×

Yoors


exit_to_app Inloggen

camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Tante Nonnetje

Tante Nonnetje


Heel af en toe kom je er nog een tegen. Een non. Meestal gekleed in een zwarte of grijze jurk, degelijke kousen en stevige schoenen. En een kap, natuurlijk. Alle haren zorgvuldig weggestoken onder een sluier.

Als kind hadden wij ook een tante nonnetje. De zus van mijn opa was ingetreden in een Frans klooster. Haar ouders hadden niet voldoende geld voor de bruidsschat die zij moest meenemen naar een Nederlands klooster, dus vertrok zij naar het buitenland. Natuurlijk moest ze daar wel hard werken, zij werd operatiezuster. Het klooster was verbonden aan een ziekenhuis, de moeder-overste van het klooster was tevens directeur van het ziekenhuis. Dat kon toen nog.

Regelmatig was zij een paar dagen op bezoek bij mijn opa en oma. Wij vonden dat wel interessant. Ze bracht ook vaak snoepjes voor ons mee, vaak gekonfijte amandelpitten. In Nederland niet bekend maar in Frankrijk geschikt voor iedere gelegenheid. Ik weet nog dat zij, toen mijn jongste zus werd geboren, voor iedereen een klein zakje roze exemplaren bij zich had.

De Franse taal is niet makkelijk. Het viel me op de middelbare school niet altijd mee. Vooral de boeken die we moesten lezen voor de boekenlijst waren best een opgave. De Kleine Prins werd door mijn leraar niet geaccepteerd. Het verhaal was dan misschien ook wel geschikt voor volwassenen, de taal was niet precies wat hij bedoelde met literatuur. Dus begon ik een briefwisseling met mijn oudtante, in het Frans. Natuurlijk over koetjes en kalfjes, tenslotte lagen haar en mijn wereld mijlenver uit elkaar.

Maar het hielp wel. Het vervoegen werd makkelijker en ik leerde meer woorden kennen. Een paar jaar schreef ik regelmatig. En zij schreef terug. Later werd het minder maar toch stuurde ik haar met kerst een volgekriebelde kaart. En ik kreeg er een terug. Haar handschrift werd wel wat bibberiger maar het bleef toch prima te lezen.

Ik werd ouder, leerde mijn maatje kennen en ging met hem samenwonen. Plotseling stopten de kerstkaarten. Ik, in mijn naïviteit, zocht er in eerste instantie niets achter. Misschien had ze mijn nieuwe adres niet, misschien was ze het vergeten, tenslotte werd ze ook een dagje ouder. Ik maakte er een keer een opmerking over tegen mijn moeder. Ze mompelde wat en nam een ontwijkende houding aan. Het wakkerde mijn nieuwsgierigheid aan en ik wilde weten wat er aan de hand was. Na lang zeuren was mijn moeder eindelijk bereid de waarheid te vertellen.

Tante nonnetje bleek niet zo ruimdenkend te zijn, het “behandel uw naaste gelijk uzelf” was toch lastig in praktijk te brengen. Vooral ten opzichte van iemand die niet wettelijk gehuwd is. Mijn moeder schaamde zich. Ik heb er hartelijk om gelachen.

Ik heb mijn tante nooit meer gesproken. Ze heeft een hoge leeftijd bereikt en is rustig ingeslapen. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat het gelijk aan haar zijde was. Ach, iedereen heeft recht op zijn eigen mening.





