×

Yoors


Inloggen
×

Yoors












#

0 volgers
notifications_noneadd
Waarom Psytrec gered moet worden

Waarom Psytrec gered moet worden


Ik herinner het me nog goed. Het was 11 maart 2016 en enkele kamerleden bezochten Psytrec in Bilthoven, een nieuwe GGZ instelling gespecialiseerd in de behandeling van PTSS (post traumatische stress stoornis). Psytrec was namelijk heel vernieuwend in de GGZ,  en niet alleen in Nederland, dit concept is wereldwijd uniek. Aangezien mensen met ptss die over het algemeen nergens konden worden behandeld, hier grotendeels wel succesvol werden geholpen, was dit natuurlijk een bezoek waard. Het is namelijk in de somatische zorg redelijk baanbrekend wanneer voor een bepaalde aandoening een behandeling wordt gevonden om uitbehandelde mensen toch te kunnen helpen. En ook nog eens in een redelijk korte periode. Dat is dan voorpaginanieuws. Ik schoof aan bij het gesprek met de kamerleden, want ik was zo iemand die niet te behandelen zou zijn. Deze kamerleden beloofden me dit onderwerp blijven volgen, en legden uit dat in de politiek het soms even duurt voor er verandering is. Een kwestie van lange adem. Maar dat ze zich hard zouden maken voor een instelling als Psytrec en de behandeling voor mensen die nergens anders terecht kunnen. Helaas vroeg Psytrec vorige week faillissement aan en zitten deze kamerleden niet meer in de politiek. Dus is het tijd alle andere kamerleden, ministers en zorgverzekeraars aan te spreken. 

Lange tijd kon ik niemand vinden die mij de hulp kon bieden die ik nodig had om gewoon mijn leven te kunnen leiden. In plaats van lijden. Voor mij was dit voelbaar in alles. Mijn levensgeluk vooral. Vermogen om te kunnen (blijven) functioneren. En weten wat ik eigenlijk allemaal kon en zou kunnen. Voor mijn zorgverzekeraar moeten de jaren ervoor ook tamelijk voelbaar zijn geweest. De 18 jaren daarvoor om precies te zijn. Want op 11 maart 1998, precies 18 jaar eerder, kwam ik als 16-jarige in een ziekenhuis terecht vanwege de ziekte anorexia nervosa, in eerste instantie voor sondevoeding en lichamelijk herstel. Dat ik eigenlijk ptss had en dat die anorexia daaruit voortkwam, was toen na enkele maanden duidelijk. Maanden ja, ik was daar namelijk bijna een jaar. Er is geen hogere wiskunde voor nodig om te kunnen bedenken dat bijna een jaar op de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis aardig in de papieren gaat lopen. Daar hield het vanzelfsprekend niet op, de oorzaak van mijn voor mijn verzekeraar geldslurpende klachten was namelijk nog niet aangepakt. Ja ik was fysiek in een betere toestand en was geholpen voor zover toen de inzichten reikten. Maar kort erna kon ik mij op de volgende plek melden, die mijn verzekeraar ongetwijfeld nog meer moet hebben gekost dan het jaar ervoor. En ook daar hield het niet op. Al die tijd had ik wel, soms met enkele moedige pauzes het alleen te willen doen, ergens hulp nodig. Dat moet echt enorm veel geld hebben gekost. De laatste psycholoog die mij namelijk vóór Psytrec wel ‘wilde zien’, maar besloot dat er niets aan te doen was, declareerde voor twee gesprekjes 1300 euro bij mijn verzekeraar. Over mijn rug geld cashen terwijl je gewoon helemaal níets doet. Niet eens een wetenschappelijk bewezen methode uit de kast trekt, een richtlijnbehandeling waar ik RECHT op had gehad. Het kan allemaal maar. De verzekeraar betaalt blijkbaar. Maar Psytrec betalen ze niet voldoende, met de huidige gevolgen van dien. 

