×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
Maar je kunt toch nog lopen...

Maar je kunt toch nog lopen...


Dat is een opmerking die ik vaak te horen krijg als men hoort dat ik mijn rug gebroken heb, op meerdere plaatsen. Het is algemeen gedachtegoed dat als je je rug breekt dat je een dwarslaesie hebt. Ergens is dat begrijpelijk want in de media zie je niet anders. Toch ligt het in werkelijkheid een stukje anders.

Als gevolg van een ongelukkige val kwam ik in het ziekenhuis met ernstige rug problemen. Het was die bewuste dag erg druk op de spoedeisende hulp van het lokale ziekenhuis. Bij binnenkomst zijn er direct foto's gemaakt van mijn ruggengraat. Na een aantal zenuwslopende uren kwam er een co-assistent die mij vertelde dat er in twee wervels scheurtjes zaten. Er was niets aan te doen en ik moest thuis maar 3 weken bedrust houden en ik kreeg wat pijnstilling mee tegen de pijn.
De pijn werd in de drie weken enkel maar erger, dat is toch gek want de scheurtjes zouden hersteld moeten zijn toch? Ook was het gevoel in beide benen volledig weg en had ik soms ernstig krachtsverlies. Via de huisarts ben ik naar het ziekenhuis verwezen voor verder onderzoek omdat hij een hernia vermoedde, hetzelfde ziekenhuis waar ik op de spoedeisende hulp geweest ben na de val.

De arts in het ziekenhuis vertelde mij dat mijn ruggenmerg ontstoken was als gevolg van de botbreuk. Er bleek in een van de wervels geen scheurtje te zitten maar een gaatje en het botfragment was gaan zwerven en had het ruggenmerg licht beschadigd wat daardoor was gaan ontsteken. Dat was schrikken natuurlijk en dat gevoel werd erger toen de arts vertelde dat er eigenlijk niets aan te doen is behalve de zenuwen stukmaken zodat de pijn niet meer geregistreerd wordt. Ik moest daar maar eens over gaan nadenken. De hernia die de huisarts vermoedde was er inderdaad ook, in tweevoud.

Inmiddels was het traject van fysiotherapie gestart, was me afgeraden om de zenuwen stuk te laten maken en was de pijn dusdanig dat ik alle trappen van pijnstilling had doorlopen en was aanbeland bij morfine. De morfine haalde de pijn absoluut niet weg maar het maakte het dusdanig dragelijk dat ik geen neigingen meer had mezelf van 9 hoog naar beneden te gooien.

Toen ik de stap besloot te nemen om tóch de zenuwen uit te laten schakelen kwam ik bij een anesthesist die constateerde dat de ontsteking in het merg dusdanig was dat het uitschakelen van de zenuwen teveel risico met zich mee zou brengen. Hij verwees me naar een revalidatiearts, in hetzelfde ziekenhuis.

De revalidatiearts heeft samen met een compleet team een behandel traject opgesteld waarmee ik in ieder geval weer een beetje mijn leven terug zou kunnen krijgen want beter zou het nooit meer worden. Dit traject werd na 3 maanden gestopt omdat de klachten verergerden. Een opname in een revalidatiecentrum was de laatste optie.

En dat was het moment dat mijn leven veranderde...

Ik vergeet die bewuste woensdag ochtend nooit meer. De eerste bespreking met het artsenteam in de kliniek. De breuken in drie wervels waren goed genezen maar de breuk in de vierde wervel was problematisch.
Pardon? Ik had toch enkel een scheurtje in 1 wervel en een gaatje in de ander? Dat moest een fout zijn!
Dat wás een fout, van de arts op de SEH in het ziekenhuis waar ik binnengebracht ben. Op de foto's die die avond gemaakt zijn was een ernstige breuk te zien in een wervel, daar was ook door de radioloog een opmerking over gemaakt. De arts in kwestie heeft die breuk niet gezien. Er ligt een behoorlijke brok van de wervel af en die heeft het ruggenmerg voor een groot deel doorgesneden. Vandaag dat ik geen gevoel in mijn onderlichaam heb...
Ze hadden me die avond moeten overbrengen naar een academisch ziekenhuis voor een operatie. Als dat gebeurt was dit alles niet nodig geweest.
Om nu na zo'n lange tijd nog het stuk bot te verwijderen is te gevaarlijk. Het risico is groot dat het laatste stukje ruggenmerg doorscheurd waardoor ik een dwarslaesie krijg.

Ik heb een aantal maanden in het revalidatiecentrum gelegen waar ik 5 dagen per week intensieve behandelingen heb ondergaan. Ik ben nu zover dat ik stukjes kan lopen, ik kan voorzichtig wat zwemmen maar ik kan nog altijd niet lang zitten, lopen, liggen en dergelijke. Ik zit nog altijd aan de morfine en krijg nog altijd fysiotherapie.
De artsen denken dat ik het maximale uit mijn situatie gehaald heb. Beter dan dit zal het nooit worden en dat door een fout van een man die het druk had op zijn werk.

Maar hey! Je kunt toch nog lopen...




 



AltaC
Heftig hoor, veel sterkte ermee!
18-03-2016 15:46
18-03-2016 15:46
lifewithjudith
super veel sterkte toe gewenst!
13-02-2016 17:08
13-02-2016 17:08
Grace&
Pfoeh, dat is ongelukkig! Ik hoop dat er nog iets op je pad komt dat gaat helpen bij de pijnbestrijding!
21-01-2016 21:00
21-01-2016 21:00
Marjolein Mc
Zo wat heftig zeg, ja mensen zeggen dat heel makkelijk net of dat lopen alles goed maakt, je pijn, je ongemak. Ook van 'je moet er maar mee leren leven'. Wil je heel veel sterkte wensen met je herstel, lijkt me pittig!
21-01-2016 10:21
21-01-2016 10:21