×

Yoors


exit_to_app Inloggen

480
camera_alt
Afbeelding toevoegen
60
F..ck het niet goed genoeg syndroom!

F..ck het niet goed genoeg syndroom!


Ik ben zo klaar met het “niet goed genoeg” syndroom, ik merk dat ik zo boos ben….waarop?

Weet ik niet….op ons, op alle vrouwen die zichzelf niet goed genoeg vinden, die zich 180 gr in de rondte draaien om alle ballen in de lucht te houden, op alle vrouwen die pleasen om maar aardig gevonden te worden, op alle vrouwen die hun eigen grenzen niet erkennen, sterker nog niet eens kennen, op alle vrouwen die denken dat ze thuis volledig fulltime moeder moeten zijn en op hun werk volledig fulltime manager (of wat je dan ook maar doet).

Weet nog niet zeker of ik boos of verdrietig ben….ik weet alleen dat het mij heel diep raakt!

2 Weken geleden was de eerste aflevering van “Sophie in de mentale kreukels”, wow….als je het over de kracht van kwetsbaarheid hebt.

Gedurende het programma merkte ik dat ik verdrietig en boos  werd…ik hoorde zinnen die ik zo herken maar die ik vooral zoveel om me heen hoor en dat raakt me zo…

  • “je neemt jezelf nergens tegen in bescherming”
  • “je hebt zulke hoge verwachtingen die je jezelf oplegt”
  • “je wilt het goed doen voor iedereen”
  • “je hebt een super super groot verantwoordelijkheidsgevoel naar je werk”
  • “dat wat men van je vraagt dat lever jij ook meteen”
  • “ik wil doorpakken en niet zeiken”
  • “ik had beter dit of dat….”
  • “ik heb gefaald”
  • “ik ben niet goed genoeg”

 

En vooral die laatste…”ik ben niet goed genoeg” is mijn inziens de kern van vele vele burnouts! Want waarom leg je jezelf zulke hoge verwachtingen op? Waarom wil je het goed doen voor iedereen? Waarom heb je zo’n super super hoog verantwoordelijkheidsgevoel naar je werk?

Omdat je op zoek bent naar erkenning! Omdat je op zoek bent naar iemand die jou het gevoel geeft dat je “goed genoeg” bent.

En dat gaat NOOIT gebeuren! Want ook al zeggen 100 mensen tegen jou dat je goed genoeg bent, als jij het zelf niet gelooft krijg je nooit het gevoel waar je naar op zoek bent!

En dus ga je door….ga je al je grenzen over, stel je verkeerde prioriteiten waar je dan weer een schuldgevoel over hebt, negeer je alle signalen van jouw lichaam en doe je je sterker voor dan je je voelt.

Ik ben er zo klaar mee….ik ben zo klaar mee het “nooit genoeg” syndroom! Ik zie de prachtigste vrouwen totaal in de vernieling zitten alleen maar omdat ze het goed willen doen.

Ik wil het wel uitschreeuwen…”JIJ BENT MEER DAN GOED GENOEG! JE BENT PRACHTIG, PERFECT, HELEMAAL AF, PRECIES ZOALS JE BENT!”, maar ik weet dat dat niet helpt. Jij moet het geloven, jij moet het voelen, je hebt niets aan mijn woorden.

Ik ken je worsteling zo goed……….ik heb het “niet goed genoeg” syndroom uitgevonden!

Ik had het zelfvertrouwen van een nat washandje, ik dook in 2014 keihard een burnout in omdat ik alles en iedereen boven mezelf plaatste.

En wat was het confronterend om in die burnout te moeten constateren dat ik mezelf niets waard vond, dat ik mezelf geen liefde waard vond, dat ik mezelf niet goed genoeg vond.

Want ik was toch die van zelfvertrouwen blakende manager, die superstoere alleenstaande carriere-moeder? Met die mooie lease auto, vakanties naar Curacao en een heerlijk huis midden in de stad? Ik had toch alles wat ik wilde?

Stapje voor stapje vond ik mezelf terug….ik ben letterlijk de confrontatie met mijn spiegelbeeld aangegaan en heb de vrouw die ik daar zag opnieuw leren kennen en ben zoveel van haar gaan houden! Ben ik perfect? JA! Ben ik perfect in de zin dat ik geen fouten maak? NEE! Maar ik weet nu dat ik precies goed ben zoals ik ben, dat ik mijn schaduwkanten mag omarmen. Dat ik niet continu een gevoel van geluk hoef na te streven maar dat ik gewoon mag zijn….met alles wat er is, alles wat ik in me heb en met alles wat zich in mijn leven aandient.

En geloof mij……pas als jij echt houdt van die vrouw die je iedere ochtend tegenkomt in de spiegel. Als je echt blij wordt als je haar ziet, pas dan kun je jezelf in bescherming nemen, pas dan leg je minder hoge verwachtingen aan jezelf op, pas dan hoef je het niet meer perse goed te doen voor IEDEREEN….pas dan kom je tot rust, pas dan gun je jezelf rust.

Ik wou dat ik het bereik van Sophie Hildebrand heb maar dat heb ik nog niet…ik wil zo graag zoveel vrouwen laten weten dat ze MEER DAN GOED GENOEG ZIJN! Als je me met deze missie wilt helpen deel dan mijn blog…wie weet inspireren we dan samen nog meer vrouwen!

Volgende week zit ik weer aan de buis….alle respect voor Sophie! Je bent mijn held Sophie, jouw kwetsbaarheid en menselijkheid raakt zoveel mensen….

Lieve groet Marjolein





sisiross
Goed geschreven! Super
24-05-2017 23:38
24-05-2017 23:38
Marjolein de Jong
Dank voor alle reacties en excuus voor de late reacties! Moest nog even mijn weg vinden in Yoors...
24-05-2017 16:27
24-05-2017 16:27
Maria(M)
Damn goed geschreven en overgebracht!
28-04-2017 23:01
28-04-2017 23:01
Ingrid Tips en meer
Dan heb ik het samen met jou uitgevonden ooit ;) Zat er ook ooit doorheen. Goed verwoord!
28-04-2017 17:48
28-04-2017 17:48
Marion Wever
Heel goed geschreven. Ik denk dat je gerust geluk mag nastreven want dan kom je er langzaamaan achter dat het in andere dingen te vinden is dan je ooit had kunnen vermoeden. Sterker nog.. als je beslist om gelukkig te zijn dan is al het andere ineens onbelangrijk geworden want dan doe je de dingen die je gelukkig maken en laat je al het andere voor wat het is. Ik heb het dan over al dat "andere" dat je denkt te moeten. Je laat het dan omdat je ervaart dat het je niet gelukkig maakt. Gelukkig zijn is geen zoektocht maar dat doen wat je hart verlangt... dacht ik zo ;-)
27-04-2017 19:00
27-04-2017 19:00
Hans van Gemert
Mooi geschreven. Ik denk dat je 'vrouwen' heel goed kunt vervangen voor 'mensen', het lijkt me een algemeen probleem.
27-04-2017 18:53
27-04-2017 18:53
LivingThaGoodLife
Herkenbaar! Goede blog!
27-04-2017 18:46
27-04-2017 18:46
Soberana
Ik heb geen Europese zenders en Sophie Hilbrand heb ik moeten googlen. De essentie van jouw betoog ken ik alleen van horen zeggen. Nooit zelf zo ervaren! Om te beginnen heb ik er zelf voor gekozen om mijn 1e kind te krijgen aan het begin van de 5jarige arbeidsverplichting, die uit mijn studiebeurs voortvloeide. Ik had ook 5 jaar kunnen werken, dan een paar jaar thuisblijven en kinderen krijgen. Verder heb ik mij direct gerealiseerd dat ik bij de combi fulltime baan&kinderen niet het onderste uit de kan moest willen. Wbt carriere heb ik er dus voor gekozen om enigszins 'in de luwte' te blijven: (bijna) altijd binnen traditionele 'kantooruren', (bijna) nooit piketdiensten, de consequenties heb ik dan ook graag voor lief genomen: niet als een komeet naar de top! Wbt de kinderen: Ik woonde naast mijn ouders en overdag nam mijn moeder de zorg voor de kinderen op zich. Omdat dat al bijna een fulltime baan is, heb ik toen een fulltime huishoudelijke hulp ingehuurd, die het schoonhouden van beide huizen en de was voor 2 huishoudens voor haar rekening nam. Het idee dat ik zou denken dat ik tekort zou schieten, omdat ik niet het werk van 3 volwassen vrouwen deed, lijkt me te gek voor woorden. Op het gevaar af van verwaand en/of arrogant over te komen: ik vind dat ik het goed genoeg heb gedaan!
27-04-2017 18:30
27-04-2017 18:30
Jill Blogt
Gelijk heb je!
27-04-2017 18:14
27-04-2017 18:14
Bibi Prospero
Je mag er echt wel zijn. Mooi geschreven!
06-04-2017 15:40
06-04-2017 15:40
_PetitCorbeau_
Heel mooie blog!
06-04-2017 14:59
06-04-2017 14:59