Soms ging het ook enkele jaren ‘goed’. Met de portemonnee van mijn verzekeraar inzake mijn casus. Zelf ging ik er dan met verstand op nul weer wat van maken. Dan kostte ik ze even niks. Ik studeerde, werkte, bouwde een leven op. Een gezin. En steeds kwam dat spook PTSS weer om de hoek kijken en zocht ik toch weer hulp. Jarenlang betaalde mijn verzekeraar instellingen waar ze me hielpen te stabiliseren. Ik kwam erachter dat dit het enige was wat ze met mensen als ik doen. Dat stabiliseren schiet niet heel erg op. Zo heb ik mogen ervaren, en met mij vele anderen die jaren hetzelfde hoorden.  Als de PTSS niet ‘gewoon’ PTSS is, maar wanneer het een en ander wat complexer in elkaar zit, durven veel hulpverleners hun handen niet eraan te branden.  Ze noemen dat ook COMPLEXE ptss. Psytrec heeft inmiddels bewezen dat dit jarenlang pappen en nathouden helemaal niet nodig is bij complexe ptss. Er zijn uitzonderingen, maar zij raden aan juist wél te behandelen.  Lees vooral hier even wat complexe ptss is. 

Beste verzekeraars en dames en heren in de politiek. Ik durf echt na alles en iedereen die ik ken en ben tegengekomen in mijn leven te stellen, dat er ontzettend veel mensen zijn met deze stoornis. En dat deze stoornis vaak andere ziektebeelden die helaas vaak hand in hand gaan met ptss, zoals depressies en eetstoornissen, in stand houden.  Bij het woord stoornis denken we snel aan iets dat is aangeboren. Of iets dat je met een pilletje ofzo onder controle moet houden. Echter: stoornissen kunnen ook gewoon genezen. Geen stoornis meer zijn. Niet levensverstorend zijn. Want dat is het. En als het zóveel voor komt en dus blijkbaar zoveel geld kost. Dan is dit zowel op maatschappelijk vlak als op economisch vlak een enorm probleem. Blijkbaar accepteren we het dat mensen zo lang zoveel geld kosten, zonder zicht erop dat dit minder wordt en is daar geld voor gereserveerd. Dat wordt steeds minder en op die mensen wordt meer en meer bezuinigd. Alsof het hun schuld is dat ze getraumatiseerd zijn. Geloof me, je bent al genoeg gestraft in je leven als je hier last van hebt. Vervolgens hoor je alleen maar dat er niets aan te doen is. En ga je met je taboe, want dat is een psychische ziekte helaas nog steeds, je leven maar proberen door te brengen. Of niet. Want ik kan ze niet op 1 hand tellen, diegenen die er door het gebrek aan hulp een einde aan maakten. Alleen en totaal wanhopig. En dan vinden we het raar wanneer de suïcidecijfers weer oplopen. Worden er 'plannen' gemaakt dit terug te dringen. Statistische praatjes. Welke plannen precies?

Ze wilden wel geholpen worden hoor, deze jonge mensen die eruit stapten. Ze wisten zelf niet hoe. Want de wetenschappelijke manieren om trauma’s aan te pakken zijn exposure (cognitieve gedragstherapie) en emdr. Er zijn dus methodes die werken. Maar een methode alleen is niet genoeg. Je moet ook mensen hebben, psychologen, die het aandurven deze methodes te gebruiken. Niet mee te gaan met het  ‘o deze persoon heeft zulke erge trauma’s, dat durven we niet aan’, of ‘straks ontregelt deze persoon’,straks zijn we aansprakelijk als het misgaat’, ‘laten we het maar niet doen’, ‘je moet bij die mensen niet alles overhoop halen’. Zo gaat dat. De meeste mensen die ik namelijk bij Psytrec trof, hadden jarenlang hetzelfde gehoord. Inclusief mijzelf. 

