Auschwitz

Auschwitz


settings
  • Instellingen
  • Positie

    Automatische scrolling

Auschwitz

 

Na 5 dagen met vriendinnen doorgebracht te hebben in Krakau, en ook Auschwitz bezocht te hebben, kom ik laat thuis. Dochter lief staat in haar hemdje in de gang met een bos bloemen. Mijn man kust me welkom thuis. Het is al laat en we kruipen allemaal onder de wol en ik denk “het is nergens zo fijn als THUIS”….

Hoe anders had dit beeld zo een 76 jaar geleden kunnen zijn?

Als vee wordt je in een goederentrein gepropt en rijd je 4 dagen en nachten non-stop naar Auschwitz. Je weet niet waar je heen gaat. Angstvallig houd je jouw koffer vast met kleding, foto’s, kookgerei en andere, voor jou, waardevolle spullen. De angst en wanhoop is continu voelbaar; er is geen ontsnappen aan. Iedereen heeft dorst en de kinderen huilen. Tijdens de reis sterven er zelfs mensen. Je probeert sterk en positief te zijn.

 Dan, als je denkt dat je gaat bezwijken, stopt de trein en gaan de deuren open. Jouw ogen moeten aan het licht wennen en stram en stijf stap je uit de trein en denkt “eindelijk frisse lucht”. Daar op het perron moet je jouw zo keurig ingepakte koffer, met jouw naam en adres erop gekalkt, laten staan. Jouw man, de liefde van jouw leven en steun en toeverlaat wordt, samen met de andere ( jonge)mannen, weggevoerd. Ontredderd worden jullie, vrouwen en kleine kinderen, de andere kant op gedwongen. In een grote ruimte moet je je van jouw kleren ontdoen. Je krijgt een soort pyjama aan, klompen aan je voeten en jouw hoofd wordt kaalgeschoren. Dus eerst wordt jouw vertrouwde omgeving van je afgepakt, vervolgens laat je jouw laatste bezittingen achter op het perron, daarna wordt jouw man je afgenomen en nu jouw vrouwelijkheid. Je dankt god dat je jouw kinderen nog bij je hebt. 

Wat je op dat moment, godzijdank, niet weet is dat jij in een pyjama wordt gestopt, omdat van de trein voor je de vrouwen en kinderen, onder het mom van douchen, vergast zijn. 2000 vrouwen en kinderen werden naakt in 1 ruimte gepropt, of moet ik zeggen gestapeld, en vergast. Vergast klinkt lieflijk; het is “fijne zelfmoord strategie”, alleen gaat het niet om gas, maar om Zyklon-B. Wat voor 20 minuten durende hel moet hebben gezorgd!  Vervolgens werden de lijken onteerd door het trekken van gouden tanden, afnemen van sierraden en het kaalscheren. Er zijn echter maar een paar werkende ovens. Per oven kunnen er maar 2 lijken tegelijk gecremeerd worden en dat duurt 40 minuten. Je hoeft geen wiskundige te zijn om te begrijpen dat er een “lijkenfile” ontstond. De vernietigingsindustrie behoefte nog een efficiëntieslag. Dus door deze onvolkomenheid in het proces blijf jij nog leven.  Maar of je daar zo bij mee moet zijn…

In jouw, veel te dunne, pyjama met klompen en aan iedere hand een kind ga je richting de barakken. Houten schuren, zonder daglicht, gebouwd op de directe grond. Overal staan houten “stapelbedden”. Als je mazzel hebt slaap je met drie dames op een verdieping. Als je pech hebt slaap je op de grond in de modder. Doorgaans begon je boven en naarmate je verder aftakelde werd je een verdieping naar beneden geplaatst om uiteindelijk in de modder te sterven. De stank in de barakken is onbeschrijflijk; dood en verderf heeft een geur. Na een paar uur zit je al onder de modder en ben je door en door koud. De kindjes huilen en willen naar huis. Maar thuis lijkt een mooie droom van heel lang geleden. 

Aan de dames die in de barak wonen wordt jou een slaapplaats toegewezen. De dames in de barakken zijn uitgemergeld en velen zijn ziek. Zij vertellen dat je 2 maal daags naar de latrine mag, voor werktijd en ’s avonds. Een keer per dag krijg je iets van pap/soep. Wanneer je informeert naar wasgelegenheid wordt er wrang gelachen, want… die is er niet.

Een keer in de drie maanden mag je echt douchen. De meeste dames halen deze grens niet en sterven van ontberingen.

Nu sta ik hier, in bijzijn van mijn vader en dochter, in vrijheid, in dit welvarende land, waar we in de rij bij de kassa zo lekker kunnen klagen. Klagen over het weer, de pijn in jouw rug, de oplopende prijzen en andere futiliteiten. Want dat zijn het…

Na de oorlog werd er geroepen “dit nooit meer”…

Gaat dat lukken?  Er zijn geen vernietigingskampen voor zover wij weten, al vind er vandaag de dag nog steeds genocide plaats. Laten we de vluchtelingenkampen niet vergeten waar mensen “vastzitten”.           

We veroordelen nog steeds. Er is nog steeds sprake van antisemitisme. Maar het schuine oog kijkt ook naar de Turken, Marokkanen, Oostblokkers, Afghanen en nu ook de Syriers. 

Hoe vaak hoor en lees je niet in bedekte termen “eigen volk eerst?”…

“Dit nooit meer” lijkt met de dag te vervagen en dat maakt me bang. Het IK-isme viert hoogtij en WIJ hoor je alleen bij het WK . WIJ is vervangen voor ZIJ.

Begon het destijds ook niet met die wijzende vinger?...

 

 

 

 

 



 


help

Hieronder kunnen je vrienden zich aanmelden. Jullie krijgen beiden gelijk een beloning van 125 Yp. Je kunt het helemaal bewerken en op maat maken.Weghalen is ook heel eenvoudig met het rode kruisje als je er met je muis op gaat staan.

signup

Word lid en beloon de maker en jezelf!



Beoordeel

Reviews en Reacties:

5.0 / 5 (1 reviews)
expand_more
Verberg reacties
Zeer mooi geschreven. Blijft een trieste herinnering.  
| 23:45 |

private lease goedkoop
private lease goedkoop
Fun & Entertainment
prEiffeltoren
prEiffeltoren
Fashion & Lifestyle
Onderzoeken
Food & Drinks
Mosselen sofrito
Mosselen sofrito
Gezondheid & Geest
Vegan haren wassen
Vegan haren wassen
 
×

Yoors


exit_to_app Inloggen