Mijn laatste zondag in Benidorm

Mijn laatste zondag in Benidorm


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Ze waren druk in mijn huis aan de gang. Ik wist gelijk dat het inbrekers waren of in ieder geval mensen die er niet thuis hoorden, maar ik voelde ook duidelijk dat zij vonden dat ze gewoon hun gang konden gaan. Opl mijn vragen waar ze mee bezig waren en waarom, kreeg ik nauwelijks antwoord. Alleen als ik het in het Duits vroeg, kwam er soms een halfslachtige reactie. Vooral van de vrouwen; de mannen hielden hun mond. En dan kreeg ik niet echt antwoord op mijn vraag, maar een soort bevestiging dat ze mijn vraag hadden begrepen en net wilden doen of ze erop in gingen. Terwijl het nota bene mijn eigen huis was. In beslag genomen, bezet gebied waar ik nauwelijks nog iets in te brengen had. Net of ik de enige was die wist dat het mijn huis was, maar me belachelijk maakte als ik daar iets van zei, omdat iedereen er gewoon zijn eigen ding deed, overtuigd dat het zo hoorde...

En ja, het was maar een droom. Maar daarom niet minder erg. Het ging niet om mijn huis, maar om mijn hele leven. Waar iedereen me wilde vertellen wat 'goed voor me is', terwijl de meesten vooral hun eigen belangen op het oog hadden. Zoals bijvoorbeeld de terreur van de social media, met op de achtergrond steeds een organisatie die geld wil verdienen en geen kans voorbij laat gaan om me erop te wijzen dat ik aan de lopende band allerlei spullen en diensten nodig heb. Dat ik kansen voorbij laat gaan als ik niet gelijk van elk aanbod profiteer. Al die bedrijven voor wie ik alleen besta als ze me steeds iets kunnen verkopen, die blijven herhalen dat je zonder al die spullen nauwelijks kunt leven.

Terwijl je eigenlijk alleen een dak boven je hoofd nodig hebt en iets te eten. En een paar mensen in je directe omgeving bij wie je aan kunt kloppen als je ergens mee zit. Terwijl je nagenoeg niks hebt aan duizenden pageviews van mensen die je totaal niet kent en die je waarschijnlijk ook nooit echt zult leren kennen...

Het klopt dat we sociale wezens zijn, maar dat betekent vooral dat we echte mensen van vlees en bloed nodig hebben, niet dat we ons elke dag opnieuw steeds weer uit moeten sloven om op slinkse wijze steeds meer volgers te krijgen, waar je in feite weinig aan hebt omdat die ook weer als sneeuw voor de zon zomaar verdwijnen zodra ze iets anders interessanter vinden. En die hoogstens blijven als je ze iets te bieden hebt waar ze nog echt behoefte aan hebben. Alleen zijn dat er dan eerder een handjevol en geen duizenden...

En ja, ik ben nog steeds in Benidorm. De laatste dag. Het was een bijzondere belevenis. Maar het echte leven is geen schrijvershotel en ook geen blog. En al helemaal geen maand lang all inclusive vakantie. Denk dat ik de volgende reizen weer gewoon zelf organiseer. En dan kijk wat en wie ik onderweg ontmoet...



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (7 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Vanuit Toscane (een paar dagen geleden fotografeerde ik hetzelfde beeld) kom ik af en toe om een hoekje kijken. En ja, wat is het waar wat je schrijft.
| 19:26 |
geweldig dat jij het ook hebt gezien! als je het ziet, dan moet je er een foto van maken... en dank je wel voor je bevestiging. nu weet ik tenminste dat ik niet de enige ben die er wat bedenken bij heeft :-)
| 20:00 |
ik ben er even stil van en weet niet zo direct wat te reageren
| 17:02 |
'T heeft vooral ook met al dat gezeur over delen en pageviews te maken. Facebook vraagt me nu een paar keer per dag of ik betaalde promotie voor mijn huis wil. Terwijl ik dat gewoon op mijn manier deel en laat delen. En al die drukte hier over die 2500 pageviews. ..
| 17:55 |
Gelukkig was het maar een droom, stel je voor zeg..... maar er liggen wel echte gevoelens onder je verhaal. Terug naar het echte leven, doen waar je je goed bij voelt.
| 19:24 |
Ik denk dat we in een tijd terecht zijn gekomen dat iedereen maar aan ons trekt en wat nodig heeft of juist kwijt wil, maar het heeft weinig met menselijks te maken lijkt het wel.
Het moet allemaal maar meer meer zijn, een pas op de plaats kan blijkbaar niet, laat staan een stapje terug. Groeien moet het, als het maar niet ons bewustzijn is. Stel je voor.
Terug thuis, weer lekker op het bankje gewoon met iemand uit het dorp die niks van ons wil dan even een praatje maken en oprecht vragen hoe het met ons gaat, zonder op de hoede te zijn dat we op een nieuw abonnement JA gezegd hebben.
Dat is voor mij inclusief, gewoon zonder alles.
| 22:32 |
Jij hebt het in ieder geval begrepen waar het om ging... social media waren het eenvoudigste voorbeeld. En Yoors doet er ook aan mee, aan de wedloop. En als ik niet oppas, laat ik me meeslepen omdat het allemaal zo echt de moeite waard lijkt.
| 10:24 |
Krijg bij het lezen bijna het gevoel alsof je het helemaal niet naar je zin hebt gehad, beetje jammer toch wel...
| 20:09 |
Haha. Ik was er naartoe gegaan om na te denken en afstand te nemen van alles. Dat is me wel gelukt. Dat all inclusive niet mijn ding is, dat wist ik vantevoren.
| 21:01 |
Weet niet of je het nog een beetje volgt, mijn aandeel in het Schrijvershotel, hoewel ik samen met Vincent de afgelopen tijd bij Joa en haar man logeert.. Maar in ieder geval, vind Vincent die op de achtergrond mee denkt, dat wij dan maar een touringcar moeten huren om in ieder geval de yoorsianen terug te halen die met de Noorderzon zijn vertrokken, zonder afscheid te nemen dat kan niet hoor.. haha.
| 20:06 |
Haha. Denk niet dat alle Yoorsianen zich zomaar in een touringcar laten stoppen. Er zitten ook wat individualisten bij :-).
| 04:26 |
Geloof werkelijk dat je gelijk hebt, maar trein, vliegtuig of eigen vervoer is ook een mogelijkheid, misschien kunnen wij de tijd machine van Dana lenen, gaat het nog een stukje sneller allemaal... Het gaat er om dat wij dat deel van het verhaal, gevoelsmatig goed kunnen afsluiten..
| 13:59 |
Oh, ik geloof dat ik het gevoelsmatig al heb afgerond. Met dat nare verhaal dus ook. Als ik dat voor me had gehouden, dan zat ik er nu nog mee. Maar ik ben het lekker kwijt.
| 14:28 |
Begrijp ik helemaal, ook dit stukje hoorde er duidelijk bij.. Ik kan het nog niet loslaten, heeft al zo veel positieve dingen gebracht, alleen al in het contact met Vincent, dat wij zo lang mogelijk in het Schrijvershotel willen blijven, en daarna zien we wel verder..
| 14:43 |
Zo brengt het voor iedereen iets anders...
| 15:06 |
Wat een nare dromen heb jij soms.
| 19:37 |
Ja, klopt. Deze was nog erger dan die tas met geld. Ergens ook het vervolg erop...
| 21:02 |

Persoonlijk kanaal
Arbowetten bestonden toen nog niet
Gezondheid & Geest
mentale fysiotherapie
mentale fysiotherapie
Muziek, Kunst & Cultuur
Portret tekenen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen