×

Yoors


exit_to_app Inloggen

240
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
Leven op de grens

Leven op de grens


Ik ben Marije en ik ben moeilijk. Dat is een van de weinige negatieve dingen die ik over mezelf denk én die ook echt waar zijn. Misschien wel het enige ding. Dat weet ik niet.
Laten we beginnen met waaróm ik dan zo moeilijk ben. Het is heel simpel: borderline. Wat? Borderline.

Het feit dat ik mezelf daarmee moeilijk noem, is niet omdat ik mezelf niets waard vind, niet omdat ik mezelf haat, niet omdat ik mezelf een aandachttrekkende bitch vind. Begrijp me niet verkeerd, die dingen denk ik ook allemaal. Maar dat ik mezelf moeilijk noem is geen onderdeel van dat rijtje (nouja, oke, soms wel), het is juist een gevolg van dat rijtje. En ik ben daardoor niet alleen moeilijk voor mijn omgeving, maar ook voor mezelf.
Mijn overweldigende emoties en verkeerde denk- en gedragspatronen maken dat mensen het lastig vinden om met mij om te gaan. Ik reageer heel overdreven op dingen die eigenlijk vrij klein zijn, ik heb een onrealistisch zelfbeeld, een heel negatief zelfbeeld, een onrealistisch grote angst om verlaten te worden, waardoor ik geen contact aan durf te gaan of me juist heel erg aan mensen vastklamp, ik zet andere mensen op een voetstuk en cijfer mezelf helemaal weg, ik ken periodes van zware depressiviteit, heb last van stemmingswisselingen. En zo gaat de lijst nog wel even door.

Dus. Ik ben moeilijk. En ik weet nu, ik heb nu bevestiging, waar dat door komt. Ik herken mezelf al heel lang in de symptomen van de borderline persoonlijkheidsstoornis, maar ik heb toch pas een jaar geleden deze diagnose gekregen. De instelling waar ik zo’n twee jaar lang therapie heb gehad bestempelde mij met ADD en depressie. En toen ik zelf met het woord ‘borderline’ aan kwam zetten, zag ik ze bijna schrikken. “Je bent te jong om je daarop te testen”, vertelde ze mij. Maar ik denk dat ze gewoon heel bang waren om die diagnose te geven. Borderline heeft zo een ongelooflijk negatieve lading om zich heen hangen, dat zelfs de hulpverlening er bang voor is geworden.
Ik kan die sfeer die om borderline heen hangt binnen de hulpverlening eigenlijk maar moeilijk omschrijven. Er werd in de tijd dat ik bij die bewuste instelling in behandeling was heel erg om heen gedanst, maar uiteindelijk wilden ze me wel naar DGT sturen. En laat DGT nou net dé borderline-therapie zijn. Maar het woord borderline werd door henzelf héél voorzichtig in de mond genomen. Er werd letterlijk gemompeld over ‘borderline-trekken’, of ze zorgden ervoor dat ik het zelf zei.
In de maatschappij zijn de vooroordelen rond borderline heel simpel en hard: “Gevaarlijk”, “manipulatieve bitch”, “liegt en bedriegt alles bij elkaar”, “zit de hele dag te snijden”, “aandachtshoer”, “overdreven aanwezig”. Mensen die mij kennen lachen zich nu een ongeluk, want zo ervaren zij mij helemaal niet. En tóch vind ik mezelf perfect in het (niet gestigmatiseerde) profiel van een ‘borderliner’ passen. Maar hoe kan dat dan? Heel simpel: ieder mens is anders. En dus is ook iedere borderliner anders.

Ikzelf ben een stille, functionerende borderliner. Ik doe (voor zover me dat lukt) mee in de maatschappij, volg een studie en woon al anderhalf jaar op mezelf. Niemand zou zeggen dat er ook maar iets met mij is. Laat staan een heftige persoonlijkheids-stoornis als borderline. Maar het is er wel degelijk. En ik voer er dagelijks oorlog mee.





Petrage
Ik wens je veel kracht en sterkte
25-10-2017 22:10
25-10-2017 22:10
De schaamte voorbij!
Mooi geschreven! Borderline is zeker niet makkelijk om mee om te gaan. Het is zonde dat mensen je zo snel in een hokje duwen als je deze diagnose hebt. Je bent namelijk zoveel meer dan dat!
03-05-2017 08:03
03-05-2017 08:03
Tjaaktje
Ik ben zelf dol op borderliners. In al hun dramatiek zijn ze tenminste echt en durven zaken te benoemen en aan te kaarten waar andere mensen omheen fietsen. Aan deuren te rammelen die andere mensen liever gesloten houden. Jouw artikel is daar echt een schitterend voorbeeld van! Ik denk dat borderliners een functie hebben in de maatschappij en dat het tijd wordt dat wij eens gaan kijken naar wat voor functie dat dan is. Net als ADD, ADHD en de rest van de letterbak.
23-04-2017 18:16
23-04-2017 18:16
casapapusilor
Fijn dat je weet wat er met je aan de hand is. De wetenschap dat je anders bent en reageert dan veel mensen is al 100% winst. Men zegt niet voor niets 'zelfkennis is de beste kennis'. Met die wetenschap kun je aan jezelf werken, jezelf beter begrijpen, grip leren krijgen op bepaalde dingen en ook anders aan kijken tegen 'de ander'.
19-04-2017 08:37
19-04-2017 08:37
Moonfeelings
Wat mooi, dat je zo open bent over borderline en hoe jij het zelf ziet. Ik heb zelf ook de diagnose borderline gekregen en ben net zoals jij het omschrijft een stille borderliner. In mijn omgeving weet het bijna niemand, maar ik zelf voel regelmatig het heen en weer geslinger of stemingswisselingen genoemd.
19-04-2017 07:31
19-04-2017 07:31
Lua
Dank je wel voor het delen van je schrijven, van je gevoelens in dit uitdagende stuk in je leven. Succes!
19-04-2017 07:18
19-04-2017 07:18
LivingThaGoodLife
Open en eerlijke blog.. ik wens je veel succes met het lerem omgaam met je moeilijke zelf ;) zoals je jezelf noemt. Ik herken er ook wel veel in alleen vraag ik me af of het kenmerken zijn van dat bij mij of l9gisch gevolg van traumatische dingen die ik mee heb gemaakt. Want het gaat niet altijd lastig waar ik tegenaan loop ;)
19-04-2017 03:01
19-04-2017 03:01
365tintenmesjogge
Wauw, wat een ontzettend goed en herkenbaar artikel! Troost je, ik leefde er 55 jaar mee voordat het benoemd werd:)) Enige voordeel van dat etiket is dat je er therapie voor kunt krijgen... Wens je heel veel sterkte! Oh, en laatst hoorde ik iemand zeggen dat borderliners vaak juist hele leuke mensen zijn! :)
19-04-2017 00:24
19-04-2017 00:24
TigerLily
Bedankt om dit te delen. Ik vind het interessant om zo'n blikje in iemands hoofd te krijgen. Je bent dapper in je dagelijkse oorlog, zelfs als het mensen niet opvalt.
18-04-2017 23:36
18-04-2017 23:36