Campagne bloeddruk meten


Vanochtend in de krant een nieuwe actie van de angstmachine: het meten van je bloeddruk zou net zo normaal moeten zijn als op de weegschaal staan of de tandartscontrole. Het is namelijk zo dat er een enorme groep mensen is die een te hoge bloeddruk hebben en slechts 60% van die mensen weten dat en slikken er medicijnen tegen. Zo’n 1,2 miljoen mensen lopen rond zonder te weten dat ze hoge bloeddruk hebben en zonder ingrijpen wordt die groep alleen maar groter.

Hoezo wordt die groep groter? En hoezo moeten we nu ineens meerdere keren per jaar onze bloeddruk meten? Is er een partij bloeddrukmeters ingekocht waar kopers voor gevonden moeten worden of heeft de farmaceutische industrie wel zin in 1,2 miljoen klanten extra die hun pilletjes kunnen slikken? Na mijn blog over de Pluto-Saturnus conjunctie valt het mij extra op dat er steeds meer controle en regeltjes op ons worden losgelaten. 

Het is niet zo dat ik niet weet hoe gevaarlijk hoge bloeddruk kan zijn en wat de gevolgen zijn van het lange tijd hebben van een hoge bloeddruk. Ik weet dat als geen ander, zou ik bijna zeggen. Mijn moeder kreeg op haar 43ste een hersenbloeding, als gevolg van langdurig hoge bloeddruk. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis met een bloeddruk van 240 om 140! Een normale bloeddruk is rond de 120/75. Ze heeft zes weken in het ziekenhuis gelegen en heeft heel, heel veel geluk gehad. In eerste instantie had ze moeite met praten, kon ze niet meer lezen en schrijven, was ze de kracht uit één helft van haar lichaam grotendeels kwijt. Ze heeft gerevalideerd, moest ze bijvoorbeeld pannenkoeken gaan bakken. Bedenken wat daarvoor nodig was. Zo’n eerste keer was dat lastig, maar als ze het eenmaal weer wist, ging het weer goed. Ze wilde persé weer op haar eigen fiets kunnen fietsen, niet op een driewieler en ze heeft tot in den treure geoefend om weer te kunnen lezen en schrijven. Jarenlang las ze grote letterboeken. Het is een doorbijter en ze is grotendeels hersteld. Ze werd wat langzamer en sleept een beetje met één been, maar dat is voor de buitenwereld nauwelijks merkbaar.

Had mijn moeder iets gemerkt van die hoge bloeddruk? Ja en nee. Grotendeels niet, maar vlak voor de hersenbloeding zag ze af en toe wat lichtflitsen, zoals zij het omschrijft. Voor haar niet genoeg aanleiding om naar de dokter te gaan. Tijdens haar zwangerschappen had ze hoge bloeddruk gehad, maar daarna is het nooit meer gemeten. Hoge bloeddruk is slecht voor je lichaam, voor je hart, voor je aderen, waar constant meer druk op staat, maar ook voor bijvoorbeeld je nieren. Voor je hersenen is het ook heel slecht, ik weet dat mijn moeder nog aan een vervolgonderzoek heeft meegedaan destijds, haar hersenen waren helemaal wit geworden door de constante hoge bloeddruk. Het geeft een groter risico op dementie. En je merkt er dus niet of nauwelijks iets van.

Toch vind ik de campagne van de hartstichting grotendeels bangmakerij. Ik heb de lage bloeddruk van mijn vader geërfd, dus waarom moet ik nu ineens een paar keer per jaar mijn bloeddruk meten? Het is niet iets wat zomaar ineens verandert. Het is misschien best goed om te weten hoe het zit met je bloeddruk, dus laat het rond je 40ste een keer meten ofzo, als je toch bij de huisarts bent. Als hij dan aan de hoge kant is, doe het dan na een jaar nog een keer en let op je levensstijl (maar dat zou iedereen moeten doen). En als je bloeddruk tijdens zwangerschap hoog was, hou het dan ook in de gaten. Als je gezegend bent met een lage bloeddruk, waarom dan die angstmachine? Dan is het voldoende om het één keer in de tien jaar ofzo te laten meten, daar kan de huisarts op letten als je daar eens bent. Ik ben benieuwd of de huisartsen blij zijn met deze campagne als de wachtkamer ineens vol blijkt te zitten met mensen die hun bloeddruk willen laten meten en dat voortaan twee of drie keer per jaar komen doen. De zorgkosten rijzen al de pan uit in dit land, dit kan er ook nog wel bij.