De knarrenhof als toekomstbeeld


In het AD las ik een stuk over een woongroep in Zwolle, de Knarrenhof, een geweldige naam voor dit hof waar ouderen min of meer samen wonen. De huizen zijn om een gezamenlijke binnentuin gebouwd, de voordeuren aan de buitenkant, zodat er meer privacy is. De initiatiefnemers zijn zeven jaar bezig geweest voordat hun plan ook daadwerkelijk gerealiseerd was! Dit omdat zij als groep de plannen moesten ontwikkelen, grond moesten vinden en het dan ook echt laten bouwen. Ze hadden er ook graag wat huurwoningen tussen gehad, en dan niet met een torenhoge huur, maar daarvoor waren geen investeerders te vinden. 

Het kan weleens zijn dat dit soort woongroepen in de toekomst veel meer van de grond komt. In de jaren '80 kon je vanaf je 65ste ofzo in een bejaardentehuis gaan wonen en als je heel veel zorg nodig had, dan kon je naar een verzorgingstehuis. Het hele fenomeen bejaardentehuis is inmiddels afgeschaft en alleen als je echt niet meer voor jezelf kunt zorgen, ook niet met mantelzorg en thuishulp, kom je in een verzorgingstehuis terecht en dan nog vaak met moeite. Maar veelal heb je, voordat je echt hulpbehoevend wordt, een lange periode waarin je soms wat mankeert en daardoor niet naar de winkels kan, of niet makkelijk de deur uit komt waardoor eenzaamheid dreigt. 

Zo'n knarrenhof, en wat mij betreft krijgt het hele fenomeen gewoon deze naam, want hij is geweldig gevonden, kon weleens de sleutel zijn! In de tegenwoordige maatschappij wordt het maar heel gewoon gevonden dat je als kinderen, maar ook als buren, mantelzorg verleent aan je ouders en/of omgeving. Daarnaast wordt er ook nog van je verwacht dat je een, liefst, full-time baan hebt en dat je je kinderen met quality time omringt en ze van en naar hun sport- en muziekclubjes brengt. Het wordt dan heel moeilijk als één van je ouders ineens veel zorg nodig heeft, ook al is het maar tijdelijk. En als oudere is het ook niet prettig als je kinderen even drie tellen aan komen vliegen en je duidelijk merkt dat je een 'last' aan het worden bent. 

In zo'n knarrenhof woon je met leeftijdsgenoten, mensen tussen (bijvoorbeeld) de 60 en, nou ja, zo lang je nog een beetje voor jezelf kunt zorgen, zeg maar. Als je dan een nieuwe knie hebt gekregen ofzo, en even minder mobiel bent, is er wel een buur die even wat boodschapjes mee kan nemen of je hondje wil uitlaten ofzo. Er zijn genoeg mensen die je op je krukken wel gewoon kunt bereiken voor een kopje koffie of die makkelijk even naar jou toe kunnen komen. Als je knie dan weer genezen is, is je buurman misschien gevallen waardoor hij weer even minder mobiel is. Zo kun je elkaar opvangen en een beetje voor elkaar zorgen. En voor de zwaardere verzorging kan de thuiszorg natuurlijk langskomen en als er meerdere mensen tegelijk wat krakkemikkig zijn, of wellicht alleen hulp nodig hebben met het aantrekken van steunkousen ofzo, is het voor de thuiszorg weer makkelijk dat de mensen dichtbij elkaar wonen.

In de Emtinckhof, waar ik min of meer met Marc woon, lijkt het wel een beetje op een knarrenhof, maar omdat dit een appartementencomplex is, zie je minder van elkaar, zeker in de winter. Je komt elkaar wel tegen op de gangen, dus een praatje is nooit ver weg. De thuiszorg is er kind aan huis, dus voor de mensen die verzorging nodig hebben, is alles perfect geregeld. Die binnentuin in de knarrenhof, dat is denk ik de grootste bindende factor, daardoor is de drempel lager om even een praatje te maken, en valt het sneller op als iemand er even niet is. Een knarrenhof met een binnentuin, daar moeten er veel meer van gebouwd worden!