rust in je hoofd en de wetenschap dat je je lijf kunt trainen om je grenzen te verleggen. Het heeft veel te maken met een gezonde manier van het hebben  van controle. Mijn snelheid houd ik niet meer bij. Een GPS-horloge? Weg ermee. Ik registreer alleen de afstand, omdat ik een beetje een idee wil hebben van de kilometers die ik afleg. Maar wat dat betreft train ik precies zoals hardloper en schrijver Hans Koeleman schrijft, en dit artikel is een prachtstuk en aanrader voor iedere hardloper/aspirant-hardloper.

De dag

Toen was het bijna zover. 16 oktober 2016, de dag van de Amsterdam Marathon, naderde. Waar ik eerst wat gezonde zenuwen had, kreeg ik er in de loop van de week steeds meer zin in. 'Kom maar op',  ging steeds door mijn hoofd. Ik had dit jaar, en in de rest van mijn leven, wel voor hetere vuren gestaan. Dus die marathon, die zou gelopen worden. Ik hou niet van menigtes, vermijd ze het liefst, maar de drukte in de startvakken voor een run, vind ik geweldig. Die gezonde spanning die er hangt, van gemotiveerde en sportieve mensen. Ieder met hun eigen doel, eigen uitdaging. Verschillende niveau's en verwachtingen, maar met 1 gezamenlijke overeenkomst: hardlopen. 

Op het moment dat ik het Olympisch Stadion betrad voor de start, bekroop mij een euforisch gevoel. Ik was nog niet eens begonnen! De muziek, de sfeer, ik stond gewoon op het punt om 42,195 km te gaan hardlopen. 

De eerste 25 gingen prima. Uiteraard ging ik te snel van start, nog altijd een valkuil. Hoewel ik voor mijn gevoel nog altijd heel rustig liep en genoot. Ik rende met een grote glimlach tussen al die mensen, maar toen ik bij het halve marathonpunt zag dat ik maar 6 minuten langzamer was dan mijn PR op de halve marathon (1:51) besloot ik maar wat te gaan inhouden. Ik was pas op de helft. Of zeg je beter 'al' op de helft. 

Mentale strijd

De les die deze marathon mij heeft gegeven, begon na de 30 km. Ik kreeg het zwaar en mijn mentale strijd begon. Dat ik dit uit ging lopen was zeker, al zou ik kruipend de finish bereiken: ik zou 'm bereiken. Met mijn uithoudingsvermogen was het nog in orde. Ik at op tijd mijn gelletjes en energiesnoepjes, had de nodige isotone drank naar binnen gegooid dus mijn energielevel was in orde. Maar de verzuring begon in mijn benen toe te slaan en bij 35 km zei alles in mijn lijf hiermee te willen stoppen. Op zo'n moment is een vooruitzicht van nog 7 kilometer niet meer zo leuk. Ik herinner me nog dat ik mijn vriend belde, telefoon in mijn hand, op speaker.  ,,Ik heb het zwaar, maakt me niet uit wat je zegt, maar zeg wat tegen me."

Gelukkig dook daar net mijn vriendin op, die een stukje mee wilde fietsen. Ze hoefde niet veel te zeggen, dat ze er was zorgde ervoor dat mijn benen door bleven gaan. Of ik het ging redden, vroeg ze. ,,Ik ga het redden", vond mijn hoofd. Mijn lijf wilde liever iets anders.  Bij 38 km dacht ik: wat bezielt me in vredesnaam om dit te doen? Waarom doe ik dit? Moet ik hier blij van worden? Met elke stap zeg je jezelf: kom op, je kunt het, blijven lopen, je bent er bijna. En dat dan in verschillende variaties. ,,Kom op Maaik, je hebt zwaardere dingen doorstaan, dit kun je ook. Je hoeft alleen maar niet op te geven!" 

40 kilometer. Nog 2,2 te gaan. Het Vondelpark laat je achter je. Op naar het Olympisch Stadion, waar je vier uur eerder vertrok. Hoe sneller je doorrent, hoe eerder je er bent. Waar je de kracht vandaan haalt weet je zelf ook niet, maar op een of andere manier pers je er nog een soort eindsprint uit. Hup, het stadion in, de baan op. De finish is na een half rondje, zie je. Dus nog even op volle kracht. Er staan bordjes, 175 meter, 150 meter, 125 meter, 100 meter. En bij ieder bordje wordt die euforische glimlach van trots op je gezicht groter. Tot je je voeten over de finish zet en je alleen maar kunt huilen. Want je hebt het geflikt. You ran a f*cking marathon! 

"Je hoeft alleen maar niet op te geven!"

Het was een les. Een mooie les, een hele mooie levensles. Die 4 uren, 14 minuten en 33 seconden duurde. Een marathon is een challenge op jezelf. Waar je alleen aan hebt kunnen beginnen door goed voor jezelf te zorgen. Doordat rust soms de beste training was. En waar je op het moment zelf, toen het er echt toe deed, moest doorzetten. Een mooiere metafoor voor het leven is er niet. 





Schorelaar
doorzetter!! 
15-02-2019 22:50
15-02-2019 22:50 • Reageer
Aaricia Frans
Wat een bijzondere ervaring..erg goed beschreven, gefeliciteerd! 
17-01-2019 14:39
17-01-2019 14:39 • Reageer
angel in the dark
Prachtig verteld, geweldig goed geschreven, vind ik.
15-01-2019 09:17
15-01-2019 09:17 • Reageer
Heather Aislinn
wauw wat een ervaring, en heel inzichtelijk dat een marathon niet even snel gelopen is!
24-01-2017 08:42
24-01-2017 08:42 • Reageer
Henk Beffsacher
Inspirerend en herkenbaar ook!
15-01-2017 00:00
15-01-2017 00:00 • Reageer
geerako
Herkenbaar
28-10-2016 22:20
28-10-2016 22:20 • Reageer
lekkerereceptenvoor2
Wauw. Ik heb het laatste stuk gewoon in spanning gezeten. Heeft ze wel - heeft ze niet. En ja, ze heeft het volbracht. Gefeliciteerd. Topprestatie. Mooie blog ook.
26-10-2016 10:38
26-10-2016 10:38 • Reageer
Petrage
Gefeliciteerd, knappe prestatie
26-10-2016 00:07
26-10-2016 00:07 • Reageer