Els Vergaerde
Wat een mooi geschreven verhaal!  Zelf had ik ook twee tante nonnekes, de grote en de kleine ( het waren eigenlijk de tantes van mijn vader en ik weet niet anders als dat ze zo genoemd werden ;) ) 
08-09-2018 20:59
08-09-2018 20:59 • Reageer
wakeupkitty
Ach een andere tijd opgegroeid en wat de godsdienst betreft denk ik niet dat de meesten die zeggen gelovig te zijn ook daadwerkelijk volgens de 10 geboden leven. Het is een eigen interpretatie van...
03-09-2018 22:50
03-09-2018 22:50 • Reageer
Marjolein
dan is jouw reactie grootser dan die van haar, maar ach, zij wist niet beter en was verstard in die regeltjes en dat is haar ook niet kwalijk te nemen. Erom glimlachen is dan de beste reactie toch?
03-09-2018 11:19
03-09-2018 11:19 • Reageer
Annemiek
Wat een mooi stukje heb je geschreven over je tante. Ik lees er heel veel liefde in. Jammer dat het zo gelopen is. Hoe je tante werkelijk gedacht heeft zal je nooit echt weten want jullie konden er niet meer over praten. Daarnaast een klooster, een kleine wereld waar ideeën niet anders mogen zijn dan wat de rk verkondigt en ze was niet jong meer. Toch een heel mooi blog om te lezen.
03-09-2018 11:08
03-09-2018 11:08 • Reageer
iphone
Wat een mooi stukje weer Machteld. Ik geniet elke keer van je verhalen. Ik kan “de kerk” niet beoordelen op de opvatting van jouw tante; Juist mooi te zien dat er in de kleine verhalen zoveel te vinden is. Dank. Robert
02-09-2018 20:27
02-09-2018 20:27 • Reageer
Soberana
Het is niet dat ik zo'n hoge pet op heb van de ruimdenkendheid van de RK kerk, maar in hoeverre het standpunt van jouw oudtante m.b.t. ongehuwd samenwonen meer haar persoonlijke opvatting was, is moeilijk te zeggen. Ik had ook een verre oudtante (nicht van mijn grootvader) die non was. Zij was niet mordicus tegen samenwonen zonder huwelijksakte. Over een achternicht die samenwoonde zei ze altijd: 'Voor mij is Vera getrouwd en ik vertrouw erop dat Onze Lieve Heer er ook zo over denkt!'
02-09-2018 19:38
02-09-2018 19:38 • Reageer
peterdenharder
In de bekrompenheid van het christendom zien we dit al langere tijd: het gelijk is aan hun zijde, zonder te beseffen dat het huwelijk niets meer is dan het samenkomen van man en vrouw tot 1 lichaam. Het huwelijk zoals wij die kennen is pas sinds 1800, tijdens de industriële revolutie door de kerk ingesteld. Over een jaar of 50 a 100 is de bekrompenheid van kerk en geloof er wel af, dan wordt samenwonen geaccepteerd in kerk. Tja, de wereld veranderd, de maatschappij veranderd. Dan kun je verstarren in geloof, of je kunt, zoals je terecht zegt, het “behandel uw naaste gelijk uzelf" implementeren in kerk en samenleving, dan ervoor weg te kijken. Wel jammer dat het zo gelopen is. Het had niet gehoeven!
02-09-2018 10:51
02-09-2018 10:51 • 1 reactie • Reageer
Leonardo
Nou over vijftig jaar is die Roomse kerk er waarschijnlijk al niet meer in onze zogenaamde beschaafde westerse wereld.  Want zoals het er in dat instituut aan toegaat - met het onzedelijk behandelen van misdienaartjes en met het zelfs verkrachten van jonge kinderen, moet je als gelovige toch wel een enorm bord voor je kop hebben om nog een woord van zulke geestelijken en van zo'n geloof aan te nemen... De Rooms-katholieke kerk is al met al bezig met een uiterst snelle opheffing van hun eigen instituut... 
07-09-2018 14:26
07-09-2018 14:26 • 1 reactie • Reageer
1960-1980
Wat konden/kunnen mensen toch bekrompen zijn in hun ideeën. Mijn oma dacht er vroeger net zo over. Een discussie was zelfs niet mogelijk. Zij had het gelijk aan haar kant. Gelukkig heeft het de relatie verder niet verstoord. Je verhaal is heel mooi geschreven.
02-09-2018 10:31
02-09-2018 10:31 • Reageer