×

Yoors


Inloggen
Registreren
×

Yoors








31-03-2017 .. De snelwegschoen


 Het is rond de klok van drie in de middag. Het verkeer raast over de snelweg met ieder zijn eigen bestemming. Tussen de eerste en tweede rijstrook ligt een schoen. Het vele verkeer heeft stof op de schoen gewaaid en is daardoor vaal geworden. Ooit was hij een mooie schoen. Hij had een glimmende neus en hij was trots op  zijn lijfje, omdat hij er alles aan deed om het vuil af te stoten. Zowel van binnen als van buiten. Hij heeft veel in de bossen geleefd. Uren mocht hij er doorbrengen. Driftige stevige passen kon hij maken. Daar was hij op gebouwd. Een krachtpatser. Heuvels nam hij moeiteloos en rende omhoog om van het prachtige landschap te genieten.

Hij mist de bossen en slaat met weemoed deze herinnering op in zijn geheugen. Net als de wandelingen op het strand. Hij zorgde wel dat er geen zand in zijn lichaam kwam, want daar hield hij niet van. Ook niet van het zeewater, daar kreeg hij uitslag van. En toch hield hij van het oneindige van de horizon. Hij heeft zijn ogen uitgekeken hoe de lucht ieder uur verandert.

Hij zucht nog maar eens terwijl hij op de snelweg ligt. Zwak en moe geworden van het vechten om aan de kant te komen. Hij laat zich handig meevoeren in de luchtstroom van het verkeer. Hij heeft al één rijstrook over kunnen steken, maar hij moet even op adem komen.
Wat een toestand ineens waar hij in belandt is.
Zo sta je in de laadbak van de auto en zo lig je op straat.

Hij kijkt eens om zich heen of hij zijn maatje kan zien, maar hij is alleen. Hij is nog nooit alleen geweest. Zijn wederhelft was er altijd. Alles deden ze samen. Zij was al net zo onvermoeibaar als hij. Pittige tante en hij houdt van haar en mist zijn Sybil. Haar gesprekken, hun gedeelde liefde voor de natuur en de eindeloze wandelingen. Als ze onderweg waren lonkte ze vaak naar hem met haar prachtige zilverkleurige ogen. Hij smolt dan iedere keer weer.
Ach was je maar hier, denkt hij, dan kunnen we weer kletsen over de eigenaar die zij chauffeerden.
Een markante kerel met groeven in zijn gezicht en witgrijze haren tot op zijn schouders. Hij was gek met hem. Als de man praatte, trilden zijn tenen en dat kietelde. Dan moest hij soms lachen omdat hij niet tegen kietelen kan.  En hij wist dat de man ook gek met hem en Sybil was. Hij zorgde goed voor ze. Iedere avond borstelde hij ze af en mochten ze in een rustige hoek van de keuken gaan slapen. In de winter zette hij ze voor de kachel, omdat ze verkleumd waren.
Toen hij net op straat lag heeft ie ‘m voor het laatst gezien. Hij hing ondersteboven in z’n auto en praatte met de ambulancebroeder.
Hij heeft Schoen waarschijnlijk niet eens op straat zien liggen.

   Hup genoeg gemijmerd en de volgende luchtstroom weer meepakken, want ik zal van die weg af.
   Levensgevaarlijk hier.
Hij zet zich schrap als hij een vrachtwagen ziet aankomen.

   Die moet ik hebben. Dat gaat me misschien meters opleveren.
Hij zet zijn veters op de weg om zich nog eens extra af te zetten. De vrachtwagen dendert langs hem heen en hij schuift een heel eind de eerste rijstrook op. Nu moet hij opletten, want nu kunnen ze over hem heen rijden. Veters stevig aan de grond om te manoeuvreren, zodat hij de wielen kan ontwijken.

Hij mag de onderkant van een schattige lichtblauwe Fiat 500 bekijken en die van een Renault, maar de vrachtwagen die er aan komt gaat hij weer op mee surfen. Hij zal wel een stuk naar achteren gezogen worden, maar hoopt ook dat hij schuin weg geblazen wordt.
De vrachtwagen neemt hem verder mee naar de kant dan hij gehoopt had en zijn ogen beginnen te stralen.

   Nog twee grote windvlagen en ik ben aan de kant.
En alle geluk zit mee. Er komt een grote oplegger met auto’s aan. Hij voelt zijn kansen groeien om in één keer op de kant geslingerd te worden.
De grote brede wielen van de oplegger komen rap dichtbij. Hij ruikt haast het rubber en kijkt in de grote brandende koplampen verwachtingsvol wacht hij op de grote windvlaag die hem zal redden. Hij kijkt nog even snel opzij naar het gras en de bomen waar hij zo naar verlangt.

Het verkeer raast over de snelweg met ieder zijn eigen bestemming.
Er ligt een stoffige vergane schoen aan de kant van de weg…....

Marion de Vries/Marion's Moon


Zo'n leuke schrijfuitdaging van Encaustichris.
Dankjewel voor je inspiratie.
Meer info over de uitdaging: De schoen langs de snelweg

Inmiddels heeft Elisabeth een Yoorsblog magazine opgezet 'Yoors Divers' en dit verhaal wordt mijn eerste bijdrage.
Meer weten over Yoors Divers?




expand_less

Meest gestemde posts



expand_less

Recente posts