Lef dus. U leest dat goed. Met lef bewezen wetenschap zo optimaal mogelijk gebruiken. En constant streven dit nog beter te doen, met een doel: ptss genezen. In een korte periode. Zodat mensen niet jaar na jaar elke week met ellende bezig hoeven te zijn en hun leven aan zich voorbij te zien tikken, gevangen in ptss-klachten zoals herbelevingen, dissociatie, triggers en nachtmerries, maar ze 1 keer vol door die wond heen laten gaan. De pijn aangaan in plaats van ontkennen en vermijden. Een grote wond aan je arm trekt ook niet vanzelf weg als je maar doet of het er niet is. 

Lef, dat hebben de bevlogen mensen die Psytrec zijn begonnen. Dat weet ik omdat ik in de vijfde groep zat die destijds startte, met slechts acht cursisten. Ja, zo werden we daar genoemd. Geen patiënt. Het was voor het eerst in de GGZ dat ik me niet minderwaardig voelde. Maar een mens dat zij wilden helpen. Het was ook niet zoals bij sommige instellingen, dat je er geen hete thee of koffie kreeg. Die kon je wel eens over je behandelaar mikken, want voor veel instellingen en hun behandelaren ben je gewoon de gestigmatiseerde psychiatrisch patiënt die wel eens hartstikke onvoorspelbaar kan zijn . Hier was dat anders. Je was gewoon een heel normaal mens. Die hele vervelende dingen mee had gemaakt - zoals iedereen dat op deze wereld kan overkomen - en daar totaal normaal op had gereageerd. Dat is nogal een verschil van benadering. 

Ik praat niet graag over het welzijn en levensgeluk van mensen in termen van geld. Ik doe dat enkel en alleen omdat dit blijkbaar een reden voor politiek en zorgverzekeraars kan zijn om wakker te worden. Om in te zien dat een kortere en duurdere behandeling onder de streep de verzekeraar meer oplevert. En de maatschappij ook. Mensen die geen uitkering meer nodig hebben maar kunnen werken. Een bijdrage leveren aan de maatschappij, economie. 

Voorbeeld voor de wereld

En last but not least. Waar we normaal met handelsmissies en Koninklijke delegaties Nederlandse bedrijven in het buitenland op de kaart willen zetten, heeft Psytrec dit zelf gedaan met hun baanbrekende behandeling. Wereldwijd leert men al en wil men nog meer leren van wat die groep ambitieuze mensen hier in ons kleine landje heeft ontwikkeld, en wil blijven doorontwikkelen. Dat mogen wij niet verloren laten gaan. Als er banken konden worden gered in 2008, dan kunnen we dit hier ook.

Een ieder die dit leest wil ik vragen deze petitie te ondertekenen

Lees ook deze blog 'Help Psytrec helpen' van Anke Laterveer, over hoe Psytrec haar hielp en hoe zo'n behandelsessie eruit ziet.

Voel je vrij deze tekst en petitie te delen. 





Madeleine
Ik had de petitie ook ondertekend en ik las net dat ze een doorstart gaan maken! Goed nieuws!
14-03-2019 15:33
14-03-2019 15:33 • Reageer
Karin van der Straaten
Ook  getekent van de week, onmisbaar zijn ze..net een jaar lang t zelfde gedaan in Arnhem
11-03-2019 15:40
11-03-2019 15:40 • Reageer
bijlenie
natuurlijk onderteken ik de petitie ! ik vind dat je een mooi blog hebt geschreven ,lijkt me niet makkelijk bij zo'n persoonlijk onderwerp
11-03-2019 12:55
11-03-2019 12:55 • Reageer
Els Vergaerde
Ondertekend en bevestigd.
11-03-2019 06:12
11-03-2019 06:12 • Reageer
jolandemooij
Natuurlijk onderteken ik deze petitie.
10-03-2019 22:05
10-03-2019 22:05 • Reageer
margreetbouwhuis
Petitie ondertekent!
10-03-2019 18:09
10-03-2019 18:09 • Reageer
Ingrid Tips en meer
Petitie ondertekent!
10-03-2019 14:37
10-03-2019 14:37 • Reageer